Μετακόμιση

Βρισκόμαστε στο προτελευταίο στάδιο ηχογράφησης του καινούργιου υλικού και πιο συγκεκριμένα στη μείξη. Η έκθεση του υλικού αποκτά χρονικό ορίζοντα και σύντομα θα υπάρχουν νεώτερα.
Η προοπτική συναυλίας-ζωντανής διάδρασης δεν υπάρχει στο άμεσο μέλλον.


Από τούδε και στο εξής θα μας βρίσκετε ψηφιακά αυτόνομους στην καινούργια απείθαρχη και φιλόξενη διεύθυνση

http://wxra.squat.gr

Συνεχίζουμε...

Με πληθαίνεις...

Για τη συναυλία στην Υφανέτ 1 Αυγούστου 2009


από το ταξίδι προς τη Θεσσαλονίκη



τη συναυλία


και την επιστροφή...







Όλες αυτές οι στιγμές που αποτυπώνονται εδώ δεν μπορούν παρά να καταγράφουν το γεγονός και να τρέφουν τον αρχειακό χαρακτήρα του ιστολογίου. Για όλους και όλες που έζησαν και ζήσαμε το γεγονός δεν υπάρχει τίποτε άλλο να πούμε μεταξύ μας -ο ένας και η μία στον άλλο και την άλλη- πέρα από δυο λέξεις: Με πληθαίνεις...

Υφανέτ, 1 Αυγούστου, 10.30μμ

Ραντεβού στην "Υφανέτ" 31-2 Αυγούστου

Η Ωχρά Σπειροχαίτη στο πλαίσιο αποτροπής κάθε απόπειρας καταστολής αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων και κατειλημμένων/απελευθερωμένων χώρων συμμετέχει στο τριήμερο της κατάληψης "Υφανέτ".
Κάθε προσπάθεια της θλιβερής και ματαιόδοξης αστικής ηγεμονίας να μας κάνει κομμάτι του κόσμου της θα αποτύχει. Στο βαθμό που αποτυγχάνει η άθλια προπαγάνδα, η γελοία συκοφαντία και ο χυδαίος ιδεολογικός πόλεμος της κυριαρχίας ενάντια στις ελεύθερες συνειδήσεις δεν μένει τίποτε άλλο από το να επιστρατευτεί ο κατασταλτικός συρφετός. Αυτό που δεν θα γίνει ποτέ κατανοητό από την αστική διαφώτιση είναι ότι δεν υπερασπιζόμαστε τα ντουβάρια κάποιων απελευθερωμένων προπυργίων αλλά τις σχέσεις, εκείνεις τις κοινωνικές σχέσεις χωρίς εξουσίες, ιδιοκτησίες, ανισοτιμίες, διακρίσεις και αποκλεισμούς. Και σ' αυτό το πεδίο έχουν ήδη ηττηθεί. Στο φυσικό πεδίο, ωστόσο, θα πρέπει να δώσουν μια σκληρή μάχη κι εκεί δεν είναι καν σίγουρο ότι θα περισώσουν ακόμη και τα προσχήματά τους.
Ραντεβού λοιπόν 31-2 Αυγούστου στην Υφανέτ στη Σαλονίκη με τη δική μας ψηφίδα να κατατίθεται το Σάββατο 1 Αυγούστου μετά τις 10 το βράδυ...

[Προσθήκη 25 Ιούλη 11πμ:
Λίγες μόλις ώρες αφότου αναρτήσαμε τις παραπάνω γραμμές η κατάληψη "Υφανέτ" δέχτηκε εμπρηστική επίθεση. Παραθέτουμε το κείμενο της κατάληψης:

Σήμερα σάββατο στις 5.05 το ξημερώματα κάποια σαΐνια έβαλαν γκαζάκια στη σιδερένια κεντρική είσοδο της κατάληψης Φάμπρικα υφανέτ. Τοποθέτησαν τσάντα που περιείχε 6 γκαζάκια, 1 τετράλιτρο μπιτόνι και ένα κουτί προσανάματα.
Η έκρηξη έγινε αντιληπτή από κόσμο που ήταν μέσα στην κατάληψη και βρίσκεται σε επιφυλακή μετά τις τελευταίες απειλές για καταστολή των κατειλημένων χώρων. Αμέσως βγήκαμε στην είσοδο και με τη βοήθεια γειτόνων που είδαν τη φωτιά τη σβήσαμε ενώ ζημιές δεν προκλήθηκαν.
Εντύπωση μας έκανε η "γρήγορη κινητοποίηση" της αστυνομίας αφού 6' μετά την έκρηξη 3 περιπολικά, 1 ασφαλίτικο και ένα τζιπάκι άρχισαν να κόβουν βόλτες σε κοντινή απόσταση. Μάλιστα το τζιπάκι κάποια στιγμή σταμάτησε και οι μπάτσοι άρχισαν να προκαλούν..
Μετά από 20' δύο διμοιρίες ανέβηκαν στη γωνία κατσιμίδη με εγνατία και συνέχισαν να προκαλούν. Άλλος κόσμος ειδοποιήθηκε με τηλέφωνα και ήρθε γρήγορα.
Είναι η δεύτερη επίθεση μέσα σε 4 μέρες που δέχεται κατειλημένος χώρος στη θεσσαλονίκη ( η πρώτη ήταν στο κατειλημένο βαγόνι radio revolt μέσα στα πανεπιστήμια).
Τίποτα δεν θα μας κάμψει από το να υπερασπιστούμε με αποφασιστικότητα τους χώρους όπου ζούμε και αναπνέουμε.

Προσυπογράφουμε την τελευταία φράση, δυναμώνουμε την αποφασιστικότητά μας και πυκνώνουμε την παρουσία μας στους απελευθερωμένους χώρους.]

τί χαμπάρια;

Όλα όσα μας έχουν συμβεί σε σχέση με επί μέρους "επιλογές", μια στρατιωτική θητεία, η ξενιτιά, οι "υποχρεώσεις", έχουν αδρανοποιήσει το συλλογικό μέρος. Ως Ωχρά Σπειροχαίτη θα ξαναβρεθούμε μέσα στο καλοκαίρι για να μπορέσουμε στις αρχές φθινοπώρου να τελειώσουμε τη μίξη του τρίτου δίσκου (οι πηγές έχουν γραφτεί) ώστε να κυκλοφορήσει το καινούργιο υλικό. Τότε είναι που θα μπορέσουμε να στήσουμε ή να συμμετάσχουμε και σε μερικές συναυλίες.

Τα λέμε...




ΥΓ. από το φθινόπωρο θα μετακομίσουμε σε αυτοδιαχειριζόμενο ιστολόγιο για να τελειώνουμε και με την όποια ενδοτικότητα στην καπιταλιστική επικυριαρχία του διαδικτύου. Η νέα διεύθυνση είναι http://wxra.squat.gr και μπορείτε από τώρα να ρίξετε μια ματιά στο "γιαπί" και να μας μεταφέρετε τη γνώμη σας.

θυμάσαι που περπάτησα στα χρώματα;

Αθήνα, Πολυτεχνείο, στην αίθουσα του Μηχανουργείου, 14 Μάρτη, θραύσμα από μια νύχτα αλληλεγγύης...

Στιγμές...

Δευτέρα 9 Μάρτη, απόγευμα, συνέλευση στα "καμαρίνια" με την ομάδα φοιτητών/τριών που διαχειρίζονται το Μηχανουργείο, εξηγούμε ποιοί είμαστε, τί θέλουμε, ενδιαφέρον, αποδοχή, ζεστό κλίμα
Δευτέρα βράδυ ξενύχτι για την αφίσα, το στήσιμο, ταξίδι στο Δεκέμβρη μέσα από χιλιάδες φωτογραφίες, ας μην έχει τσιτάτο, ας μιλάει από μόνη της η εικόνα, ας μην κυκλώσουμε το άλφα στην υπογραφή, ο Δεκέμβρης φτάνει και περισσεύει
Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, αφισοκολλήσεις, πρόβες, συζητήσεις για το υλικό
Παρασκευή απόγευμα στο Μηχανουργείο, φροντίδα για την καθαριότητα, τα φώτα, οι προτζέκτορες, η ακουστική, η τελευταία πρόβα μεταμεσονύχτια
Σάββατο μεσημέρι, τα ηχητικά μηχανήματα έρχονται, οι άνθρωποι μας ανακοινώνουν ότι δεν θέλουν χρήματα, μεράκι για τον ήχο, μεράκι για τον χώρο, έρχονται φίλοι και σύντροφοι για βοήθεια, γίναμε όλοι φροντιστικοί οικοδεσπότες
Σάββατο βράδυ, συναυλία, κόσμος μέσα στο χώρο, κόσμος έξω, οι αντοχές του χώρου δοκιμάζονται, μυσταγωγικό κλίμα, συγκίνηση, ενθουσιασμός, οργή, ανθρωπινότητα, ένα γράμμα που στείλαν αιχμάλωτοι του Δεκέμβρη για την βραδυά από την Α' πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού, επιβεβαίωση της αλληλεγγύης
Μια βραδιά, ένα θραύσμα Δεκέμβρη, ένα σοβαρό ενέχυρο, συνεχίζουμε...


ΥΓ... και με 1500 ευρώ περισσότερα στο ταμείο αλληλεγγύης για τους αιχμαλώτους των Δεκεμβριανών

Συναυλία στην Αθήνα το Σάββατο 14 Μάρτη

Επιτέλους! Για μάς που αρπάξαμε ό,τι μας αναλογούσε από τη χαρά των δεκεμβριανών και λόγω αντικειμενικών δυσκολιών δεν μπορέσαμε να δοκιμαστούμε σε επίπεδο έργου μέσα στο κίνημα αλληλεγγύης προς τους προφυλακισμένους και διωκόμενους της εξέγερσης, το ραντεβού παρέμεινε ανοιχτό. Ποτέ όμως δεν είναι αργά. Έτσι, το Σάββατο, σας καλούμε σε μια συναυλία μας για την αλληλεγγύη και οικονομική ενίσχυση προς τους ανθρώπους που είχαν την ατυχία να συλληφθούν μέσα στον Δεκέμβρη.

Ραντεβού στο Μηχανουργείο του ΕΜΠ στις 9.30μμ

Από και Για την Λυρική

Απίστευτα πράγματα/ θα τα ξαναζήσουμε;/ πολύς κόσμος, διαφορετικός/ εξεγερμένοι, εξεγερμένες/ μυρωδιά Δεκέμβρη παντού/ τα ζητήματα ανακατεμένα/ καλλιτέχνες του κυρίαρχου πολιτισμού/ τεχνικοί και τεχνίτες/ κάποιοι έτοιμοι για ρήξεις/ οι ταυτότητες σε αμφισβήτηση/ δεν είπαμε δα ότι θα τα κάνουμε και όλα με όλους/ ναι, εντάξει, ίσως είναι μια απλή ανταλλαγή απόψεων/ ενδεχομένως όμως να βγει και κάτι.


Η σαλάτα όχι πάντοτε γοητευτική
-καμιά ωραιοποίηση!-
τα νοήματα συχνά χάνονται
και η κούραση θερίζει
η συνέλευση αρχίζει στις 21:30 και τελειώνει στις 2:00
αλλά αν δεν βρέξεις κώλο δεν τρως ψάρια...

πάντως η προσπάθεια σπουδαία
ή τουλάχιστον
αξίζει στα σίγουρα


Αν είστε στην Αθήνα, λοιπόν
ελάτε, ελάτε, ελάτε!


Υ.Γ. Μανόλη το υποπτευόμουν, ήταν θέμα χρόνου, αλλιώς δεν θα το'γραφες στον επίλογο...


Αναδημοσίευση από το aimof.blogspot.com

Ε.ξεγερμένη Λ.αϊκή Σ.κηνή

Ε.ξεγερμένη Λ.αϊκή Σ.κηνή



Η εξέγερση του Δεκέμβρη δικαιώνοντας όλους τους προηγούμενους κοινωνικούς αγώνες έδωσε το έναυσμα για γενικευμένη αντίσταση σε όλα αυτά που μας προσβάλλουν και μας υποδουλώνουν. Πυροδότησε τον αγώνα για τη ζωή, που κάθε μέρα απαξιώνεται. Σε πείσμα όλων όσων βλέπουν την εξέγερση σαν πυροτέχνημα και τη θάβουν τελειώνοντας τον επικήδειο με το «η ζωή συνεχίζεται» απαντάμε ότι ο αγώνας συνεχίζεται και θέτει τη ζωή μας σε μια νέα βάση. Όλα έχουν μείνει μετέωρα, όπως και ο θυμός μας. Η αγωνία μας δεν έχει κοπάσει γι’ αυτό είμαστε ακόμα εδώ.. Εξέγερση στους δρόμους, στα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τα εργατικά κέντρα, τους δήμους και τα πάρκα. Εξέγερση και στην τέχνη.
Κόντρα σε μια τέχνη- θέαμα που καταναλώνεται από παθητικούς θεατές. Κόντρα σε μια αισθητική που αποκλείει την διαφορετικότητα. Κόντρα στον πολιτισμό που καταστρέφει πάρκα και δημόσιους χώρους στο όνομα του κέρδους.
Ενώνουμε τις φωνές μας με όσους αγωνίζονται. Είμαστε αλληλέγγυοι στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και στους συλληφθέντες της εξέγερσης.
Απαντάμε στην κρατική καταστολή, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την απόπειρα τρομοκρατίας και παραπληροφόρησης από τα ΜΜΕ με τον αγώνα μας και τον πολιτισμό.
Μια πρωτοβουλία ανθρώπων των τεχνών (θεωρώντας τέχνη τη ζωή του καθενός) οικειοποιείται ένα χώρο για την Τέχνη της ζωής του καθενός θέτοντας το ζήτημα της αναδημιουργίας της κουλτούρας σε μια νέα βάση. Επιδιώκουμε μια τέχνη αδιαμεσολάβητη, ανοιχτή σε όλους, που ο καθένας μπορεί να είναι φορέας της.
Απελευθερώνουμε την Εθνική Λυρική Σκηνή, γιατί εξ’ ορισμού μας ανήκει. Έχουμε την ανάγκη να πούμε τα πράγματα από την αρχή και να ξαναβρούμε το ρόλο της τέχνης. Μέσα από διαδικασίες αυτοργάνωσης προτείνουμε ελεύθερες δημιουργικές δράσεις από όλους και για όλους όσους θεωρούν τον πολιτισμό προϊόν συλλογικής δημιουργίας.
Για να ξανακερδίσουμε τον πολιτισμό που μας στερείται.



ΑΝΟΙΧΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΜΕΝΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ ΣΤΙΣ 9 μ.μ.




ΘΕΑΤΡΟ ΜΑΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ
ΤΕΧΝΗ ΜΑΣ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ



(ελεύθεροι λυρικοί)
http://apeleftheromenilyriki.blogspot.com

Γιατί καταλαμβάνουμε την Λυρική

Για να απαντήσουμε σ’ αυτούς που μπορεί να αναρωτηθούν γιατί μια κατάληψη του ιστορικού κτιρίου της Λυρικής εκθέτουμε καταρχάς κάποιους συνειρμούς με ιστορικά γεγονότα.
• Στις 29 Σεπτεμβρίου 1941 η οπερέτα «Βαρώνος Ατσίγγανος» του
Γ. Στράους παρουσιάστηκε από την Λυρική σκηνή στο θέατρο Πάρκ.
Την ίδια ημέρα 2000 κάτοικοι της περιοχής της Δράμας εκτελούνταν από τις δυνάμεις κατοχής σε αντίποινα για τις επιθέσεις αντιστασιακών ομάδων.
• Η « Κάρμεν» του Μπιζέ ανέβηκε στις 20 Φεβρουαρίου του 1942 στο θέατρο Ολύμπια, ολόγυρα ο μεγάλος λιμός του χειμώνα του 42 μάστιζε την Ελλάδα, όπου το 63% του πληθυσμού υποσιτίζονταν με αποτέλεσμα 100.000 νεκρούς από ασιτία.
• Η «Αρπαγή από το Σεράϊ» του Μότσαρτ ανέβηκε στις 30 Μάη 1945,
την ίδια ημέρα ο Τριαντάφυλλος Τριανταφύλλου δολοφονήθηκε στο Πουρί Θεσσαλίας, ήταν εκείνο τον μήνα ένα από τα 56 θύματα της τρομοκρατίας από παρακρατικές ομάδες δωσίλογων & μοναρχοφασιστών που συνεργάζονταν με κρατικές δυνάμεις, ενώ υπήρχαν 18.708 πολιτικοί κρατούμενοι σε όλη την Ελλάδα.
• «Ο Βαφτιστικός» του Θεοφράστου Σακελλαρίδη παρουσιαζόταν στις 17 Ιουλίου 1948, ταυτόχρονα βόμβες Ναπάλμ δοκιμάζονταν για πρώτη φορά στον Γράμμο όπου κορυφωνόταν ο Εμφύλιος.
• Στις 22 Νοεμβρίου 1973, πέντε ημέρες μετά την είσοδο των τανκς στο Πολυτεχνείο και μόλις δύο ημέρες μετά την άρση του στρατιωτικού νόμου που είχε επιβληθεί από το δικτατορικό καθεστώς, η Λυρική σκηνή ανακοίνωνε στο κοινό της ότι μπορούσε πλέον να παρακολουθήσει τις οπερέτες «Οι Παλιάτσοι» και «Καβαλαρία Ρουστικάνα».
• Όταν δολοφονήθηκε ο Μιχάλης Καλτεζάς, όποτε εκπυρσοκροτούν περίστροφα αστυνομικών, την ημέρα που ανάγκασαν την Κ. Κούνεβα να πιεί βιτριόλι, τις ημέρες που οποιοσδήποτε μπάτσος παίρνει την διαταγή να χτυπήσει διαδηλωτές, τις βραδιές που οι συλληφθέντες της εξέγερσης του Δεκέμβρη είναι ακόμα στις φυλακές, την στιγμή που οποιοσδήποτε μαθαίνει ότι χάνει την δουλειά του, η Λυρική προσφέρει στο κοινό της διαφυγή και στην κοινωνία μιά καθησυχαστική εικόνα ευμάρειας.

Αυτή την στιγμή δεν θα ασχοληθούμε ούτε με το ποιοι έβλεπαν αυτές τις παραστάσεις, ούτε ποιοι τις παρουσίαζαν, ούτε ποιοι διορίζονταν σαν διευθυντές της Λυρικής όλα αυτά τα χρόνια από την κατοχή, στον εμφύλιο αλλά και αργότερα όπως πχ στην διάρκεια της δικτατορίας.

Η κατάληψη ενός συμβόλου σαν τη Λυρική δεν έγινε για αποπληρωμή ιστορικών χρεών, έγινε απλά γιατί θέλουμε να θυμίσουμε σε όλους, διοικούντες, κυβέρνηση, καλλιτέχνες η θεατές, ότι εκεί έξω και τώρα μέσα, υπάρχει και ένας άλλος κόσμος αναπόσπαστο τμήμα του λαού της χώρας μας, που δεν μπορείτε να τον αγνοείτε παρά το γεγονός ότι πυροβολιέται, πνίγεται με δακρυγόνα, κατεβαίνει σε μπλόκα, απαιτεί λίγο αέρα αντί για τσιμέντο και συγχρόνως αναρωτιέται και διεκδικεί μιά άλλη θέση της τέχνης στην κοινωνία.

Αυτή την άλλη θέση θα προσπαθήσουμε να επεξεργαστούμε αυτές τις μέρες της κατάληψης, σε μια διαρκή δημόσια συζήτηση, δίνοντας λόγο στους αποκλεισμένους πέραν των συνόρων της κατεστημένης τέχνης, επαναπροσδιορίζοντας αυτά τα σύνορα και να δώσουμε τόπο σε μια άλλη δημιουργικότητα με διαρκή καλλιτεχνικά εργαστήρια και μαθήματα - προτάσεις.

Ελεύθεροι Λυρικοί

Τί κάνουμε;

Συνέβησαν πολλά τις δύο τελευταίες εβδομάδες.
Λύπη για την δολοφονία του Αλέξη. Χαρά για την κοινωνική οργή. Αναστοχασμός για τη πραγματικότητα.
Ακόμη στους δρόμους...
Ακυρώσαμε τις συναυλίες που είχαμε δρομολογήσει για την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.
Σταματήσαμε την ηχογράφηση που θα συνεχιστεί πια μετά τις γιορτές.

Και βλέπουμε...

Γειά σου Ρένα!

Geia sas,

Elpizw na eisaste kala.

8a h8ela an mporeite na steilete ayta na anevoun sto Internet giati den
yparhoun polla nea/arthra sta agglika kai o kosmos edw (kai genika sto
e3wteriko) den mporei na diavasei ellinika.

To ehw ri3ei loipon sthn metafrash!!! : )

To prwto arthro hr8e sto facebook mou apo to group twn Rage Against The
Machine pou einai oi monoi pou steilan kati sta Agglika.

Eyharistw

Rena
x


1)
hello there people. I wanted to report that a 15 year old boy was shot dead
IN COLD BLOOD by the police at 21:00 in the centre of Athens, Greece, on the
6th of December 2008, as RATM is a highly political music band, and this is
a political issue that is raised in Greece.

The death, the murder of innocence is symbolized by the murder of the
teenager. The murder of our freedom to go wherever we want and to speak our
minds... (the boy spoke against the cops and this infuriated them and
ofcourse the rage raised the gun, their power, and shot the boy dead).
Ofcourse this provoked a series of riots in a country where the problems for
the youth were already youth, and now here they are murdering us. The
negative aspect is that our cities are being burnt down, but who can blame
us now? Rage and injustice creates chaos and that's a fact, and ALL HELL
CAN'T STOP US NOW, the gates of rage are open and who knows how they'll be
closed...

Now things are getting worse as the murderers are killing the boy for the
second time, as they accuse him of antisocial and agressive abnormal
behaviour and the accusations are not even true, the boy was a typical
rebellious teenager who would do no harm but who spoke up for his ideals! So
we won't let them, we won't let them continue killing us...

The memory of Alex will be a guide for all of us, let him rest in peace and
Don't stop fighting AGAINST THE MACHINE, this machine that's trying to drin
our blood day after day...

I hope that the whole world will know about it. We need empathy and united
struggle.

Thanx for reading this...

Remember: Cause and Effect, YOU'LL NEVER SILENCE THE VOICE OF THE
VOICELESS!!!

____________________________________________________________________________
____________________________________________________________________________
__

2)
Here are some of the most significant incidents that have taken place in
Greece within the last 12 years:

20/1/96 while arresting illegal immigrants at Oropos, police officer
Dionysis Karakaidos murders an Albanian refugee.

6/4/96 25-year-old Apostolis Keramidas is murdered by police officer Savvas
Agapiou at Nikea.

14/6/96 Rural policeman Athanassios Matos murders a 20-year-old named Fantil
Nampoyzi over a dispute about two watermelons.

5/6/96 Police Constable Iraklis Nikolakopoylos kills Giorgos Fragkogianni.

23/6/96 Anarchist Christoforos Marinos is assasinated by the special forces
in his boat cabin (cabin 53 on the Pigasos).

10/11/96 Traffic policeman Dim Trimis murders Roma stall holder Tassos
Mouratis at a checkpoint outside Levadia

8/2/97 Erion, 19, loses his life after a bullet 'ricochets' from Miltiadi
Andreopoulou's gun.

15/4/97 Policeman Stergios Tagaras murders two Albanians at Kastoria.

25/5/97 28 years old Philippos Papadopoulos is shot multiple times by
harbour police for trying to sail in an abandoned boat. He dies from his
injuries.

3/8/97 Ilias Mexis, 26, is murdered by policeman Tsagkrako, because he was
driving the wrong way down a one-way road in Nikea.

18/3/98 29 year-old farmer Ioannis Kechaitis is killed at Kastoria "by
mistake" by ELAS forces while are on patrol.

2/4/98 Roma Angellos Tzelal, 29, is shot dead by police in Thessalonica.

27/5/98 Eystratios Kyrelis, 30 is murdered in Xanthi by patrolling police.

5/6/98 Bokari Bacho, 28, is shot dead by "warning fire" from frontier
patrol.

October 1998 Polish Smpompek Miesits dies in the detention rooms of Meligala
because the police ignore the doctor's orders to transport him to the
hospital urgently.

23/10/98 17-year-old Serb student Mark Boulatobits is shot in the heart by a
policeman named Bantouli, believing Boulatobits to be a thief.

27//1/99 Police officer Taoltsidis murders 23-year-old G. Migkipis in
Thessalonica.

13/3/99 Police officer Athanassios Kanabas kills an Albanian named Armpen
Bezi in Kozani.

16/7/99 Albanian Armpen Soyfa is murdered by the police in Florina.

16/1/00 24-year-old Roma Th. Basilopoulos is murdered by a police officer in
Aspropyrgos.

19/1/00 20-year-old Romanian Basilie Ion is murdered by police officers in
Bathis square.

22/2/00 Romanian Nikolai Gkorea is murdered by a police officer in
Petroupoli.

25/3/00 a 17 year old refugee, Nikos Leonidis ( Maria den lete edw ti
ginetai - den vgazei nohma h protash - please define) from undercover
policeman Atmatzidis in Thessalonica.

20/2/01 23-year-old Mich Kivwtos, who suffers from anaemia and heart
problems, dies in a Koridallos prison because the doctor's request to
transport him to hospital is ignored.

24/10/01 police officer G Tylianakis murders a 21 year-old Roma named
Marinos Christopoulos in Zephyri.

21/11/01 police officer Yannis Rizopoulos murders 20 year-old Albanian
immigrant Sentak Selnikoy in Amerikh Square.

1/12/01 Border police open fire on two young Albanians in a village in
Thesprotia. One dies.

23/9/03 Albanian Boylnet Mpititsi, 18, dies from gunshot wounds while trying
to escape over the Albanian border.

7/5/03 Aristeidi Neophytou, 25, dies under "suspicious circumstances" in the
police department of New Philadelphia. He went in for an I.D verification
and came out dead, having been badly beaten up.

24/9/03 Border police shoot and kill an 18 year-old Albanian while chasing
immigrants who had crossed the Greek border at Kastoria.

9/12/03 Iraklis Maragkakis, 22, dies from gunfire from the Special Guard.
The car he was driving did not stop at a check point in the Anogeion region
at Rethimno, Creete.

13/1/04 42-year-old Mochamet Chamoyt dies because of "pathological reasons"
while being kept by the Police at Rethimno; according to forensic reports he
had clearly suffered heavy psychical abuse.

13/3/04 30-year-old Gianteoys Kotseba from Poland dies in a detention room
of the police department of Byrona, where he was jailed awaiting deportation
back to his home country.

21/12/04 40 Afghan immigrants are submitted to horrific torture by policemen
and special guards (about 15 in total) at the Police Department of Agios
Panteleimonas.

17/11/2006 Cypriot student Avgoustinos Dimitriou suffers heavy physical
abuse from 8 police officers dressed in civilian clothing. The police report
that "he fell and hit himself on a flower stand" but a camera has recorded
the whole incident.

AND OF COURSE WE WILL NEVER FORGET:

16/11/1980 Stamatina Kanellopoulou and Iakovos Koymis die after suffering
police brutality while demonstrating to mark the fall of the dictatorship.

17/11/1985 Michalis Kaltezas, 15, is shot in the back of the head and
killed. Policeman Athanassios Melistas was accused of murder but escaped
punishment as he fired while he was "in the heat of passion".

All these murderers are free and live among us

WE DO NOT FORGET - WE DO NOT FORGIVE

Όλοι στους δρόμους

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!

Οι άνθρωποι είναι ό,τι γίνονται Νο2 ή Τα Του Κάισαρος Τω Καίσαρι

Μικρό κείμενο για την υπεράσπιση των αντιεξουσιαστών

Κάθε κοινωνικός σχηματισμός που έχει ή θέλει την εξουσία εκτρέφει και εκπαιδεύει μαντρόσκυλα. Το κράτος έχει την αστυνομία και το παρακράτος. Στα κόμματα έχουμε τα ονομαζόμενα «μαντρόσκυλα». Επιλέγονται επιθετικές ράτσες και βέβαια εκπαιδεύονται για να αναπτύξουν στο έπακρο αυτή τη ροπή. Αντίθετα οι διάφορες αντιεξουσιαστικές ομάδες δεν έχουν ανάγκη για κάτι τέτοιο γιατί δεν έχουν σκοπό να καταλάβουν την εξουσία ούτε μάντρες να φυλάξουν. Έτσι γίνονται πιο ευάλωτοι σε προβοκάτσιες μα καλύτερα ελεύθεροι και ευάλωτοι παρά σκλάβοι και ασφαλείς. Πολλοί κρύβουν τα πρόσωπά τους είτε για τεχνικούς λόγους (προστασία από δακρυγόνα και άλλα παρανοϊκά σκευάσματα καταστολής) είτε και για να μη τους αναγνωρίσουν από τη στιγμή που κάνουν παράνομες ενέργειες. Όποιος φοράει κουκούλα δεν σημαίνει πως είναι δειλός. Είναι δειλός – ας πούμε – ο Κομαντάντε Μάρκος?

Κατανοώ τη βία των αδυνάτων που προσπαθούν να υπερασπίσουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, έχει ηθικά ερείσματα. Φοβάμαι όμως πως όποιος μολυνθεί από την υιό της βίας, ακόμα και όταν ο στόχος του είναι ουμανιστικός, θα αποτύχει στο τέλος. Το μέσον κι ο σκοπός αγιάζουν το αποτέλεσμα. Αντί για τη βία προτιμώ την ανέλιξη της πνευματικότητας και την ανθρωπιά σαν μέσο για μια καλύτερη ζωή. Παρ’ όλα αυτά όμως θεωρώ τους αντιεξουσιαστές σαν το πιο ανιδιοτελές και θαρραλέο τμήμα των κοινωνικών αγωνιστών είτε στα δικά μας πρόσφατα γεγονότα, είτε στο απώτερο παρελθόν είτε στο μέλλον, τοπικά ή παγκόσμια…. Σαν επίλογο, συμπληρώνοντας ίσως τα παραπάνω με κάτι από το διακόνεμα μου, παραθέτω τις δύο τελευταίες στροφές από το ακυκλοφόρητο τραγούδι μου «Ο Σαν Μικέλε Είχε Έναν Κόκκορα» :

Πείτε μου. Μη βρέθηκε η σκάφη που, παλιά,

Λουζόμουνα με ήλιο και με χιόνι

Ή τα μαλλιά που φύλαξε απ’ την πρώτη μου κουρά

Η μάνα που ακόμα ρούχα απλώνει?

Το πτυελοδοχείο του Μπακούνιν το χυτό,

Σύντροφοι, μήπως βρέθηκε και κείνο,

Να φτύσω μέσα με θυμό που οι νέες εποχές

Με κάνουνε να μοιάζω με αρλεκίνο?

Θανάσης Παπακωνσταντίνου

H πειθαρχία των πίσω ήχων

    Ήταν ένας άνθρωπος ίσαμε σαρανταπέντε χρονώ. Κοντόσωμος, φτωχικά ντυμένος, με τα βρακιά που φορούνε οι τσιτμήδες καμηλιέρηδες. Τα μαλλιά του και τα γένια του ήταν ψαρά και σκεπάζανε πυκνά το κεφάλι και το πρόσωπο. Όμως φως ήταν στο πρόσωπο αυτό: έσταζε, έλαμπε ήμερο απ' τα καστανά μάτια του. Τον λέγαν Αλή. Στο φαράγγι που είναι πίσω απ' τα Κιμιντένια, αλάργα ίσαμε τρεις μέρες δρόμο, εκεί είναι η πατρίδα του. Εκεί ζούνε οι τσιτμήδες, απλοί κι αγαθοί άνθρωποι, που ποτές δεν πειράξανε κανένα. Είναι φυλή Μουσουλμάνοι, πιστεύουνε στο Μωχάμετ, όμως πιστεύουνε και στους Αγίους των Χριστιανών, προπαντών στον Αι Γιώργη τον καβαλάρη. Λένε: «Ο άνθρωπος είναι αδύναμος στη γη δω κάτου. Οι άγιοι των Χριστιανών ζουν ψηλά, κει που μένει κι ο Προφήτης. Δεν μπορεί, θα 'χουνε και αυτοί πολλή δύναμη. Καλό είναι ένας φτωχός τσιτμής να τα 'χει καλά μ΄όλους όσοι μένουνε στον ουρανό».

    Οι πιο πολλοί τσιτμήδες ζούνε οδηγώντας καραβάνια καμήλες, δικά τους ή ξένα. Κατεβάζουν τα γεννήματα απ' τα Κοζάκια στα παράλια, αυτοί καβάλα στα γαϊδούρια τους, πίσω οι ντεβέδες* κ' οι καμήλες. Κάθε καμήλα έχει το κουδούνι της, το κάθε κουδούνι έχει το δικό του ήχο. Οι τσιτμήδες καμηλιέρηδες οργώνουν αργά το δρόμο, δεν κοιτάνε πίσω, πάντα κοιτάνε χαμηλά: τη γη που σπιθίζει απ' τον ήλιο, τ' αυτιά του γαϊδουριού που πότε-πότε σαλεύουν. Όλα είναι ίδια, απαράλλαχτα ίδια. Το ζο κάτω απ' τα σκέλια τους δίνει μονότονη κίνηση στο κορμί τους, στο κεφάλι τους - πότε μπρος, πότε πίσω. Το μυαλό και το κορμί συνηθίζουνε την κίνηση, που με τον καιρό γίνεται αναγκαία καθώς ο αγέρας και το φως: ναρκώνει τον άνθρωπο, τίποτα πια δεν επιθυμεί και τίποτα δε ζηλεύει - έτσι είναι η ζωή. Πίσω του παίζουν οι ήχοι, έξι εφτά, οχτώ φωνές - αυτές είναι όλες οι φωνές του κόσμου. Ο πρώτος ήχος απ' την πρώτη καμήλα - το κουδούνι που κρέμεται απ' το σαμάρι της - ψιλός, νεανικός ήχος λέει πάντα: 

Έβλεντιρελίμ…  Έβλεντιρελίμ…

Έβλεντιρελίμ… Έβλεντιρελίμ…

    Ο δεύτερος ήχος απ' τη δεύτερη καμήλα, πιο βαρύς λέει

Νερντέν μπουλαλούμ… Νερντέν μπουλαλούμ…

Νερντέν μπουλαλούμ… Νερντέν μπουλαλούμ…

    Κι ο τρίτος ήχος, αυστηρός, αργός, δένει τους πρώτους και αποκρίνεται με ασφάλεια:

Σουρντάν… μπουρντάν…

Σουρντάν… μπουρντάν…

    Τίποτα δεν μπορεί να ταράξει την αυστηρή πειθαρχία αυτών των πίσω ήχων. Επιβεβαιώνουν την καλή τάξη, τη συμφωνία του κόσμου. Τους ακούει να πορεύονται πίσω του ο τσιτμής, και είναι ήσυχος πως όλα πάνε καλά στη γη. Μπορεί να τύχει μια στιγμή  -μια ελάχιστη στιγμή- να λείψει ένας ήχος. Η αρμονία πάσχει μονομιάς κι ο τσιτμής καταλαβαίνει πως κάτι χάλασε στην τάξη του κόσμου. Τότε μονάχα παίρνει το πρόσωπό του ανήσυχη έκφραση και γυρίζει πίσω του να δει. Σταματά, κατεβαίνει απ' το γαϊδούρι του, πάει και ξαναδένει την καμήλα που έκοψε το σκοινί. Και η συμφωνία ξαναρχίζει. 

 Ηλίας Βενέζης, Αιολική γη

* Αρσενικές καμήλες

Τί κάνουμε;

Βρισκόμαστε στη μέση της διαδικασίας ηχογράφησης του καινούργιου μας υλικού. Πρόκειται για τα τραγούδια: «Xρώματα», “modus vivendi”, «Είμαι μια χώρα», «Η πομπή», «Η τριλογία για την Μακρόνησο» και «Για τον μπαρμπα-Γιάννη Ταμτάκο».
Το υλικό θα είναι έτοιμο περίπου στις αρχές του Δεκέμβρη. Συναυλία σχεδιάζουμε στις 23 Δεκέμβρη στην Αθήνα σε μέρος που ακόμη δεν έχει προσδιοριστεί. Πιθανόν λίγες μέρες μετά να κανονίσουμε συναυλία και στη Θεσσαλονίκη.

ΥΓ. Σε περίπτωση που κάποιος/α ενδιαφέρεται για σχεδόν όλο το υλικό μας προ του 1994 μπορεί να το κατεβάσει από την διεύθυνση:
http://tapesgoneloose.blogspot.com/2008/09/ohra-speirohaiti-early-demos.html

Ταξίδι στη μοναξιά του Αλέξη-Ασλάνογλου

«Εγραφα ποιήματα από το '46... Πολλά από αυτά διαβάζονται ακόμη. Το πρώτο μου ποίημα το έγραψα σε ηλικία 15 χρόνων... Ημουν πρώιμο ταλέντο... Τελειώνοντας το σχολείο συνέχισα να γράφω ποίηση και το '53 δημοσιεύω στον "Πυρσό", ένα περιοδικό που έβγαζε ο Σύλλογος Αποφοίτων του Πειραματικού Σχολείου, το πρώτο μου ποίημα...».

­ Ο τίτλος του;

«"Σταθμός Λιτόχωρου"... Ημουν τότε στρατιώτης, διαβιβαστής στο Χαϊδάρι... Ενα χρόνο πριν πάω στρατό βρέθηκα στο Λουτράκι για ένα μήνα... λίγο μετά τον θάνατο του Σικελιανού... Τότε διάβαζα πολύ Σικελιανό, κυρίως τις τραγωδίες του... Εκεί έγραψα το πρώτο αυτοτελές ποιητικό θέατρο: "Θάλασσα και συγχρονισμός"... Είχε βγει και αυτό πολυγραφημένο σε 100 αντίτυπα... Ως τότε αυτή ήταν όλη κι όλη η εκδοτική μου δραστηριότητα...».

­ Πότε εκδίδετε την πρώτη σας ποιητική συλλογή;

«Το '54 στη Θεσσαλονίκη... Επιγράφεται "Δύσκολος θάνατος" και καλύπτει την ποιητική παραγωγή μου από το '46 ως το '53... Κυκλοφόρησε, θυμάμαι, ανήμερα Κωνσταντίνου και Ελένης... Μετά ήρθε "Ο θάνατος του Μύρωνα"... Με αυτή την ποιητική συλλογή πήρα την πρώτη μου διάκριση... Και έπονται τα υπόλοιπα».

­ Αλήθεια, πώς γράφετε ένα ποίημα; Πώς αρχίζετε; Ποια είναι η αφορμή συνήθως;

«Ξεκινώ πάντα από μια έμπνευση... Μια αφορμή ανεξήγητη, αυτό είναι η έμπνευση... Σχεδόν κατακέφαλα σε βρίσκει... Με βρίσκει συχνά όταν κάνω πράγματα που δεν έχουν να κάνουν με τη δημιουργική εργασία... Οταν διαβάζω, όταν περπατάω και χαζεύω στους δρόμους... Πολλές φορές το ερέθισμα είναι οπτικό ή ακουστικό... Βασικά είμαι εικονοπλάστης, δηλαδή στα ποιήματά μου υπάρχει έντονα μια εικονοπλασία και σκέψη... Απεχθάνομαι τις διανοητικές κατασκευές, απεχθάνομαι τα φραστικά κλισέ ή τη στιχουργική σκέψη... Με ενδιαφέρει η σκέψη να είναι βιωματική, να δένεται στενά με το βίωμα...».

­ Πολλοί λένε ότι τα ποιήματά σας έχουν ερωτική πηγή και πρόθεση...

«Για μένα δεν είναι ερωτικά τα ποιήματα που γράφω... Ερωτική ποίηση είναι άλλο πράγμα...».

­ Εσείς τι πιστεύετε ότι είναι τα ποιήματά σας; Υπάρχει ένα στοιχείο που τα χαρακτηρίζει;

«Είναι ποιήματα απουσίας, τοπολατρίας, ουσιαστικά είναι μετασυμβολικά με έντονες ιμπεριαλιστικές επιδράσεις... Δηλαδή "μετά τον ιμπεριαλισμό"... Κινούμαι σε ένα κλίμα μεταϊμπεριαλιστικό... αλλά είμαι μακριά από τον ιμπεριαλισμό στην τέχνη... Δανείζομαι στοιχεία μόνο».

­ Οταν λέτε «ποιήματα απουσίας», τι εννοείτε;

«Τα δικά μου ποιήματα είναι λίγο πολύ αυτιστικά...».

­ Με ποια έννοια χρησιμοποιείτε τον όρο «αυτιστικά»; την ψυχιατρική;

«Ο αυτισμός δεν είναι ασθένεια ακριβώς... Ενας στους πέντε Ελληνες είναι αυτιστικό άτομο! Ο αυτισμός εμφανίζεται στην εφηβεία και είναι η τάση του ανθρώπου να ταυτίζεται με ένα άλλο πρόσωπο... ξεκινώντας πάντα από τον εαυτό του...».

­ Εστω... Στα ποιήματά σας, πώς εμφανίζεται αυτό;

«Συχνά στα ποιήματά μου μπερδεύετε το "εγώ" με το "εσύ"... Στον προσεκτικό αναγνώστη αυτό φαίνεται καθαρά... Στα ποιήματά μου το "εγώ" και το "εσύ" είναι το ίδιο πρόσωπο. Αυτό είναι στοιχείο αυτιστικό... Μου το είπε ένας ψυχίατρος... αυτός το παρατήρησε, εγώ δεν το ήξερα...».

­ Αν κρίνω από την εκδοτική δραστηριότητά σας, πρέπει να γράφετε δύσκολα, ε;

«Μπορεί η έμπνευση να με επισκέπτεται συχνά, αλλά για να μετουσιωθεί ποιητικά θέλει συνεχή επεξεργασία, η οποία πολλές φορές μού κοστίζει μήνες, ίσως και χρόνια... Μερικά ποιήματα ολοκληρώνονται γρήγορα ή πιο εύκολα, άλλα με μεγάλη δυσκολία... Εξαρτάται...».

­ Πιστεύετε ότι η ποίηση είναι αποτέλεσμα ταλέντου;

«Ναι, πιστεύω αρχικά στο ταλέντο...».

­ Εσείς έχετε ταλέντο;

«Θεωρώ ότι είχα μια ροπή στην ποίηση έντονη, την οποία καλλιέργησα, ενώ θα μπορούσα θαυμάσια να μην την καλλιεργήσω ή να την εκτρέψω προς άλλες κοίτες... Πράγμα που δεν έκανα βέβαια... Αφησα το ταλέντο μου να καλλιεργηθεί... κυρίως με δουλειά...».

­ Αυτή η χώρα πιστεύετε ότι έχει κάποιον χώρο για τους ποιητές ή τους παραπετάει;

«Οι ποιητές δεν θέλουν χώρο... Οι ποιητές είναι πουλιά που πετούν. Σπάνια ξεκουράζονται ακουμπώντας στη γη... Οι ποιητές παντού είναι ανεπιθύμητοι γιατί είναι ριζοσπάστες, αρνητές, υπενθυμίζουν την πλήξη που φέρουν όλοι όσοι έχουν αφεθεί στην καθημερινότητα... Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλά "πουλιά", αλλά πολύ φοβάμαι ότι τα περισσότερα από αυτά δεν έχουν φτερά... νομίζουν ότι έχουν. Αυτοί οι "ποιητές" πράγματι πιάνουν χώρο γιατί ποτέ δεν απογειώνονται ­ ούτε μας απογειώνουν! Η πίστη μου είναι ότι από τους "ποιητές" στην Ελλάδα λείπει ένα ένστικτο αυτοκριτικής... Γι' αυτό και εκδίδονται περίπου 200 νέες ποιητικές συλλογές κάθε χρόνο... Συνήθως στην Ελλάδα μια ποιητική συλλογή γράφεται εύκολα, όχι με πρόθεση να υπηρετήσει την ποίηση, αλλά τον εαυτό του ποιητή, τη ματαιοδοξία του... με άλλα λόγια, να υπηρετήσει αλλότρια πράγματα... Γι' αυτό και η ποιότητα είναι πολύ χαμηλή... Στην Ελλάδα η ποίηση καλλιεργήθηκε λίγο άφρονα και λίγο ανεξέλεγκτα, λίγο απρογραμμάτιστα, όπως κάθε πράγμα... Τελικά όμως επιβιώνουν οι ποιητές που ήθελαν να γίνουν ποιητές, που είχαν μια βούληση να γίνουν ποιητές και που έχουν και ικανότητες φυσικά... Η γνώμη μου είναι ότι σήμερα με δυσκολία θα μπορούσα να μιλήσω για δέκα σημαντικούς ζώντες ποιητές... ­ ανεξάρτητα από την ηλικία τους και την τεχνοτροπία τους... Και μιλάω για ζωντανούς γιατί, αν μπούμε στους πεθαμένους, δεν πληρώνουμε ποτέ... και εύκολα λέμε...».

­ Πείτε μου μερικά ονόματα που σήμερα, για σας, είναι άξιο να έχουν τον τίτλο του ποιητή.

«Από τους ζώντες ποιητές, αξιόλογους θα ανέφερα από τη Θεσσαλονίκη τέσσερις... Είναι η Καρέλη, ο Πετζίκης, ο Βαφόπουλος και ο Αναγνωστάκης... Αυτοί οι τέσσερις έχουν δώσει εκδοτικά ένα έργο επιπέδου...».

­ Βλέπω ότι στους τέσσερις αυτούς αξιόλογους ποιητές της Θεσσαλονίκης δεν περιλαμβάνετε τον κ. Χριστιανόπουλο...

«Οχι... δεν τον περιλαμβάνω».

­ Θέλετε να μου εξηγήσετε πώς αυτή η μεγάλη φιλία με τον κ. Χριστιανόπουλο μετατράπηκε σε έχθρα; Τι συνέβη μεταξύ σας;

«Θα προτιμούσα το όνομα αυτό να μην υπάρχει καθόλου στην κουβέντα μας...».

­ Τα ίδια αισθήματα έχετε και για τον κ. Σαββόπουλο; Λένε ότι είστε θυμωμένος μαζί του γιατί σας είχε υποκλέψει κάποιους στίχους...

«Δεν είναι αλήθεια... Βασικά είχε...».

­... απλώς επηρεαστεί;

«Οχι, όχι... ούτε αυτό. Ο Σαββόπουλος δεν έχει τίποτε από μένα να πάρει άλλωστε. Ούτε καλό ούτε κακό... Τίποτε...».

­ Μιλάτε σαν να είσθε ολίγον πικαρισμένος μαζί του...

«Απλώς έχει κάνει ένα μικρό μοντάζ στίχων μου σε ένα-δυο τραγούδια του... που δεν είναι και τα καλύτερά του...».

­ Υπάρχει ένα τραγούδι του αφιερωμένο σ' εσάς... Νομίζω ότι σας τιμά ως ποιητή ο κ. Σαββόπουλος...

«Ισως... δεν τιμά όμως εμένα ως ποιητή να με τιμά ο κ. Σαββόπουλος... "Η θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη» είναι πράγματι ένα τραγούδι αφιερωμένο σ' εμένα. Δεν έχει στίχους δικούς μου τόσο... πού και πού χρησιμοποιούνται μερικοί στίχοι μου, σε ένα μοντάζ στίχων... Ο Σαββόπουλος δεν χρησιμοποιεί στίχους άλλων... γράφει μόνος τους στίχους των τραγουδιών του...».

­ Τον έχετε γνωρίσει;

«Πώς! Από τότε που ήταν μαθητής... Είναι Ασβεστοχωρίτης...».

­ Τον εκτιμάτε ως συνθέτη;

«Εχει γράψει 10-15 τραγούδια πάρα πολύ καλά... Αλλά με βλέπετε να αντιδρώ μαζί του λίγο γιατί δεν συμπίπτουμε ιδεολογικά... Αυτά που λέει στις συνεντεύξεις του κατά τη γνώμη μου είναι απαράδεκτα, άσχετα, έχουν έναν εμπορικό χαρακτήρα... Εμπορευματικά, ιδεολογικά, δεν συμπίπτουμε... Ούτε έχουμε καμία σχέση στον τρόπο ζωής... Απλώς αναγνωρίζω ότι έχει γράψει μερικά πολύ καλά τραγούδια, αλλά δεν ξέρω αν η συμβολή του στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι είναι τόσο σημαντική όσο λέγεται... Πιστεύω ότι ο χαρακτήρας των τραγουδιών του είναι διανοουμενίστικος και ο ίδιος διανοουμενίζει, αλλά δεν είναι αληθινά διανοούμενος!».

­ Από την Αθήνα, ποιοι είναι, για σας, οι πιο σημαντικοί ζώντες ποιητές;

«Ξεχωρίζω φυσικά τον Ελύτη, τον Κατσαρό, τον Σαχτούρη και τον Νίκο Παππά... Τελευταία νιώθω ότι διεκδικεί θέση ανάμεσα σ' αυτούς και η Κική Δημουλά...».

­ Ποιος ποιητής, ζων ή τεθνεώς, είναι ο αγαπημένος σας;

«Μεταπολεμικά;».

­ Εστω...

«Ο Δημήτρης Παπαδίτσας. Ο σημαντικότερος μεταπολεμικός ποιητής. Αθηναίος. Πέθανε το '87, με τα χιόνια τα πολλά, θυμάστε, που κράτησαν ένα μήνα, τον Μάρτιο του '87... Εχει ένα πολύ σημαντικό έργο και έχει τιμηθεί δύο φορές με το πρώτο κρατικό βραβείο και με το βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη, της Ακαδημίας Αθηνών».

­ Πού ζείτε τώρα;

«Στους Αγίους Αναργύρους...».

­ Βγαίνετε συχνά από το σπίτι σας ή σας αρέσει να μένετε συχνότερα μέσα στο σπίτι;

«Αποφεύγω τον κλειστό χώρο... Μ' αρέσει να ζω έξω από το σπίτι... Να περπατάω, να χαζεύω όπως σας είπα στους δρόμους... Μ' αρέσει όπως γράφω και σ' ένα μου ποίημα το σεργιάνι... Γενικά όταν βρίσκομαι στον δρόμο πολλαπλασιάζομαι, ταυτίζομαι με τον έξω κόσμο... Ενώ όταν είμαι μόνος στο δωμάτιό μου, σε ένα οποιοδήποτε δωμάτιο, απομονώνομαι, χάνω την επαφή μου με τον κόσμο. Και αν μείνω μέσα πάνω από 24 ώρες χάνω κάθε επαφή... Αν μείνω μέρες; Τα πράγματα χειροτερεύουν επικίνδυνα... Γι' αυτό είμαι συνεχώς έξω... Οι κλειστοί χώροι για μένα είναι απειλή... Ενώ μέσα στους θορύβους της πόλης νιώθω μια ασφάλεια... Με τρελαίνουν οι εναλλασσόμενες οπτικές παραστάσεις... Γι' αυτό και τρώω πάντα έξω... Τις περισσότερες ώες της μέρας είμαι έξω. Γράφω έξω, διαβάζω έξω...».

­ Ζείτε μόνος;

«Ναι...».

­ Γιατί;

«Ζω σε διάσταση με το κοινωνικό σύνολο αρχικά... Μετά εξαναγκάστηκα σ' αυτή την επιλογή και, τέλος, αυτή η επιλογή βοηθάει τη διάθεση που έχω για μια κοινωνική καταξίωση μέσα από μια καριέρα και μέσα από ένα δημιουργικό λογοτεχνικό έργο...».

­ Σας ενδιαφέρει η καριέρα; Η καταξίωσή σας μέσα από την ποιητική σας δραστηριότητα;

«Και βέβαια με ενδιαφέρει... και όπως σας εξήγησα δεν θα ήθελα μάλιστα, αν μπορούσα, να παίξω έναν ρόλο μόνο στην πολιτιστική πραγματικότητα, αλλά και στη γενικότερη κοινωνική πραγματικότητα...».

­ Εν ονόματι αυτής της καριέρας θα βγαίνατε στην τηλεόραση; Να κάνετε ό,τι κάνουν και όλοι οι άλλοι;

«Εχω βγει μόνο μία φορά στην τηλεόραση... στην "Επιλογή" του Εμιρζά... Δεν την είδα ποτέ αυτή την εκπομπή...».

­ Γιατί;

«Γιατί δεν έχω τηλεόραση σπίτι μου...».

­ Γιατί δεν έχετε τηλεόραση;

«Γιατί δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να πάρω... Αν έπαιρνα πάντως, αν είχα την οικονομική δυνατότητα, θα έπαιρνα έγχρωμη... Μ' αρέσει η έγχρωμη...».

­ Ραδιόφωνο έχετε;

«Οχι... Αλλά ακούω ραδιόφωνο όταν βγαίνω έξω...».

­ Πάτε σε κάποιο καφενείο;

«Μια δυο ώρες την ημέρα... Αλλά προτιμώ τα ζαχαροπλαστεία του Πειραιά... Κατεβαίνω στον Πειραιά με λεωφορείο... Ο Πειραιάς μ' αρέσει περισσότερο από το κέντρο της Αθήνας... Τον βρίσκω πιο τουριστικό... Γι' αυτό κι εγώ πηγαίνω στο Πασαλιμάνι, που μ' αρέσει πολύ, στου Παπασπύρου... Και η Καστέλλα μ' αρέσει... Είναι εξάλλου τα πιο τουριστικά μέρη του Πειραιά... Επίσης μ' αρέσει και η Κηφισιά όταν κάνει πολλή ζέστη...».

­ Εχετε φίλους;

«Α, όχι, όχι... φίλους δεν έχω...».

­ Στη γειτονιά σας ξέρουν ότι είστε ποιητής;

«Πιθανόν να φαντάζονται ότι είμαι συγγραφέας... Οχι ποιητής... Είμαι ένας φιλοξενούμενος γι' αυτούς... Ξέρουν ότι είμαι ένας που δεν πρόκειται ποτέ να ενσωματωθεί στη γειτονιά τους...».

­ Πάθη έχετε;

«Οχι, δεν έχω πάθη. Εχω συνήθειες όμως και έξεις. Πάθη όχι... Συνήθειες, έξεις και ανάγκες...».

­ Λάθη έχετε κάνει στη ζωή σας;

«Αν ξανάρχιζα σήμερα από την αρχή, θα έκανα έναν άλλο τρόπο ζωής...».

­ Σε τι θα διέφερε από τον τρόπο με τον οποίο ζήσατε;

«Εζησα πιστεύοντας στην απόλυτη ελευθερία της βούλησης... Εζησα πιστεύοντας ότι μπορούμε τελικώς να κάνουμε ό,τι θέλουμε προκειμένου να ολοκληρώσουμε την προσωπικότητά μας μέσα σε ένα κοινωνικό δεδομένο... Βασικά, τώρα πια ξέρω ότι η άσκηση της ελευθερίας της βούλησης έχει να κάνει με μια αλυσίδα μικροκαταναγκασμών... Δυστυχώς, η ελευθερία της βούλησης δεν περνάει πάντα μέσα από τις ιδανικότερες συνθήκες...».

­ Τον θάνατό σας τον έχετε σκεφτεί;

«Ναι βέβαια... Διακατέχομαι πολλές φορές από τον φόβο του θανάτου... Φοβάμαι τον θάνατο, φοβάμαι την ανυπαρξία, φοβάμαι τη μετάβαση από την κατάσταση της ζωής στην κατάσταση του θανάτου. Αυτό είναι το πιο βασικό μου πρόβλημα με την ιδέα του θανάτου... Ισως αυτή η στιγμή να είναι η πιο δύσκολη... Η στιγμή της μετάβασης... Αυτό είναι και το νόημα του τίτλου της συλλογής ποιημάτων "Δύσκολος θάνατος"... Δύσκολα αποδεχόμαστε τον θάνατο...».

­ Εσείς πιστεύετε στην άλλη άποψη, που λέει ότι ο θάνατος δεν είναι σκοτάδι... Μερικοί, όπως ο Πρεβελάκης, πιστεύουν ότι υπάρχει και «ο ήλιος του θανάτου»...

«"Ο ήλιος του θανάτου" είναι η εκμηδένιση... όταν αισθάνεσαι μόνος και εκμηδενισμένος μέσα σε μια κοινωνική πραγματικότητα, η οποία σου είναι ξένη...».

­ Αν πάθετε κάτι σπίτι σας, αφού μένετε μόνος, ποιος θα σας σταθεί; Το έχετε σκεφτεί;

«Εχω την αδελφή μου και τον γαμπρό μου εδώ στην Αθήνα... μου κάνουν συντροφιά σαν παρουσίες... Αλλά σαν άνθρωπος ζω μόνος, έχω μια εντελώς προσωπική ζωή... που σκοπό έχει να δημιουργήσει ένα καλύτερο μέλλον... Πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος, όσων χρόνων και αν είναι, έχει δικαίωμα να έχει πρόσβαση σε ένα καλύτερο μέλλον...».

­ Να τελειώσω με μια αδιάκριτη ερώτηση;

«Παρακαλώ... σας ακούω...».

­ Με πόσα χρήματα τον μήνα ζείτε;

«Με ένα 70άρι...».

­ Σας ευχαριστώ...

«Κι εγώ...».

(Το Βήμα, 13/10/1996)

Η καμμένη μας καρδιά εκεί στην Οαχάκα

Oaxaca de Juarez, Oaxaca.

Πέμπτη, 25 Σεπτέμβρη

Δικαιοσύνη για την αδελφή μας Marcella Sali Grace!

Αδελφοί κι Αδελφές,
οι καρδιές μας είναι γεμάτες θλίψη για τον άγριο βιασμό και τη δολοφονία της αδελφής μας, Σάλι, που έγινε 20 λεπτά μακριά από το San Jose del Pacifico, και για το ότι το Γενικό Γραφείο των Δικηγόρων της Oaxaca δεν έχει κάνει, όπως το συνηθίζει, μέχρι αυτή τη στιγμή τίποτα αναφορικά με το γεγονός ότι υπάρχουν μάρτυρες που έχουν πληροφορίες για την αναγνώριση των ενόχων.

Η Marcella Sali Grace γεννήθηκε στις Η.Π.Α.με μια μεγάλη καρδιά αφοσιωμένη στην αλληλεγγύη όσον αφορά ακριβώς παρόμοιες περιπτώσεις. Είχε πολλούς φίλους γιατί ήταν πάντα πρόθυμη να βοηθήσει χρησιμοποιώντας τα καλλιτεχνικά της χαρίσματα για να ζωγραφίσει ένα μπάνερ ή ένα τοίχο ή να χορέψει αραβικούς χορούς συγκεντρώνοντας χρήματα για τον αγώνα ή δημιουργώντας punk shows ή παραδίδοντας μαθήματα αυτοάμυνας στις γυναίκες, εφόσον γνώριζε πολύ καλά με ποιο τρόπο τους απευθύνονται οι άντρες. Το να είναι οι γυναίκες ελεύθερες και σεβαστές, αυτός ήταν ένας από τους αγώνες που έδινε η Σάλι. Η δέσμευσή της σ΄αυτό τον αγώνα ήταν τόσο μεγάλη ώστε ήταν μια διεθνής συνοδός (βοηθός) αδελφών και αδελφισσών που είχαν κακοποιηθεί από την κακή κυβέρνηση του Ulises Ruiz Ortiz.

Δυστυχώς στις 24 του Σεπτέμβρη βρέθηκε το σώμα μιας γυναίκας με τα φυσικά χαρακτηριστικά της Σάλι σε μια έρημη καλύβα, 20 λεπτά μακριά απ΄το χωριό San Jose del Pacifico, όταν ένας χωρικός που πήγε να ταίσει κάποια σκυλιά στην περιοχή, ένιωσε μια δυσωδία να έρχεται από την καλύβα και ειδοποίησε τις αρχές της κοινότητας, οι οποίες μετακίνησαν το σώμα που ήταν ήδη σε κατάσταση αποσύνθεσης, μη δίνοντας, μετά απ΄αυτό το γεγονός, καμιά άλλη πληροφορία στους κατοίκους του χωριού.

Εχτές, η συντρόφισσα, Julieta Cruz (που γνώριζε ότι η Σάλι είχε πάει στο San Jose del Pacifico), πληροφορήθηκε ότι μια νέα γυναίκα βρίσκονταν στο αμφιθέατρο του Miahuatlan, όπου πήγε και αναγνώρισε το σώμα της Σάλι από το τατού που είχε, εφόσον το πρόσωπό της ήταν αγνώριστο. Η Julieta πιστεύει ότι της έκαψαν το πρόσωπο αλλά αυτό δεν εξηγεί το γιατί αφού το υπόλοιπο σώμα δεν έχει παρόμοιες φθορές. Όταν ζητήσαμε να πληροφορηθούμε τον αριθμό που δόθηκε στην υπόθεση, αρνήθηκαν να μας τον δώσουν καθώς και το να δούμε τα αποτελέσματα της αυτοψίας λεγοντάς μας ότι αφού δεν είμαστε συγγενείς, δεν μπορούσαν να μας δώσουν καμιά πληροφορία.

Η Σάλι είχε αναφέρει προσφάτως ότι υφίστατο στην Oaxaca πολιτική δίωξη και παρακολούθηση λόγω του έργου της στα πλαίσια της αλληλεγγύης με το λαικό αγώνα των κατοίκων της Oaxaca, της αλληλεγγύης της με άλλα παγκόσμια κινήματα κι ενάντια στον ρατσισμό στα σύνορα του Μεξικού και των Η.Π.Α., του αγώνα που έδινε σε διαφορετικές συνθήκες και με διαφορετικούς ανθρώπους. Αυτό μας κάνει να σκεφτούμε ότι ο άνανδρος δολοφόνος της σχετίζεται με τη διεύρυνση της καταστολής ενάντια στο κοινωνικό κίνημα και απευθύνεται ιδιαίτερα στους διεθνείς παρατηρητές.. Ακριβώς γι΄αυτό δεν παραβλέπουμε ότι αυτοί οι ίδιοι οι διανοούμενοι γραφιάδες διέταξαν την καταστολή ενάντια στους κατοίκους της Oaxaca στον αγώνα τους για δικαιοσύνη και ελευθερία.

Ενώπιον αυτών των αιματηρών γεγονότων και της ωμής βίας που χρησιμοποίησαν ενάντια στην συντρόφισσα Σάλι απευθύνουμε αυτό το ξακάθαρο μήνυμα σε όλους τους κατοίκους της Oaxaca καθώς και στους αλληλέγυους συντρόφους από διαφορετικά μέρη του κόσμου. Κάνουμε αυτή τη δήλωση με αφορμή τις πρόσφατες εθνικές και διεθνείς ειδήσεις που λένε ότι «τα μέλη της APPO ήταν αυτοί που σκότωσαν τον δημοσιογράφο από τις Η.Π.Α., Bradley Roland Will» και καθώς δεν υπάρχει δικαιοσύνη στην Oaxaca, ανησυχούμε για το ότι η διαστρέβλωση των πληροφοριών ενδέχεται να παρεμποδίσει την απόδοση αληθινής δικαιοσύνης όσον αφορά τη συντρόφισσά μας και ανησυχούμε επίσης για την φοβερή γραφειοκρατική καθυστέρηση με την οποία οι εμπλεκόμενες για την ώρα αρχές διενεργούν την έρευνα.

«φωνή μες τη σιωπή γεμάτη αυθαιρεσία»

Γιορτή του Πάσχα 2008 στις φυλακές της Αλικαρνασσού. Πρόκειται για μια επιστολή "επίσημης καλεσμένης" στη συγκεκριμένη γιορτή που αναδημοσιεύουμε από το www.diymusic.org. Δεν είναι τόσο ο συγχυσμένος πολιτισμός της "επισήμου" που έχει σημασία όσο η βαρύτητα μιας τέχνης που κατορθώνει να μπερδεύει πραγματικότητα και αναπαράσταση, που αποδομεί τη σκηνή της δημιουργίας επαναδομώντας την επιθετικά προς εκείνο το κομμάτι του κοινού που θα την ήθελε παντοτινά ακίνδυνη.



"Ήταν τα πρώτα λόγια μιας διαφορετικά αλήτικης φιγούρας μέσα στης φυλακές Αλικαρνασσού. Το πρόγραμμα μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν μια μίξη με τραγούδια καθωσπρεπισμού (αφού οι παρευρισκόμενοι πέραν των κρατουμένων ήταν νομάρχες, δήμαρχοι, δικηγόροι, κοινωνικές υπηρεσίες και πάσης φύσεως στελέχη της Κρήτης) με μικρές νότες βαρειών λαικών όπως το κελί 33, της γερακίνας γιός.

Μας πήρε κάποια δεύτερα' να καταλάβουμε οτι ο σκοπός αυτού του κρατουμένου δεν ηταν να διασκεδάσει το κοινό αλλά να τα χώσει με το δικό του τρόπο με «φωνή μες τη σιωπή γεμάτη αυθαιρεσία» μ'ενα βλέμμα οργισμένο, σπινθηροβόλο σαν «μια ευχή που χαράμι δεν πήγε» και στίχους που' καναν «τη γλώσσα του ατόφιο μολύβι και την ψυχή του ενα απέραντο απο δαύτους καλύβι». Όσο περνούσε η ώρα το προαύλιο γέμιζε απο συγκρατούμενους του που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαν γράψει στ' αρχίδια τους την εκδήλωση και βρισκόντουσαν στα κελιά τους. Το παρατεταμένο και τόσο δυνατό τους χειροκρότημα ταρακούνησε τόσο τα θεμέλια της φυλακής οσο και τις καρέκλες των επίτιμων καλεσμένων που άρχισαν σιγά-σιγά προβληματισμένοι ο ένας μετά τον άλλον να αποχωρούν.

Οι στίχοι του μικρού δεν τους είχαν αφήσει άλλα περιθώρια. Τα σκυφτά τους κεφάλια και το απορημένο τους βλέμμα έδενε τόσο αρμονικά με τις τύψεις που κουβαλούσαν. Οι νόμοι για εκείνα τα 25 με 30 λεπτά έπαψαν να ισχύουν «ακούστε - έλεγε ο μικρός - όσα λέω δεν τα έχω χαμένα, είναι αντρίκια όσα λέω τα γαμημένα» πως «ο θεός την εξουσία δίνει σε εσάς τους ψεύτες και δειλούς, για να δοκιμάζει τους καλούς» το policemania, το σας χαιρετώ, το κοινό μυστικο, το φύγε απο δώ, το για τ'αδέρφια που χάθηκαν νωρίς, hip-hop στίχοι που «απ'την καρδιά φτάσανε στη γλώσσα».


Το αριστερό του χέρι (της καρδιάς) είναι γεμάτο με τατουάζ απο τον ώμο μέχρι και τα δάχτυλα. Κάτω όμως απο το σύμβολο (tribal) της freestyle - productions υπάρχει το κινέζικο ιδεόγραμμα του σεβασμού, το σεβασμό που είδα αυτό το παληκάρι να κερδίζει απο όλους και απο εμένα κι' ας πολλοί απο τους στίχους του με ενόχλησαν καθώς ήμουν και εγώ καλεσμένη στις επισημες καρέκλες. Απο τις λίγες κουβέντες που ανταλάξαμε κατάλαβα τελικά ποιός ήταν αφού είμαι γνώστρια της ελληνικής hip-hop σκηνής. Τι δουλειά έχεις αγόρι μου εσύ εδώ μέσα; ρώτησα και με αποστόμωσε - υποστηρίζω το λόγο μου με τη ζωή μου και τη ζωή μου με το λόγο μου. Οσο μιλούσε έδενε στα λόγια του στίχους κοιτάζοντας με πάντα μέσα στα μάτια, με δύο μάτια που αλήθεια με κάψανε.


Φεύγοντας μου είπε και αυτά δεν θα το ξεχάσω ποτέ «ο,τι δε με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό» πρόσεξα και ένα άλλο τατουαζ που έλεγε «αφού δε με σέβεστε θα με φοβάστε». Πόσο δίκιο έχεις μικρέ μου αλήτη, σε φοβήθηκαν εκείνη τη μέρα όλοι εκείνοι με τις γραβάτες, με τα ψηλά αξιώματα στη μικρή μας Κρήτη. Μπράβο σου τους έτριξες συθέμελα.

Υγ.- σ' ευχαριστώ θανάση για ο,τι μου πρόσφερες εκείνη την Κυριακή μέσα στις φυλακές, σ' ευχαριστώ που δε με αφήνεις τώρα πια να επαναπαυτώ και θέλω κάποιος να σου πεί διαβάζοντας τα παραπάνω μιλώντας κι' εγώ στη δική σου γλώσσα, τους στίχους, πως προσωποποίησα τους στίχους του Παπακωνσταντίνου στο πρόσωπο σου «αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο, κι' ας είναι η φωτιά του να σε κάψει».

Αλικαρνασσός Μάιος ‘08

Βίκυ

Download: modus vivendi

Οι στίχοι του τραγουδιού που "ανεβάσαμε" είναι του Αλέξη Ασλάνογλου, του αξιοπρεπούς αυτού ανθρώπου που μέχρι το τέλος της ζωής του καιγόταν από την ποίηση χωρίς ποτέ να την συσχετίσει με τίποτε πέραν της "ακατάλυτης ουσίας των πραγμάτων". Ούτε χρήματα, ούτε δημόσιες σχέσεις, ούτε αναγνώριση. Έφυγε από την γενέτειρά του Θεσσαλονίκη, έζησε και πέθανε σε μια γειτονιά στους Άγ. Ανάργυρους πάμφτωχος, αιρετικός, ομοφυλόφιλος, μόνος...
Το modus vivendi, ωστόσο, έγινε τραγούδι με αφορμή τον τραγικό θάνατο ενός νεαρού συντρόφου, του Βαγγέλη από τη Ν. Φιλαδέλφεια, το καλοκαίρι του 2002.

MODUS VIVENDI

Ν' αφήνεσαι στης θάλασσας το ρεύμα, να λιμνάζεις
κει που πρόσκαιρα αγάπησες, ν' αναλώνεσαι
διαγνώνοντας χωρίς σκοπό περιπτώσεις αθεράπευτες

Να προσμένεις τάχα μιαν άνοιξη
με τη νωχέλεια ηλιόλουστης μέρας, μέρας που έξαφνα ναυάγησε
μες στις κατάφωτες παραθαλάσσιες πόλεις

Να' σαι κατάμονος κι όμως κρυμμένος, κρυμμένος μέσα σε χίλιες καρδιές
να περάσεις στο αίμα αυτών που σ΄αγκάλιασαν, σ’ αγκαλιάσαν πρόσκαιρα

Να πληθαίνεις

http://www.disobey.net/wxra/modus.wma

ΥΓ1.
Το έργο της ηχογράφησης αποτελεί πτυχιακή εργασία συντρόφου και ως εκ τούτου αξιολογείται τα δέοντα. Για μας πρόκειται για σαφώς αξιόλογη προσπάθεια.
Για όποιον ενδιαφέρεται να ακούσει το τραγούδι κάνει αριστερό κλικ πάνω στο link και για να το κατεβάσει επιλέγει από το μενού "αρχείο" την "αποθήκευση πολυμέσων ως". Εάν με το πάτημα στο link σας βγάζει μενού σελίδας διαδικτύου επιλέγετε από το "αρχείο" το "save page as" και κατεβάζετε το τραγούδι...
Καλή ακρόαση!

ΥΓ2.
Υπενθυμίζουμε την απαίτησή μας να μην αναπαραχθεί αυτό το τραγούδι, όπως και όλα τα άλλα, από οποιοδήποτε μέσο παράγει ή αναπαράγει εμπορευματικούς όρους στην επικοινωνία.

Τερατοκτόνοι

Όταν περπατάς στον δρόμο ή ξύνεις το κεφάλι σου
όταν είναι εσύ αλλά δεν είσαι εσύ. Γιατί είσαι αυτος που περπατάει
όπως ο τάδε στο βίντεο κλιπ ή είσαι ο δείνα που ξύνει το κεφάλι του
(καθώς διαλέγει μια μάρκα μπύρας)

Όταν μένεις μόνος πάνω στη λεκάνη
και είσαι τότε αληθινός αν ζεις τον εαυτό σου να χέζει
(δηλαδή αν ενώ χέζεις δεν φαντάζεσαι ότι περπατάς)
δηλαδή καμία γιγαντοαφίσα δεν έχει πασάρει ακόμη
τρόπους χεσίματος (εικόνες τρόπου αφόδευσης)

Κι όταν μετά που θα έχεις ψηφίσει με αφέλεια την παροχή σιγουριάς
ενός κόμματος αστικού ("τα πάντα θα μείνουν όπως έχουν και θα έχουν
ακόμα πιο πολλά μέσα να μείνουν") ή επανασ(τα)τικού(επανα-στατικού)
("τα πάντα θα αλλάξουν για να μείνουν όπως θα έχουν και θα γίνουν
πολλά για να μην έχουν μέσα να ξαναλλάξουν")

Θα κάνεις έρωτα με τη σιγουριά που σου παρέχει το στυλ που τόσες
φορές έχεις δει σε ταινίες του κάθε χόλυγουντ και θα νοιώθεις πάλι
ότι είσαι μισό μέτρο παραδίπλα και βλέπεις τον εαυτό σου να ζει
αυτό που κάνει δια μέσου ενός ανύπαρκτου παρόντα Άλλου

Ε, αυτή τη φορά χέσε ( όπως τότε στη λεκάνη) αυτό τον Άλλον
και το πρωί που θα σε λοξοκοιτάξει το αφεντικό σου κάνε κατάληψη
στο χώρο δουλειάς, ζήτα κάτι που δεν μπορούν να σου δώσουν (ζήτα το
εσύ, ο Άλλος ξέρεις ότι είναι ανίκανος να ζητήσει οτιδήποτε) και τότε
πάρτο μόνος σου ή μάλλον φτιάχτο μαζί με τους υπόλοιπους, και αμέσως
κάτι ακόμη

Να ξέρεις πάντως ότι το αφεντικό σου θα έρθει
με συνοδεία έναν άλλο κι έναν μπάτσο για να σταματήσει αυτήν την
δημιουργία. Ένας συνδικαλιστής θα πει ότι δεν πρέπει να
δημιουργούμε τη ζωή μας όλοι μαζί από μόνοι μας
αφού μπορούμε να ζητήσουμε λεφτά και 1 ώρα δωρεάν κινητογράφο.
Ένας δικαστής θα πει ότιείναι άδικο να στεναχωρούμε το αφεντικό μας.
Ο Πατέρας κι η Μητέρα, ότι έιναι άσχημο να μην εχουμε τρόπους
(να μην έχουμε τον τρόπο να αντέχουμε την ασχήμια)

Κι ένα τέρας που μοιάζει με γιγάντιο καυλωμένο πέος και έχει
δυο κονκάρδες γι αρχίδια που γράφουν "MASS" η μία, "MEDIA" η άλλη,
θα πει διατάζοντας: "μην κοιτάτε ο ένας τον άλλο, μην μιλάτε ο ένας στον άλλο,
μην υπάρχετε ο ένας για τον άλλο. Να κοιτάτε ο καθένας ξεχωριστά εμένα.
Εγώ θα σας δώσω έναν άλλο".

ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΝΑ ΕΙΣΑΙ Ο ΤΕΡΑΤΟΚΤΟΝΟΣ


Αντρέας, Οκτώβρης 1989

Για τη γονιμότητα των δημόσιων χώρων

Εκατοντάδες άτομα πέρασαν από τον Πευκώνα τις μέρες του Θερσίτη, συμμετείχαν στις 3 συζητήσεις και στην συναυλία του Σαββάτου. Συνολικά θετική αποτίμηση και μια επιβεβαίωση ότι άξιζε τον κόπο να ζωντανέψει το πληγωμένο τοπίο ως ένας γόνιμος δημόσιος χώρος, ως μια πολύ διαφορετική εκδοχή από αυτήν της πραγματικότητας των εργολάβων κάθε είδους...

Δυο λόγια για το έργο του τριημέρου...

Οι δύο φασιστικές-παρακρατικές εμπρηστικές επιθέσεις που δέχτηκε ο Θερσίτης την προηγούμενη χρονιά καθώς και η λεηλασία του Πευκώνα στους Άγιους Ανάργυρους έχει πεισμώσει τόσο όσον αφορά την καλύτερη δυνατή διεξαγωγή του τριημέρου όσο και την επιλογή να πραγματοποιηθεί αυτό στον χώρο του Πευκώνα. Ο Πευκώνας λεηλατημένος μπορεί να δυσκολεύει πάρα πολύ την ίδια τη διεξαγωγή των εκδηλώσεων αλλά με κάποιο τρόπο δηκτικό και συναισθηματικό δεν θα "επέτρεπε" την επιλογή ενός άλλου χώρου. Τριήμερο έστω και στο πλάι του τελευταίου δέντρου...
Η παρουσία μας -όπως φυσικά και η παρουσία του καθένα/καθεμιάς- στο τριήμερο στον Πευκώνα αποκτά έτσι με έναν ιδιαίτερο τρόπο ένα δυνατό μήνυμα ανυπακοής, αντίστασης, αγώνα και εξέγερσης προς κάθε κατεύθυνση.
Ενάντια σε κάθε λεηλασία ανθρώπων και φύσης να σταθούμε το ίδιο ανελέητοι απέναντι σε κάθε θεσμισμένο ή μη φασίστα, σε κάθε επίδοξο εργολάβο της τύχης του κόσμου.

28 Ιούνη: συνεπείς στο ραντεβού

Η Ωχρά Σπειροχαίτη υπάρχει μέσα στο τριήμερο του Θερσίτη από καταβολής του μια και αποτελεί έναν από τους πυλώνες του εγχειρήματος. Δεν πρόκειται για μια σχέση μεταξύ ενός μουσικού και ενός πολιτικού εγχειρήματος αλλά για μια ταυτοσημία που εκφράζεται κάθε φορά και με διαφορετικούς τρόπους. Από τη σκηνή της συναυλίας στο "τεραίν" των συζητήσεων και από τα συνοδευτικά βίντεο της συναυλίας στα ενημερωτικά- προπαγανδιστικά ταμπλό του τριημέρου. Ξεπερνώντας την λογική ότι, έτσι κι αλλιώς, αυτό ακριβώς πρεσβεύει το πρόταγμα της αυτοοργάνωσης: να μην υπάρχουν, δηλαδή, συμμέτοχοι αλλά συνδιοργανωτές, μπορούμε να προσθέσουμε μια βαθιά συναισθηματική σχέση που κάθε φορά δοκιμάζεται για να ανανεώσει την συλλογική δυναμική κάθε πλευράς της κάθε απόπειρας του τριημέρου.
Μαζί με τους Ινκόγνιτα Σπέρανς το Σάββατο 28 Ιούνη μια ακόμη ανοιχτή δοκιμή επικοινωνίας, μια ακόμη επιβεβαίωση του πείσματος της άρνησης και της εξεγερσιακής αυαισθησίας.

Παρασκευή 13 Ιούνη στην κατάληψη Υφανέτ

Περίσκεψη, αναστοχασμός, αισιοδοξία, αυθεντικότητα, η αισθαντικότητα και το γήτεμα της εξέγερσης σε μια μυσταγωγική βραδιά για τον Μπαρμπα-Γιάννη. Μόνο έτσι.

Σε ό,τι μας αφορά θα επενδύσουμε μουσικά μικρά ηχητικά αποσπάσματα φωνής του συντρόφου Μπαρμπα-Γιάννη, θα του αφιερώσουμε -απολύτως δικαιωματικά- την τριλογία για την Μακρόνησο και θα δοκιμάσουμε μερικά τραγούδια μας στο ιδιαίτερο κλίμα της βραδιάς.

Θα είμαστε εκεί γιατί είναι τιμή μας
κάθε φορά
που η ιστορία μας συναντιέται με την ιστορία του συντρόφου μας.

Τζάμπα πράμα...

Ξέρω πάρα πολύ καλά πως η πραγματοποίηση μιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης, και η ζωή της, δεν θα είναι καθόλου απλές, πως σε κάθε βήμα τους θα συναντούν δύσκολα προβλήματα...
...Κι αν έστω, εγώ και οι άλλοι, συναντούσαμε την αποτυχία σ' αυτό το δρόμο, προτιμώ την αποτυχία σ' αυτό το νόημα, παρά μια κατάσταση που μένει πριν ακόμα κι από την αποτυχία ή την μη αποτυχία, που μένει γελοία.

Κ. Καστοριάδης

Αυτοοργάνωση των ήχων μας

Στην σημερινή οργάνωση του συλλογικού «καλλιτεχνικού» έργου κυριαρχεί –κι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο- η μέθοδος του «σκηνοθέτη»: όλοι πραγματώνουν το όνειρο ενός και μόνον ανθρώπου, όλοι επικοινωνούν μεταξύ τους μέσω ενός και μόνον ανθρώπου. Ένας τόσο εύκολος και «αποτελεσματικός» τρόπος, όσο και αδιέξοδος. Γιατί η αποσπασματική και αυστηρά προσωπική εμπειρία του έργου, η εμπέδωση της προσωποκεντρικής διαδικασίας αντανακλάται στο έργο:

-περιορίζοντας την ολικότητα που θα πετύχαινε αν ήταν το αποτέλεσμα συνεργασίας των ελεύθερων και αυτόνομων προσεγγίσεων όλων των δημιουργών

-διαιωνίζοντας τις λογικές για χαρισματικούς ηγέτες και θεαματικές ιεραρχίες, λογικές που είναι κυρίαρχες και σαν τέτοιες είναι υπεύθυνες για την διάχυτη φιλοσοφία του απομονωτισμού, της εξατομίκευσης και της παθητικοποίησης

-καταστρέφοντας ευθύς εξαρχής κάθε προοπτική για αυθεντική επικοινωνία και ανατροπή των κατεστημένων παθολογικών σχέσεων.

Το προσωπικό βίωμα, το ταξίδι στην βαθιά του ουσία, η έμπνευση μέσα σε αυτό και απ’ αυτό, η ανάδυση. Τα εκφραστικά μέσα και ο επικοινωνιακός λαβύρινθος. Είναι ανατρεπτική επιλογή να εκθέτεις αυτή την προσωπική διαδικασία και να την μοιράζεσαι. Διαρκής οικειοποίηση κοινών ή μοναχικών εμπειριών. Αλληλεγγύη, συντροφικότητα, δεκτικότητα για να σμιλευτεί ο ένας και κοινός ήχος. Συνεισφέρει καθένας -χωρίς να έχει απειληθεί η μοναδικότητα του σ’ έναν ήχο που θα αγκαλιάζει την έμπνευση ενός συντρόφου του, εμπλουτίζοντας την με την δική του εκφραστικότητα. Αυτός ο ήχος δεν μπορεί παρά να είναι μοναδικός. Αυτή η διαδικασία – ένα επώδυνο αλλά ζωογόνο παιχνίδι- που επιλέγουμε στον αντίποδα της ασφάλειας που προσφέρει η κατεστημένη «καλλιτεχνική» ενασχόληση.

Ουσία αντί εξουσία

Αγνοώ αντί συγκατανεύω

Ερίζω αντί βάλτος

Έκθεση αντί ασφάλεια

Άφθαρτος αντί ανίατος

Φλογιστία αντί υποταγή

Ευθύνομαι αντί νομίζω

Αβίαστος αντί αδημονώ

Φοβάμαι αντί φοβάμαι

Αλλά το κάνω αντί δειλός

Συγκίνηση αντί ερημιά

Αυθεντικός αντί αυθέντης

Αυτοοργάνωση στην «διακίνηση» των ήχων μας

Το έργο που παράγεται απ’ αυτή τη σύμπραξη, καθώς διανύουμε την κοινωνία του θεάματος, δεν θα μπορούσε παρά να περιφρουρηθεί. Σε μια κοινωνία που έχει εκπαιδευτεί στην αφομοίωση και φετιχοποίηση της μορφής, απαλείφοντας κάθε περιεχόμενο…το περιεχόμενο πρέπει να θωρακιστεί απέναντι σ’ αυτή τη διαδικασία. Και το έργο να πραγματωθεί συνολικά σ’ ένα χώρο όπου θα μπορεί να ανασαίνει ελεύθερα για να ανατρέψει τους κατεστημένους όρους επικοινωνίας και να οξύνει τα κριτήρια του κοινωνικού απεγκλωβισμού. Έτσι, το συγκεκριμένο έργο πραγματώνεται σε χώρους όπου πραγματώνονται η αλληλεγγύη και η συντροφικότητα, σαν αξίες του καθενός από τους δημιουργούς. Ένα αυτοοργανωμένο πείραμα αυτοαναιρείται όταν είναι κλειστό ή αύταρκες. Δεν μπορεί παρά να συναντιέται με άλλα αυτοοργανωμένα κοινωνικά εγχειρήματα για να στηρίζει και να στηρίζεται. Θεωρούμε ότι η μετάγγιση αντιθεαματικών αγωνιών και αντιεμπορευματικών χαρακτηριστικών σε κάθε αυτοοργανωμένη προσπάθεια –με οποιοδήποτε απελευθερωτικό στόχο- συνολικοποιεί και δυναμώνει την σύγκρουση. Τη σύγκρουση όχι μόνο με τον καπιταλισμό αλλά με το σύνολο των δομών του αστικού πολιτισμού.

Τα ακριβά "εξτρεμιστικά" αστειάκια...

Τις πρώτες μέρες του Απρίλη πραγματοποιήθηκε συναυλία ενάντια στο εργοστάσιο της ΔΕΗ που πρόκειται να κατασκευαστεί στις εγκαταστάσεις της Χαλυβουργικής και που θα σημάνει το οριστικό και τελεσίδικο περιβαλλοντικό τέλος του πολύπαθου Θριάσιου Πεδίου. Στην συναυλία συμμετείχαν οι Λαβρέντης Μαχαιρίτσας, Διονύσης Τσακνής, Δημήτρης Σταρόβας.

Κατά τη διάρκεια της συναυλίας ακούσθηκαν διάφορα… «εξτρεμιστικά» από τα στόματα των τραγουδιστών… απευθυνόμενοι στο μαθητόκοσμο που είχε σχηματίσει ασφυκτικό κλοιό γύρω και πάνω στην εξέδρα.

«Καλά είμαστε εδώ, αρκεί όμως αυτό… ή πρέπει να πάτε, να αρχίσουμε να πάμε να τους βάζουμε τίποτις μπόμπες μπας και καταλάβουν» ήταν η ερώτηση από την εξέδρα που ακούσθηκε από τα ηχεία.

Για λίγα δευτερόλεπτα έπεσε μια μουγκαμάρα… Οι περισσότεροι παρευρισκόμενοι πάγωσαν στο άκουσμα της ιδέας. Οι μαθητές απάντησαν με χειροκροτήματα σφυρίγματα και ανάλογα συνθήματα… ενώ ο τραγουδιστής… έσπευδε να συμπληρώσει… « ε καλά τώρα μην πανικοβάλλεστε, πλάκα κάνουμε ένα αστείο είπαμε…»

Λίγες μέρες μετά τα "εξτρεμιστικά" αστειάκια πραγματοποιήθηκε συνέλευση της Επιτροπής Αγώνα για τη διάσωση του Θριάσιου Πεδίου, επιτροπή που αποτελείται από θεσμικούς φορείς της περιοχής, δήμους, κοινότητες, νομαρχίες κλπ. Σε μια στιγμή της συνέλευσης κάποιος δημοτικός σύμβουλος ανέφερε ότι οι καλλιτέχνες ζήτησαν από την Επιτροπή 50.000 ευρώ για να παίξουν. Ένας άλλος τον διόρθωσε κατεβάζοντας το ποσό στα 20.000 ευρώ. Τα χρήματα αυτά τα πλήρωσε η αντίστοιχη Νομαρχία που κινείται στο πλαίσιο μιας παραδοσιακής στα πολιτικά παιχνίδια αντιπολιτευτικής λογικής.

Έχουμε και λέμε λοιπόν: στην εκδήλωση παραβρέθηκε κόσμος που στην ουσία διαδήλωνε την απόγνωση και την ευαισθησία του απέναντι στο έγκλημα τόσο εναντίον του όσο και εναντίον του τόπου του. Θεωρούσε, προφανώς, αυτός ο κόσμος ότι όλη η εκδήλωση, οι ομιλητές, η συναυλία, οι καλλιτέχνες διατρέχονταν από μια γενικευμένη ευαισθησία...

Πρόκειται για τον ίδιο κόσμο που ίσως να μην μάθει ποτέ πόσο ακριβώς αποτιμούνται οι ευαισθησίες των φορέων εξουσίας και των διαφόρων επωνύμων. Πόσο ακριβώς αποτιμούνται οι πολιτικές κορώνες και τα "εξτρεμιστικά" αστειάκια. Εκείνο που θα μάθει είναι ότι όταν "σβήσουν τα φώτα" θα μείνει μόνος απέναντι στο πρόβλημα. Για μια ακόμη φορά "πουλημένος"...

Πώς γίνεται;

Ρέκβιεμ για τη Nativity!

Το φθινόπωρο του 2007 σε έκθεση Μπιενάλε ένα ασπόνδυλο από αυτά που περιφέρονται μέσα στον "καλλιτεχνικό " κόσμο, ασπόνδυλο με το όνομα Guillermo Habacuc Vargas είχε μια "μεγαλειώδη" έμνευση. Το "έργο" του ήταν ένα αδέσποτο σκυλάκι, το όποιο είχε μαζέψει από τους δρόμους της πόλης San Jose στην Κόστα Ρίκα απ' όπου και ο ίδιος κατάγεται, ένα σκυλάκι που το έδεσε σε κάποιο σημείο της έκθεσης και το άφησε να πεθάνει από ασητεία εκεί δεμένο. Ένα μελλοθάνατο έκθεμα.
Ο "καλλιτέχνης" δήλωσε:

“Το όνομά μου είναι Guillermo Habacuc Vargas. Είμαι πενήντα χρονών και είμαι καλλιτέχνης. Πρόσφατα δέχτηκα κριτική για τη δουλειά μου με τίτλο “Eres lo que lees”, που παρουσιάζει ένα σκύλο που ονομάζεται Nativity (ωροσκόπος). Ο σκοπός αυτής της δουλειάς δεν ήταν να προκαλέσει πόνο (δεινά) στο φτωχό, αθώο πλάσμα αλλά το να απεικονίσει μια σκέψη. Στην πατρίδα μου το San Jose στη Costa Rica, δεκάδες χιλιάδες αδέσποτων σκυλιών λιμοκτονούν και πεθαίνουν από αρρώστιες στους δρόμους και κανένας δεν σπαταλάει μια δεύτερη σκέψη για αυτό.
Αν τώρα δημοσίως εκτεθεί ένα από αυτά τα πεινασμένα πλάσματα όπως στη περίπτωση της Nativity, δημιουργεί μια αντίδραση που καταδεικνύει τη γενικευμένη υποκρισία. Η Nativity ήταν ένα πολύ άρρωστο πλάσμα που θα πέθαινε στους δρόμους έτσι και αλλιώς.”

Το συγκεκριμένο ασπόνδυλο έχει αλλάξει δηλώσεις ανάλογα με τις δημόσιες κριτικές:

Δήλωση 1: «Το σκυλί θα πέθαινε έτσι και αλλιώς»

Δήλωση 2: «Δεν γνωρίζω αν το σκυλί πέθανε ή όχι»

Δήλωση 3: « Ήθελα να το κάνω στη μνήμη του κυρίου Nativitad Canda (ένας ληστής που πέθανε από σκυλιά φύλακες)

Δήλωση 4: «Πραγματοποίησα την έκθεση για να δείξω την τραγική κατάσταση των αδέσποτων»

Έχουν μαζευτεί περίπου 200.000 υπογραφές μέσω του διαδικτύου που καταγγέλουν το γεγονός και έχουν αποφασίσει να ενοχλούν με ηλεκτρονικό μπλοκάρισμα τις γκαλερί που πρόκεται να φιλοξενήσουν έργα του ασπόνδυλου. Είναι αλήθεια ότι οι υπογραφές αποτελούν ήδη ένα είδος διαφήμισης, έστω και αρνητικής, που απ' ότι φαίνεται αυτό που κάνει είναι να επιβεβαιώνει τον ναρκισσισμό του ασπόνδυλου. Είναι σίγουρο ότι θα επικαλεστεί την ελευθερία έκφρασης του καλλιτέχνη, την ασυλία της γενικευμένης ασυδοσίας, την δημοκρατία του τίποτα. Είναι σιγουρο επίσης ότι ήδη έχουν ενεργοποιηθεί σύντροφοι που μπορεί να μην υπογράψουν στο διαδίκτυο αλλά στα μούτρα του "καλλιτέχνη". Δεν είναι πρόκληση; Με δυσκολία κάποιος μπορεί να μείνει ψύχραιμος. Να αντισταθεί στο να αντιστρέψει την ίδια τη λογική του "καλλιτέχνη" σε βάρος του: έτσι κι αλλιώς κι αυτός κάποτε θα πέθαινε...

Και το κλου της μπιενάλε δεν είναι άλλο από το φιλοθεάμον, άπραγο και αδιάφορο κοινό:

Ισπανία 1936, Καζαντζάκης, Ντεμπρέ, έμπνευση και θέση, μοίρα κι εξέγερση

Ο Νίκος Καζαντζάκης, σταλμένος από μια δεξιά εφημερίδα, στο στρατόπεδο του Φράνκο, τα μπέρδεψε λίγο από την άποψη ετούτη. Απόφυγε ή δεν μπόρεσε, με απαράδεχτο τρόπο, να καταλάβει το απλό νόημα των γεγονότων – χάθηκε μέσα σε ανεπίκαιρες φιλοσοφικές γενικεύσεις.

Ξεχώρισε, λεει, πίσω από τις πρόσκαιρες μάσκες, κόκκινες ή μαύρες, που φορούσαν οι αντιμαχόμενοι, το όλο πάθος και φλόγα γυμνό πρόσωπο του Ισπανού. Το ίδιο αυτό πρόσωπο το είδε πριν λίγα χρόνια στις ταυρομαχίες…Τώρα παραστεκόταν σε όμοιο πόλεμο όχι πια ανθρώπου και ταύρου παρά ανθρώπου και ανθρώπου. Και σε όλα τούτα έβλεπε ο συγγραφέας «την προαιώνια μυστηριώδη μέθη που δίνει το αίμα»… «Την επιστροφή στις ρίζες του ανθρώπου και του ζώου»…Είδε ένα στρόβιλο, λέει, ανθρώπινο, πέρα από τη λογική και από το συμφέρο». Σωστά πλην άκαιρα πράγματα. Έτσι εξίσωσε, θέλοντας και μη τις δυο παρατάξεις κι έριξε την ευθύνη στη μοίρα.

Τη Μαδρίτη, την είδε από μακριά, από το στρατόπεδο των εθνικιστών, να καίγεται από τις μπόμπες (όπως και το Τολέδο), και σκέφτηκε πως πρέπει να βιαστούμε να δούμε ό,τι πιο όμορφο απόμεινε στη γης πριν το αφανίσουν οι σκοτεινές δυνάμεις! Η στάση του δεν ήταν στάση σύγχρονου ανθρώπου με προσανατολισμένη καρδιά, παρά μάλλον ψυχρού ανθρωπολόγου που πήγε επιτόπου να επιβεβαιώσει τις ζωώδικες καταβολές του ανθρώπινου είδους, σα να τις είχε αμφισβητήσει κανείς.

Τώρα, τις μέρες που γράφονται αυτές οι γραμμές, διάβασα την απολογία του Γάλλου φιλόσοφου Ρεζί Ντεμπρέ, που πιάστηκε αντάρτης στην Βολιβία, μπροστά στους δικαστές που τον καταδίκασαν σε ισόβια κάθειρξη. Είναι η ακραία αντίθετη αντίληψη του Νίκου Καζαντζάκη. «Ο καθένας οφείλει, λέει, να αποφασίζει σε ποιο στρατόπεδο ανήκει – με τη βία που καταπιέζει ή με τη βία που απελευθερώνει; Εγκλήματα γίνονται και από τις δύο πλευρές. Για ποια απ’ αυτά αποφασίζουμε να φέρουμε τη συλλογική ευθύνη; Να είμαστε συνένοχοι και όργανά τους; Εσείς διαλέξατε ορισμένα. Εγώ άλλα».

Ήξερε βέβαια και τότε ο καθένας σε ποιο στρατόπεδο ανήκε, μα η δημοκρατία επέμβαινε με τα λόγια και ο φασισμός με τις μπόμπες…

Ασημάκης Πανσέληνος, 1984

Με το μελτέμι σου που δυναμώνει τη νύχτα...

Το τελευταίο μέρος της τριλογίας για την Μακρόνησο από sound check στην Υφανέτ με πρόχειρο εποπτικό μέσο μεν, με μεράκι δε. Θέλουμε να προβάλλουμε το κλίμα στον χώρο (κι όχι την εικόνα μας) ως έναν εύγλωττο απολογισμό της βραδιάς που ακολούθησε. Ευχαριστούμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες για την απλόχερη φιλοξενία όπως και όσους/ες μοιράστηκαν μαζί μας την ένταση και την συγκίνηση της συναυλίας. Ελπίζουμε η συνεισφορά της βραδιάς στην υπόθεση των διωκόμενων συντρόφων να αποτιμάται όσο πιο θετικά γίνεται -πιο πολύ μέσα στην ίδια μας την συνείδηση. Καλή αντάμωση και λευτεριά σε όλους μας...

Συναυλία στην ΥΦΑΝΕΤ, Θεσσαλονίκη 1 Μάρτη

Το γεγονός της σύλληψης του συντρόφου Β. Μποτσατζή και της δίωξης δύο ακόμη συντρόφων και μιας συντρόφισσας στην Θεσσαλονίκη, προφανώς δεν αφορά μόνο τα «στενά» πλαίσια ενός συγκεκριμένου πολιτικού χώρου και των κοινωνικών του παρυφών. Ο χαρακτήρας των αστυνομικών και διωκτικών χειρισμών του κρατικού μηχανισμού στην συγκεκριμένη υπόθεση σηματοδοτεί την πλήρη οικειοποίηση και εφαρμογή της ευρωπαϊκής κατασταλτικής εμπειρίας. Η έννοια της τρομοκρατίας έχει οριστεί πλέον σε πλήρη διαστολή για να συμπεριλάβει κάθε πρακτική αντίστασης και, ταυτόχρονα, οι αντίστοιχοι μηχανισμοί δίωξης και καταστολής επιστρατεύουν όλη την «ευρωπαϊκή σπουδή» σε αυτήν την κατεύθυνση. Η κρατική επιθετικότητα ορθολογικοποιείται και αποκτάει το «ευρωπαϊκό φλέγμα» βάσει του οποίου, το ευγενικό δημοκρατικό χαμόγελο εκφράζεται πλέον από τα ανοιχτά στόματα των φυλακών. Ο εγκλεισμός λοιπόν, χωρίς να έχει χάσει ποτέ του την «σωφρονιστική αίγλη», στην εποχή μας επιχειρεί μια ιδεολογική, νομική και ηθική ενδυνάμωση με σκοπό από τη μια να κατοχυρώσει μιά ευρεία κοινωνική συναίνεση και από την άλλη να αποκτήσει την μοναδική προοπτική κάθε αντιστασιακής πρακτικής που διαπραγματεύεται τα όρια της με την καθεστωτική πολιτική νομιμότητα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η έννοια της αλληλεγγύης στους διωκόμενους συντρόφους δεν περιορίζεται στην άμεση απελευθέρωσή τους αλλά

προχωράει στην ίδια την ρηγμάτωση της νέας εκδοχής της κατασταλτικής στρατηγικής

εναντιώνεται στην ίδια την φιλοσοφία του εγκλεισμού υπονομεύοντας έτσι κοινωνικά την βαρύτητα που θέλει να αποκτήσει ενάντια στις κοινωνικές αντιστάσεις

Αυτήν την κοινωνική και πολιτική εναντίωση στον εγκλεισμό είναι που θέλει να ενισχύσει η παρουσία, η εκδήλωση, η συναυλία μας στην Υφανέτ.

Σε αυτήν την κατεύθυνση πρόκειται να παρουσιάσουμε μια τριλογία με θέμα τη Μακρόνησο, βασισμένη στα ποιήματα του Τ. Πατρίκιου: «προσχέδια για τη Μακρόνησο». Στίχοι και μουσικές που θα προσπαθήσουν να μας μεταφέρουν στην ψυχική και συγκινησιακή κατάσταση του εγκλεισμού, ενός εγκλεισμού που δεν περιορίζεται σε μια ιστορική ιδιοτυπία αλλά αναγνωρίζει τον εαυτό του στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και τα διάφορα απανταχού «γκουαντανάμο». Aυτός είναι και ένας τρόπος, αφενός μεν, να νιώσουμε κοντά μας, ανάμεσά μας τους έγκλειστους συντρόφους και αφετέρου, στην υλική διάσταση, να δημιουργήσουμε μια συλλογική αφορμή ώστε κάθε είδους έσοδο από συνεισφορές στην εκδήλωση να κατατεθεί για τις άμεσες υλικές ανάγκες τους.

Θεωρούμε, επιπλέον, ότι η διοργάνωση και παρουσία στην εκδήλωση αποτελεί και πράξη αλληλεγγύης σε έναν ανοιχτό αυτοοργανωμένο κοινωνικό χώρο, την Υφανέτ, έναν χώρο που, στο γεγονός ότι βρίσκεται στο στόχαστρο της καταστολής δεν παύει να απαντά διευρύνοντας διαρκώς τις κοινωνικές της αναφορές.

Ραντεβού λοιπόν στην Υφανέτ, το Σάββατο 1 Μάρτη

Καλή αντάμωση!

Φωτογραφίες από την συναυλία της 14 Δεκέμβρη 2007 στην Villa Amalias, "τραβηγμένες" από μια φίλη...

Θ. Παπακωνσταντίνου- Δ. Σαββόπουλος: οι άνθρωποι είναι ό,τι γίνονται

Στην τελευταία πρόβα της 23 Γενάρη, του Διονύση και του Θανάση, δειλά-δειλά μια παρέα φώναξε αδύναμα το σύνθημα «το πάθος για τη λευτεριά είναι δυνατότερο απ’ όλα τα κελιά». Πρόκειται για τον απόηχο μιας «παράξενης» συνήθειας συντρόφων και συντροφισσών να φωνάζουν συνθήματα του δρόμου, των διαδηλώσεων και των εκδηλώσεων του «χώρου», σε μαγαζιά και δημοτικά αμφιθέατρα, προσδίδοντας σε χώρους αναπαραγωγής του θεάματος χαρακτηριστικά κοινωνικής ζύμωσης. Σε όλον αυτόν τον συγκερασμό θυμικού και πολιτικού από μεριάς του «κοινού», η ανταπόκριση του καλλιτέχνη Θανάση ήταν οι γλυκές αφιερώσεις. Οι αμοιβαίες φιλοφρονήσεις προσέδιδαν λοιπόν μια κοινωνική νομιμοποίηση ενός κώδικα μεταξύ κοινού και καλλιτέχνη που υποτίθεται ότι σάρκαζε, αλλά στην ουσία «εθελοτυφλούσε» μπροστά στους θεαματικούς όρους, στην ίδια τη συνθήκη της επικοινωνίας, στα ολοφάνερα όπλα της αλλοτρίωσης.

Όλο αυτό το κοινό περίμενε τον τελευταίο καιρό μια στροφή από τον καλλιτέχνη προς την «κουλτούρα των συνθημάτων», προς τα «παιδιά που εξεγείρονται», μια και αυτός αναμφισβήτητα έχει κατοχυρώσει και την κοινωνική αποδοχή αλλά και την υλική υποδοχή για μια τέτοια επιλογή. Και όμως. Η επιλογή του Θανάση Παπακωνσταντίνου ήταν η σαφής απόρριψη οποιασδήπτε τέτοιας προσδοκίας. Πρόκειται για ακόμη ένα πράδειγμα της «κλασσικής» πορείας των καλλιτεχνών προς την αυτοπραγμάτωση, προς τον καλλιτεχνικό «πειραματισμό», χωρίς «ιδεολογικές αγκυλώσεις». Τίποτε, ωστόσο, δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη. Τον Μάρτη του 2006 σε μια συνέντευξή του στην «Καθημερινή» και στην ερώτηση γιατί θεωρεί τον Σαββόπουλο ανώτερο του Χατζηδάκι και του θεοδωράκη διατύπωνε: «Μπορώ να υποστηρίξω ότι ο Σαββόπουλος είναι πιο ολοκληρωμένος δημιουργός –μουσική, λόγια, ερμηνεία- και μέχρις ενός χρονικού σημείου με εντυπωσιακά λίγες άνισες στιγμές. Πρέπει επίσης να παραδεχτώ ότι από ένα σημείο και μετά, γίνονται εξίσου εντυπωσιακά πολλές αυτές οι άνισες στιγμές». Ιδού λοιπόν η συνειδητή επιλογή του καλλιτέχνη να πάρει τη θέση του στις άνισες στιγμές (sic) του Διονύση. Πιθανόν να θεωρεί ότι ο ίδιος θα αποτελεί ένα θετικό πρόσημο στις βαυκαλιστικές παλλινδρομήσεις του «μουσικού εθνάρχη». Το σύνθημα όμως στην πρόβα ήταν ήδη πολύ αδύναμο, αποτυπώνοντας το μέγεθος της δυσφορίας, αποτυπώνοντας την «προδοσία» των χρόνια αυταπατώμενων, ωστόσο, προσδοκιών.

Τώρα τα κολπάκια με την ταυτόχρονη κυκλοφορία του καινούργιου δίσκου και έναρξης των εμφανίσεων στο μαγαζί, είναι απλές εμπορικές συνήθειες του κόσμου των Διονύσηδων και των –επιτέλους πιο ξεκάθαρων δεν γίνεται- Θανάσηδων. Ας μην επεκταθούμε επιπλέον και σε πρόσφατο δημοσίευμα για τους ανεκδιήγητους αστεϊσμούς μεταξύ παρέας "αντιεξουσιαστών" και Γιωργάκη Παπανδρέου στην μπάρα του μαγαζιού για το ποιός είναι αυθεντικός αντιεξουσιαστής.

Πρόκειται για απλές ασκήσεις ευτελισμού...

Οι ερασιτέχνες και οι επαγγελματίες

"Το γράψιμο ποιημάτων, ακόμα και των πιο κακών, κάνει καλό σ' εκείνους που τα γράφουν" είπε ο Γ. "Αποτελεί μιαν ευπρόσιτη κι ανέξοδη αυτοανάλυση. Γίνεται φθοροποιό από τη στιγμή που οι γράφοντες ενδιαφέρονται περισσότερο για το τί μπορούν να αποκομίσουν από τα γραφτά τους, παρά για το τί πρέπει να θυσιάσουν στα γραφτά τους. Εδώ βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα στους ερασιτέχνες και στους επαγγελματίες."
Ύστερα από δυο χρόνια, ο Δ., που θυμότανε αυτά τα λόγια, έφερε στον Γ. ένα παλίο τεύχος, ήταν του Ιουνίου '63, του γαλλικού περιοδικού Mercure de France. "Μου το χάρισε μια συμπαθητική κοπέλα πριν από δέκα μέρες. Δες πως τελειώνει μια μελέτη του Valery Larbaud. " Και του έδειξε τη φράση: " Εt les amateurs, ce sont presque tous les ecrivains qui vivent de leur art, qui en titent profit et notoriete. Les professionnels, sont ceux qui en meurent" ("Ερασιτέχνες είναι όλοι σχεδόν οι συγγραφείς που ζουν από την τέχνη τους, που αποκομίζουν κέρδη και φήμη. Επαγγελματίες, είναι εκείνοι που πεθαίνουν από την τέχνη τους.")
Ο Δ. είχε μείνιε κατάπληκτος από την σύμπτωση. Όμως ο Γ. δεν είχε εκπλαγεί. Ούτε είχε ενοχληθεί. Αντίθετα ένιωθε μια βαθιά ικανοποίηση.

Τ.Πατρίκιος, 1993

"Κι επιτέλους να πράξουμε"...

Μεταφέρουμε μια ενδιαφέρουσα διένεξη, σύντομα αποσπάσματα ενός ενδιαφέροντος ενδοκαλλιτεχνικού εμφυλίου από το μπλογκ του art atack και συγκεκριμένα από το ποστ: http://artattackgr.blogspot.com/2008/01/blog-post_15.html

Βρισκόμαστε στο αρχικό σχόλιο που όπως πάντα διατυπώνει ο οικοδεσπότης και στο προκείμενο αφορά τον Νίκο Ξυδάκη, «τεχνοκριτικό», έναν «μετατακαταστασιακό» αρχισυντάκτη του καλλιτεχνικού τμήματος της εφημερίδας «Καθημερινή»:

O Art attack στις 15 Γενάρη γράφει:

Γραφει μεταξυ αλλων ο Νικος Ξυδακης σ'ενα τελευταιο του ποστ....
"Προς τα πού θα γείρει το παρόν; Στον πάτο – αν το αφήσουμε να κυλάει, παθητικοί και αδιάφοροι. Προς το φως – αν η ανησυχία γίνει απόφαση και δράση, δηλαδή πολιτική."
Για να καταλαβω δηλαδη, προσπαθει καποιος (ο οποιος εχει και τη θεση και την δυναμη) να μας πει τι πρεπει να κανουμε οταν την ιδια ωρα ποτε ο ιδιος δεν εχει βγει να πει σταρατα και θαρραλεα τα στραβα του χωρου του εκτος απο κατι κατα καιρους επιδερμικες νυξεις που εχει κανει εδω και κει?
Μα καλα θα μας τρελανουν σ'αυτη τη χωρα η μας περνανε για ηλιθιους?
Ρε τους παρλαπιπες....

Μετά από μερικά σχόλια άλλων που στην συντριπτική τους πλειονότητα στηρίζουν τον οικοδεσπότη παρεμβαίνει ο ίδιος ο αρχισυντάκτης:

Καλή χρονιά!
Αρτ, εμφανίζεσαι σαν τιμητής πολλών, και εμού.
Και ζητάς παράλογα πράγματα από τους μη έχοντες.
Ποια "θέση και δύναμη" νομίζεις ότι έχω ώστε να αλλάξω ό,τι ΕΣΥ θεωρείς "στραβά του χώρου";
Εξήγησέ το αυτό, και κάνε το επωνύμως πλίιζ.
Επωνύμως και μέσα σε μια εργασιακή σύμβαση γράφω κάποιες απόψεις μου για κάποια θέματα. Αν θέλεις να μάθεις τις απόψεις μου, μπορείς να βρεις τα κείμενα, πολλών ετών· πολλά απ' αυτά είναι απλωμένα στο Δίκτυο, όλα τα υπολοιπα σε δημόσια αρχεία.
Δεν είμαι μεσσίας καμιάς art θρησκείας, δεν κατέχω καμία κρατική θέση, δεν είμαι παράγων και curator, δεν μοιράζω χαρτζιλίκια.
Και βεβαίως δεν κατέχω τη δική σου αλήθεια.
Νίκος Γ. Ξυδάκης

Η μάχη ανάβει καθώς μεταξύ άλλων στον Ν. Ξυδάκη απαντά κάποιος «κλάσμα»:

Ναι ρε συ αρτ αττάκ γίνε πιο συγκεκριμένος. Έτσι γενικόλογα δηλαδή. Δεν σου αρέσει ο Ξυδάκης που τα γράφει κι ωραία και καθόλου γενικόλογα;
Ή στη λογική μιας άλλης επιχειρηματολογίας από προηγούμενο ποστ "Μα αφού ΟΙ ΠΙΟ ΠΟΛΛΟΙ λένε καλά λόγια, εσύ τι ζόρι τραβάς;"
Έτσι είναι θίξαμε το μπουμπούκι της ελλ. λογοτέχνιας, της ελλ. κριτικής και εν τέλει του ελλ πολιτισμού. Θίξαμε τη μπεμπέκα των επιφυλλίδων, το μπαλσάμικο της καθημερινής.
Μα πως τα γράφει τόσο ωραία το ατιμούλικο και με τέτοια χάρη. Κι έρχεσαι εσύ ψωραλέε γραφικέ και κομπλεξικέ μπλογκά να μας το μολύνεις το παιδί με το βρωμόστομα σου;
Καταπληκτική γραφή, ύφος, επιχειρηματολογία. Από τους πιο σπουδαίους στο είδος του. Ελπίζω μόνο να μην παραλείψουν να τον διδάξουν στα παν/μια και στα σχολεία του μέλλοντος. Τέτοια τρισμέγιστη διάνοια και γραφή.
Μόνο που 'ανήσυχε' οι μπαταρίες σαν την αφεντιά σου που τροφοδοτούν αυτούς τους κάκιστης ποιότητας δονητές του λόγου είναι εξίσου μούφες. Κακοφορμισμένοι μικροαστοί που θαμπώνεστε από τη απατηλή λάμψη που εκπέμπουν κάτι τέτοιες 'χρυσές' μικρότητες πόσο τραγικά θλιβεροί είστε όπως άλλωστε κι αυτοί...

Ο εμφύλιος συνεχίζεται και όπου να’ ναι πλησιάζει τα εκατό σχόλια αποδεικνύοντας ότι κάτι κινείται στον καλλιτεχνικό βούρκο μια και μπαίνουν ζητήματα ΠΡΑΞΗΣ…

Ολίγον αφοριστικό το δίλημμα του συνθήματος αλλά ό,τι πρέπει για την περίσταση...

Μην μας αφήνετε μόνους με τους έλληνες...

Νέα διαφήμιση του Καζίνο της Πάρνηθας από τον Κωνταντίνο Β.;

Ας παραθέσουμε λαμπρόν απόσπασμα από στίχους του καινούργιου τραγουδιού του Κωνσταντίνου Β. "ανεπάρκεια":

"θα γυρίσω στο νου όταν θάχουν γκρεμιστεί
όσα φτιάξαμε μαζί μια κόκκινη αυγή
πόσο αδύναμη είναι η γη, πότε θα ελευθερωθεί
η πικρή ομορφιά μες σε πέλαγα βαθιά
ναι, θα μείνω μοναχός στη χρυσή λοφοσειρά..."

Πρόκειται προφανώς για τη νέα εκκολαπτόμενη διαφήμιση του Καζίνο της Πάρνηθας αφιερωμένη τους 27 διωκόμενους ακηδεμόνευτους οικοακτιβιστές που πρόσφατα αθωώθηκαν για την συμβολική επίθεση εναντίον του..."Χρυσή λοφοσειρά;" τι να εννοεί άραγε (ο ναός του τζόγου και) ο διάσημος τραγουδοποιός (του);

Μια βαθιά υπόκλιση στον σύντροφο μπαρμπα-Γιάννη

Είναι αλήθεια ότι ο θάνατος σε τυλίγει αργά αργά έως ότου χαθεί και η τελευταία σου πνοή. Καθώς τα χρόνια περνάν οι άνθρωποι γύρω σου πεθαίνουν, φίλοι ή εχθροί, αγαπημένοι ή αδιάφοροι, γνωστοί ή φευγαλέα πρόσωπα. Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις που καταλύουν τον κανόνα. Βλέποντας μια φορά τον μπαρμπα-Γιάννη στην κατάληψη της Βίλας Βαρβάρα ή της Υφανέτ, να στέκεται ανάμεσα σε συντρόφους και συντρόφισσες δεκάδες χρόνια νεότερούς του, θα καταλάβαινε κανείς ότι ο θάνατος είχε χάσει πια στο γνωστό του παιχνίδι. Τον μπαρμπα-Γιάννη τον τύλιγε πια η ζωή, στη θέση των χαμένων του συντρόφων τα ζεστά βλέμματα των καινούργιων, η δύναμη για την αλλαγή του κόσμου, ο πιο πεισμωμένος πυρήνας ενάντια στην εξουσία. Δεν υπήρχαν καφενεία στη ζωή του μπαρμπα-Γιάννη, δεν υπήρχε παραίτηση από την πραγματικότητα, δεν υπήρχε απογοήτευση στα μάτια του, δεν υπήρχε θάνατος τριγύρω του. Ο αγώνας ήταν το φόντο σε κάθε του φράση και σε κάθε του χειρονομία, με έναν δικό του απλό και ανθρώπινο τρόπο, με μια επιχειρηματολογία που σε έκανε να νιώθεις ότι ο κόσμος αυτός της εξουσίας και της εκμετάλλευσης είναι αρρωστημένα αυτονόητος.

Η ζωή είναι ανελέητη. Και είναι αλήθεια ότι δεν χαρίστηκε ούτε στον μπαρμπα-Γιάννη. Τον αγάπησε όμως πολύ. Γι’ αυτό και τον κράτησε για έναν ολόκληρο αιώνα μαζί της. Καλό κατευόδιο σύντροφε και να’ σαι σίγουρος ότι συνεχίζουμε ακόμη περισσότερο πεισμωμένοι.

Τιμής ένεκεν

Τιμής ένεκεν σε χώρους μας που σιγά-σιγά κλείνουν τους κύκλους τους. Οι εικόνες αφιερώνονται σε όλους/ες όσοι/ες αναγνωρίζουν κομμάτια της ζωής τους, χαρές και λύπες, γιορτές και μελαγχολίες, έριδες και μεγάλες αγάπες. Όλα συνεχίζονται...Δυνατά!

Μη με ανακατεύεις με τη διαφήμισή σου

15 Ιανουαρίου 1964
"Στο διάολο εσύ και τα λεφτά σου μπάσταρδε. ΣΤΟΠ. Αρνούμαι το βραβείο. ΣΤΟΠ. Δεν το ζήτησα ποτέ. ΣΤΟΠ. Με ποταπότητα ανακατεύεις τον καλλιτέχνη, παρά τη θέλησή του, με τη διαφήμισή σου. ΣΤΟΠ. Απαιτώ δημόσια διαβεβαίωση οτι δεν έχω συμμετάσχει στο γελοίο παιχνίδι σου".

Άσγκερ Γιόρν προς τον Χάρρυ Γκουγκενχάιμ
τού περίφημου "Μουσείου Γκουγκενχάιμ",
[αναφέρεται στο βιβλίο "Guy Debord, CORRESPONDANCE", τόμος 2)

Αποτίμηση της συναυλίας 14 Δεκέμβρη

Μετά και από τον χτεσινό απολογισμό που κάναμε στην Villa Amalias με την «ομάδα συναυλιών» της, μπορούμε να καταθέσουμε έναν ανοιχτό απολογισμό σε σχέση με την συναυλία της Παρασκευής. Παρεμπιπτόντως, δεν θα είχε νόημα να επικαλεστούμε την αναγκαιότητα επιλογής μιας πιο νευρικής επικοινωνίας με το στήσιμο αυτού του ιστολογίου, αν δεν προχωρούσαμε σε τέτοιου είδους καταχωρήσεις.
Καταρχήν στα θετικά κατατίθεται η ζεστή ανταπόκριση πολλών ανθρώπων στο κάλεσμα. Δεν έχει σημασία η ποσότητα (που ήταν αναμφισβήτητα πέρα των προσδοκιών μας) όσο η ποιότητα, η δεκτικότητα και η υπομονή (που ήταν αναμενόμενα αλλά και που έχει πάντα σημασία να επιβεβαιώνονται).
Η προσέλευση τόσων ανθρώπων είναι γεγονός ότι δημιούργησε πρόβλημα όσον αφορά την υποδομή φιλοξενίας του κατειλημμένου σπιτιού. Πρόβλημα περισσότερο στον ίδιο τον κόσμο που δυσκολευόταν να παρακολουθήσει (υπήρχε δυστυχώς αρκετός κόσμος που αποχώρησε μια και δεν μπορούσε να μπει στο κτίριο), μέσα σε συνθήκες ασφυκτικής ατμόσφαιρας με πολύ καπνό και ελάχιστο οξυγόνο. Στον αντίποδα βεβαίως αυτής της επιχειρηματολογίας είναι η επιβεβαίωση της επιλογής του χώρου σε σχέση με την αλληλεγγύη. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που πέρασαν ή παραβρέθηκαν στην εκδήλωση μπόρεσαν να έχουν μια απτή σχέση με έναν κατειλημμένο χώρο, να έχουν μια εμπειρία πέρα από την κυριαρχική κατασυκοφάντηση και διαστρέβλωση των χαρακτηριστικών του. Αυτό σημαίνει ότι δημιουργείται μια κοινωνική ασπίδα γύρω από το εγχείρημα που προφανώς θα δυσκολέψει την καταστολή του χώρου στο βαθμό που η αστυνομική προπαγάνδα ακυρώνεται. Έτσι, πιστεύουμε ότι η κατανόηση για τις δύσκολες συνθήκες συμμετοχής στην εκδήλωση είναι δεδομένη.
Στα πολύ αξιόλογα θετικά δεν μπορεί παρά να αναφερθεί και η συγκέντρωση 1.100 ευρώ στο κουτί οικονομικής ενίσχυσης για τους φυλακισμένους και διωκόμενους συντρόφους-ισσες. Το αξιοσημείωτο αυτό ποσό, μετά από κοινή συμφωνία, θα αποδοθεί στην συλλογικότητα της Terra Incognita, από την Θεσσαλονίκη, που τις ίδιες μέρες διοργάνωσε κι αυτή εκδήλωση αλληλεγγύης και οικονομικής ενίσχυσης για τον φυλακισμένο Β. Μποτζατζή και τους διωκόμενους συντρόφους στην πόλη. Τα κριτήρια περιλαμβάνουν την άμεση αναγκαιότητα καταβολής των χρημάτων στην συγκεκριμένη περίπτωση αφενός και αφετέρου την δεδομένη προς το παρόν κάλυψη των αναγκών των άλλων φυλακισμένων συντρόφων-ισσών.
Στα αρνητικά, όπως εμείς αποτιμάμε την απόπειρα, είναι οι λιγοστές αδυναμίες επικοινωνίας με την Vila Amalias σε οργανωτικό επίπεδο, λιγοστές αλλά που θα μπορούσαν και να αποφευχθούν. Οι αδυναμίες αυτές βαραίνουν απόλυτα την δική μας μεριά.
Η σύμπραξη αυτή με την φιλόξενη κατάληψη της Vila Amalias αποτιμάται με θετικό πρόσημο και αποτελεί ένα σημείο αναφοράς, ως κοινή εμπειρία, τόσο όσον αφορά την απαιτούμενη σαφή αποτύπωση συμφωνιών και διαφωνιών σε ζητήματα αυτοοργάνωσης όσο και την κατοχύρωση σχέσεων με ενδεχόμενες κοινές δυνάμεις και προοπτικές.

Οι επόμενες αντίστοιχες βραδιές έρχονται
όχι στο επιτηδευμένο σκοτάδι των στημένων σκηνικών
αλλά στο δυνατό φως των κοινωνικών αντιστάσεων
και της αυθεντικής επικοινωνίας

Καλή αντάμωση

Το κίνητρο της επιλογής μας για συναυλία στην Villa Amalias είναι η αλληλεγγύη. Η παρουσίαση του έργου μας σε έναν αυτοδιαχειριζόμενο αντιεξουσιαστικό κατηλειμμένο χώρο, όπως είναι η Villa, είναι η κατάθεση αυτού που μας συνέχει, της πεμπτουσίας μας ως ομάδας, στην στήριξη και ενδυνάμωση του εγχειρήματος. Σε μια εποχή που οι κατηλειμμένοι χώροι βρίσκονται στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής, με πρόσχημα τις κάθε είδους καπιταλιστικές «αναπλάσεις», δεν θα μπορούσαμε να λείπουμε από το πλάι τους. Οι όποιες διαφορές υπάρχουν στις επιλογές μας ως εγχειρήματα δεν είναι ικανές να αναιρέσουν την έκφραση της έμπρακτης αλληλεγγύης. Εξάλλου, η ίδια η έννοια της αλληλεγγύης προϋποθέτει γόνιμα πεδία κριτικής και δεν σημαίνει απαραίτητα ταύτιση απόψεων και αντιλήψεων.

Το περιεχόμενο της συναυλίας αφορά σε ό,τι εφάπτεται της ανθρώπινης δημιουργικότητας, την αντίσταση στην κυριαρχική θέσμιση του πεδίου της έμπνευσης, της πραγμάτωσής της, της αισθητικής, της διαχείρισης των έργων, την αποκαθήλωση της διαχωρισμένης από της καθημερινή ζωή τέχνης, την απεξάρτηση από τις εμπορευματικές σχέσεις, την κριτική στους θεαματικούς κώδικες με προοπτική το ξεπέρασμά τους.

Με δεδομένη από μεριάς μας την παρουσίαση μιας τριλογίας που έχουμε ετοιμάσει με θέμα τη Μακρόνησο, βασισμένη στα ποιήματα του Τ. Πατρίκιου: «προσχέδια για τη Μακρόνησο», η πολιτική αναφορά στις φυλακές και τον εγκλεισμό στις μέρες μας είναι αυτονόητη. Επειδή κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει ούτε στιγμή τους συντρόφους –και όχι μόνο- που βρίσκονται στις φυλακές, οι στίχοι και οι μουσικές που θα προσπαθήσουν να μας μεταφέρουν στην ψυχική και συγκινησιακή κατάσταση του εγκλεισμού, ενός εγκλεισμού που παραμένει αναλλοίωτος μέσα στην ιστορία (ιδιαίτερα αν σκεφτούμε τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και τα διάφορα απανταχού «γκουαντανάμο»), είναι ένας τρόπος, αφενός μεν, να τους νιώσουμε κοντά μας, ανάμεσά μας, αφετέρου, στην υλική διάσταση, δημιουργείται μια συλλογική αφορμή ώστε κάθε είδους έσοδο από συνεισφορές στην εκδήλωση να κατατεθεί για τις άμεσες υλικές ανάγκες τους.

Ραντεβού λοιπόν στη Villa Amalias στις 14 Δεκέμβρη στις 10 το βράδυ.

αδόκιμες επιχειρηματικές εκμεταλλεύσεις και άλλα ευτράπελα της ιστορίας

O δισκογραφικός μηχανισμός, απ' τη στιγμή που θα εκδοθεί ένα μουσικό έργο, αναλαμβάνει την εκμετάλλευσή του κάνοντας κινήσεις που δεν είναι πάντα και τόσο δόκιμες. Σχετικά με τη διαφήμιση που κι εγώ είδα με έκπληξη στην τηλεόραση, θέλω να αναφέρω τα εξής: Η μουσική του "2", καθώς και όλων των υπολοίπων έργων μου, μου ανήκει καλλιτεχνικά, αλλά δεν σημαίνει ότι μου ανήκει και η εκμετάλλευσή της. Είναι προφανές ότι το κόστος των παραγωγών μου είναι τέτοιο που δεν μπορώ σε οικονομικό επίπεδο να ανταπεξέλθω μόνος μου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι επιχειρηματίες που μετέχουν σε αυτό να εκμεταλλεύονται τα δικαιώματα των συνθέσεών μου. Έτσι και στην περίπτωση αυτή η τύχη του συγκεκριμένου κομματιού ορίστηκε από άλλους ανθρώπους. Είναι φανερό ότι δεν συμπαθώ τα καζίνο, τη φιλοσοφία τους και τη φιλοσοφία του τζόγου. Η μοναδική ενημέρωση που είχα ηταν ότι θα διαφημιστεί η αναδάσωση της Πάρνηθας χρησιμοποιώντας την μουσική μου, χωρίς να έχω έλεγχο και δικαίωμα ελέγχου για το διαφημιστικό προϊόν.

Κωνσταντίνος Β., Λάιφο 22-28.11.2007, σελ 3

εξομολόγηση...

Ανέβαινε
μ' ένα βαρύ δισάκι στον ώμο -
απ' τη μια τα χρόνια, απ' την άλλη οι πίκρες του.
Ανέβαινε και τραγούδαγε.
- Τί τραγουδάς, φορτωμένος τόσο, τον ρώτησαν.
- Γι' αυτό τραγουδώ, τους απάντησε.
και συνέχισε, βήμα το βήμα, στροφή τη στροφή.,
λαφρωμένος απ' την απάντηση. Ήξερε εκείνος:
όσο ανέβαζε το τραγούδι του,
το τραγούδι του τον ανέβαζε.

Πέτρος Ανταίος, το φως ωριμάζοντας.

αυτή, αν υπάρχει κάποια σχετική εκφράσιμη σχέση, είναι η σχέση της ωχράς σπειροχαίτης με το ίδιο το τραγούδι της, και σ' αυτή τη φάση, στους δρόμους που έχει ανοίξει, στην "απαγορευτική" για πολλούς "μοναδικότητα", πλάνητας στον σύμπαν του "συνόλου" της, στο χάος και τη συγκρότησή της, στο σκότος του κενού αλλά και στο αστραποβόλο φως, πάντα σοφός γέροντας και απορημένο βρέφος, ταυτόχρονα, σε μια αδημονούσα πραγματικότητα, μια ωχρά σπειροχαίτη πεζή και κοινότυπη, όσο ποιητική, γήινη κι αέρινη, πάντα όμως δραματική, μην πεις πως δεν το έχεις νιώσει...

Κ.

Ρισκάρουνε για ένα μεροκάματο...

«Ρισκάρουμε για ένα μεροκάματο»

Ο Πάνος Χαραλάμπους έχει στήσει σκηνές όπως η Πανσέληνος και το GazArte. Τελευταίο του δημιούργημα είναι το Πόλις Stage στην Πέτρου Ράλλη. «Ο κόσμος πιστεύει ότι όλα τα προβλήματα πηγάζουν από τον επιχειρηματία. Δεν είναι έτσι», εξηγεί. «Οι περισσότεροι ρισκάρουμε για ένα μεροκάματο. Σκεφθείτε πως όταν ένας καλλιτέχνης με το σχήμα του θέλει 6 χιλιάδες ευρώ τη βραδιά, για να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε χρειαζόμαστε μια είσπραξη τριπλάσια. Για αμοιβές προσωπικού, διαφήμιση, σποτάκια, αφίσες, τρέχοντα έξοδα, εφορία, μηχανήματα, για άλλου τύπου “μαύρα λεφτά” που η νύχτα απαιτεί. Και φυσικά, υπάρχει ο παράγοντας ενοίκιο. Είμαι πολλά χρόνια σ’ αυτήν τη δουλειά. Παλαιότερα το ενοίκιο ήταν το 5% του τζίρου. Στις μέρες μας, σε πολλές περιπτώσεις έχει φτάσει στο 50%». Κατανοητά όλα αυτά, αλλά ενδιαφέρουν το κοινό; Γιατί πρέπει να βαρύνουν την τσέπη του; Ο Πάνος Χαραλάμπους απαντά: «Δεν το ενδιαφέρουν, γι’ αυτό και δουλεύουμε πια δύο-τρεις μέρες την εβδομάδα. Καμία επιχείρηση τέτοιου τύπου δεν ζει τις δόξες του παρελθόντος όταν είχαμε ρεπό μόνο τη Δευτέρα...

...Ο Γιώργος Τσατσούλης, ιδιοκτήτης της μουσικής σκηνής Μετρό απ’ όπου τα τελευταία 21 χρόνια έχει περάσει η αφρόκρεμα του ελληνικού τραγουδιού, επισημαίνει την έλλειψη ποιοτικών προτάσεων. «Οταν ένα πρόγραμμα ενδιαφέρει τον κόσμο, έχει κάτι φρέσκο και διαφορετικό να προτείνει, η κρίση ξεπερνιέται. Αλλά έχουν ισοπεδωθεί τα πάντα. Οι έντεχνοι βρέθηκαν στις πίστες με τους λαϊκούς, κι όλα είναι ένας χυλός. Γι’ αυτό και οι νέες φωνές δεν βρίσκουν βήμα να παρουσιάσουν τη δουλειά τους...

"Καθημερινή", 18/11/07

Είναι πλέον αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι μαγαζάτορες επιτελούν κοινωνικό λειτούργημα. Τα "ονόματα" των 6.000 ευρώ την βραδιά, ο χυλός "έντεχνων" και "λαϊκών", η ισοπέδωση των πάντων,... είναι η κοινωνική τους προσφορά. Και μιλάμε για την"έντεχνη" εκδοχή της "νύχτας". Μια παρακμή που ούτε καν φενακίζεται: τρέφεται με τις ίδιες της τις σάρκες ως τελεσίδικη κυριολεξία του αυτοσαρκασμού.

τα βασανιστικά "γιατί"...

Η ελληνικότητα είναι αίσθημα ή συνείδηση;
Είναι αίσθημα βαπτισμένο στη συνείδηση. Μια βαρκούλα που λαχταράει ωκεανούς. Ένα κουρελάκι που, μέσα στην κουρελοσύνη του, ζει την αιωνιότητα. Ελληνικότητα είναι η συνείδηση του ιδεώδους.

Δ. Σαββόπουλος, συνέντευξη στο περιοδικό «Κ», 17-28/10/2007

Μέσα στην αφρικανικότητα, γερμανικότητα, γαλλικότητα, αμερικανολατινότητα και διάφορες άλλες –ότητες, τις οποίες, προφανώς, ο Διονύσης τις έχει γνωρίσει καλά, μα πάρα πολύ καλά -εννοείται(;)- ξεχωρίζει κάπου στο βάθος την ελληνικότητα, την... βαρκούλα που λαχταράει ωκεανούς, το... κουρελάκι που ζει την αιωνιότητα. Γιατί ρε γαμώτο, εμείς δεν νιώθουμε τίποτε απ’ όλ’ αυτά; Γιατί μας πιάνουν τα γέλια; Γιατί; Γιατί;

Ω.Σ.

Σύγκρουση των αποφθεγμάτων Νο 2: είχα τα σλόγκαν σαν παιδιά μου

— Στη δεκαετία του ’80 συμμετείχατε στη μόδα των σλόγκαν στο ελληνικού τραγουδιού. Αφετηρία αυτής της περιόδου ήταν το «Ατάκα κι επιτόπου». Γιατί;

— Κοιτάξτε τι συνέβη με μένα: η φωνή μου ήταν προορισμένη για καλά τραγούδια, το μπρίο μου ωστόσο δεν ταίριαζε σ’ αυτά. Μόλις είπα σλόγκαν έγιναν σουξέ. Τα υποστήριξα όπως και η εποχή. Σίγουρα το ρεπερτόριο με αδίκησε. Προσπαθούσα αλλά δεν μου έδιναν ούτε τη θέση ούτε το χρήμα. Περίμενα πολύ καιρό. Αυτά με βοήθησαν, έκανα την περιουσία μου, τα σπίτια για τα παιδιά μου. Eχω τραγουδήσει Γιάννη Μαρκόπουλο, Γιάννη Σπανό αλλά δεν ήρθε η επιτυχία. Στο τραγούδι θέλεις και τη δόξα θες και το χρήμα. Όταν έχεις προσόντα και σε ζητάνε τα μαγαζιά, θέλεις μια θέση πιο πάνω στην ταμπέλα. Αυτά μου τα έδωσαν, τα σλόγκαν. Κι εγώ τα αγάπησα σαν παιδιά μου. Ο Τ. Μουσαφίρης άλλωστε δεν είναι τυχαίος.

Δούκισσα, Καθημερινή 27/10/2007

Πριν από μέρες, φτάνοντας στο σπίτι

προχωρημένο απόγευμα, ήλιος σβησμένος

με τα μεγάφωνα ανοιχτά, στο πάτωμα απλωμένα

σε τρόμο ασταμάτητο άναβες, ξοδευόσουν

στην άσφαλτο που πύρωσε τη μέρα, και το βράδυ

τη μεταφέρουν σκοτωμένα φώτα ηλεκτρικά.

Γιατί το αργό χαλάρωμα

μες το κενό, το επίμονο ψιχάλισμα

στα κλειδωμένα βλέφαρα τραβώντας τις κουρτίνες

γίνεται βάρδια εξαντλητική

Γιατί αυτή η ερήμωση

δεν είναι ποίημα, μουσική ή μαλακό φθινόπωρο

δε συνηθίζεται σα ρούχο - είναι τα μάτια ενός παιδιού

πνιγμένου

Α. Ασλάνογλου, 1970

τελικά οι Radiohead αυτό που έβγαλαν εγγυημένα είναι αυτό που επιθυμούσαν: φράγκα!

Όταν ένα από τα χρυσά παιδιά της ποπ γυρίζει την πλάτη στη βιομηχανία που την ανέδειξε, τότε μπορούμε να μιλήσουμε για κατάρρευση του μοντέλου παραγωγής και διακίνησης δίσκων, όπως το γνωρίσαμε τον 20ό αιώνα. Η Μαντόνα ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από τη Warner με την οποία συνεργάζεται εδώ και 25 χρόνια, με το σκεπτικό πως η εταιρεία δεν έχει να της προσφέρει τίποτε πια. Το λαμπρό δημιούργημα στρέφεται κατά του δημιουργού του; Τα τελευταία χρόνια, αρκετοί καλλιτέχνες έκαναν το ίδιο. Ο ρόλος του απλού μεσάζοντα, που απέφερε μυθικά κέρδη στη δισκογραφία, τις περισσότερες φορές εις βάρος των καλλιτεχνών, σβήνει. Το τελικό χτύπημα, όμως, θα έρθει από το ίδιο το κοινό: από εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο οι οποίοι έχουν ελεύθερη πρόσβαση στη μουσική μέσω Διαδικτύου. Η μαζική στροφή σε ριζικά διαφορετικούς τρόπους διανομής των μουσικών προϊόντων, όχι μόνο είναι αδύνατον να ανακοπεί, αλλά και «απογυμνώνει» την αιτίαση της πειρατείας εκ μέρους των εταιρειών, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ήδη νέο νομικό πλαίσιο για την πνευματική ιδιοκτησία και τα δικαιώματα αναπαραγωγής.

Ο Πίτερ Γκάμπριελ πρότεινε πριν από λίγους μήνες την ιστοσελίδα www.We7.com., μια μουσική υπηρεσία όπου οι χρήστες κατεβάζουν δωρεάν μουσική και οι καλλιτέχνες πληρώνονται από τις διαφημίσεις που φιλοξενούνται στο site. Ποιο ήταν το σκεπτικό του; «Πολλοί δεν θέλουν πια να πληρώσουν τη μουσική τους. Θα δώσουν λεφτά για να πάνε σε συναυλίες ή να κατεβάσουν μουσική για το κινητό τους αλλά η πλειονότητα των ανθρώπων κάτω των 30 δεν θα πληρώσουν για να κατεβάσουν μουσική. Οι καλλιτέχνες θα επιβιώσουν μόνο αν μάθουν να εκμεταλλεύονται τη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνει η ψηφιακή μουσική επανάσταση».

Ο Πρινς ναι μεν έδωσε το νέο του άλμπουμ στην βρετανική εφημερίδα Mail On Sunday, βάζοντας παράλληλα στην τσέπη του 500.000 δολάρια, αλλά στον υπόλοιπο κόσμο το Planet Earth κυκλοφόρησε κανονικά στα δισκοπωλεία από την Sony BMG. Γιατί εξαιρέθηκε η Μεγάλη Βρετανία; Η απάντηση είναι: οι 21 συναυλίες του τον Αύγουστο στο Λονδίνο. Δεν είναι μυστικό, άλλωστε, ότι οι καλλιτέχνες δεν πλουτίζουν από τις πωλήσεις των δίσκων αλλά από τα live και η κίνηση του Πρινς ήταν μια ωραιότατη προσυναυλιακή διαφήμιση. Τα μικτά κέρδη της Μαντόνα από την τελευταία περιοδεία της Confessions World Tour, η οποία ξεκίνησε στα τέλη Μαΐου του 2006 και ολοκληρώθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου του 2006 στο Τόκιο, ήταν ιλιγγιώδη: 193,7 εκατομμύρια δολάρια.

Καθημερινή, 27-10-07

Νομίζουμε ότι η εξέλιξη της κίνησης των Radiohead κάνει όλο και περισσότερο εμφανή τα κίνητρά τους. Απ’ ό,τι φαίνεται δεν ήταν ούτε καινοτόμος (αναφέρθηκαν και πρότερα παραδείγματα στα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης σ΄ αυτό εδώ το ιστολόγιο) και προφανώς δεν πρόκειται να είναι η τελευταία. Το χρήμα ρέει άφθονο (από τις συναυλίες, τις εμφανίσεις και τα συναφή), η πειρατεία ως κοινωνική πρακτική ακυρώνεται (είχαμε διατυπώσει ότι αποτελεί εκβιαστικό κίνητρο όχι μόνο για τις εταιρίες αλλά και για τους «καλλιτέχνες» η αντιμετώπιση του φαινομένου), οι δισκογραφικές δεν έχουν πει την τελευταία τους κουβέντα και εμείς θεωρούμε ότι η καχυποψία μας απέναντι στους «καλλιτέχνες» έχει επιβεβαιωθεί και με το παραπάνω. Η επιλογή των radiohead δεν είναι απόρροια των πολιτικοποιημένων ή οικολογικά ευαισθητοποιημένων στίχων τους αλλά του οικονομικού τους οφέλους. Είναι καταδεικτικό ότι η επιλογή αυτή ακολουθείται -ή προηγήθηκε κιόλας- από την Mandona και τoν Prince (…αυτά τα θαύματα κοινωνικής ευαισθησίας!). Εξάλλου Ο Γκάμπριελ είναι σαφής: «Οι καλλιτέχνες θα επιβιώσουν μόνο αν μάθουν να εκμεταλλεύονται τη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνει η ψηφιακή μουσική επανάσταση»…

Έτσι η επανάσταση αποκαθίσταται ως αναφορά, δεν χρεώνεται στους radiohead αλλά εκεί που πρέπει: στην ψηφιακή μουσική επανάσταση.

Οι Radiohead έβγαλαν κράνος οικονομικής ενίσχυσης;

«Το νέο μας άλμπουμ λέγεται "In Rainbows" και κυκλοφορεί στις 10 του μηνός από το site μας. Οσοι ενδιαφέρονται μπορούν να το "κατεβάσουν" από το www.inrainbows.com πληρώνοντας από 0 έως 100 λίρες». Με αυτήν τη λιτή ανακοίνωση οι Radiohead προχώρησαν σε μια αντάρτικη κίνηση κατατροπώνοντας τη νοοτροπία του εμπορίου που έχει επικρατήσει στη μουσική σκηνή. Η μέθοδός τους είναι απλή. Δεν κοστολογούν τη μουσική τους, ούτε επιβάλλουν ποινή στους τζαμπατζήδες. Οποιος σέβεται την μπάντα, ας πληρώσει όσα νομίζει ή όσα διαθέτει. Οι υπόλοιποι ας την απολαύσουν δωρεάν. Ριζοσπαστική ενέργεια; Σίγουρα, και πολύ περισσότερο από όσο φαίνεται…

…«Μια φανταστική κίνηση που σπάει τους κανόνες της βιομηχανίας», περιέγραψε την κίνηση των Radiohead ο Ιαν Μπράουν, πρώην τραγουδιστής των Stone Roses. «Θα δουλέψει γιατί η προσφορά πάντα ανταμείβεται από το κοινό», υπερθεμάτισε και ο Τζόνι Μαρ, παλιός κιθαρίστας των Smiths. Αντιτάχθηκαν μόνο κάτι εκπρόσωποι δισκογραφικών λέγοντας ότι «αν τα διαμάντια είναι παντού και τζάμπα, τότε χάνουν την αξία τους». Ξεχνώντας ότι η τέχνη δεν είναι εμπορεύσιμο αγαθό. Είναι ανεκτίμητη ως δημιουργία και θα έπρεπε να είναι ελεύθερη για όλους. Στην εποχή του Ιντερνετ οι Radiohead επιλέγουν μια ευφυή κίνηση. Μεταφέρουν την ευθύνη στο κοινό τους. Αυτό μόνο του, χωρίς τιμές και ποινές, θα αποφασίσει πόσο θα πληρώσει τη μουσική που γουστάρει. Μένει να δούμε αν οι Radiohead είναι αφελείς ή πρωτοπόροι.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 10/10/2007

Οι Radiohead δεν είναι αφελείς όπως κατά το ήμισυ διατείνεται ο συνήγορος δημοσιογράφος. Πρωτοπόροι ίσως είναι, αλλά σε σχέση με τι; Είναι δεδομένο ότι οι δισκογραφικές εταιρίες δίνουν κάποια ποσοστά στους «καλλιτέχνες» και θα δεχτούμε ότι δίνουν πολλά περισσότερα στο συγκεκριμένο συγκρότημα λόγω της φήμης του. Όπως και να’ χει τα περισσότερα χρήματα διαπιστωμένα κι επιβεβαιωμένα από τον κόσμο των «καλλιτεχνών» βγαίνουν από τις εμφανίσεις. Στο προκείμενο, είναι πασιφανές ότι έγινε ένας υπολογισμός από το συγκρότημα, εκτιμήθηκε ότι αν αναλάβουν την παραγωγή και την διακίνηση μόνοι τους πιθανόν να κερδίσουν περισσότερα, τελειώνοντας επιπλέον και με τις δεσμεύσεις στο πλαίσιο των άθλιων συνήθως συμβολαίων καθώς και με την αντιδημαγωγική λοιδορία των πειρατοκυνηγών. Να’ τος λοιπόν ο «ριζοσπαστισμός». Όχι! Δεν πρόκειται για προκατάληψη από τη μεριά μας ούτε για χαζές εμπάθειες (δεν έχουμε δα και τις ίδιες φιλοδοξίες με τους συγκεκριμένους…)

Πρόκειται για εφαρμογή της απλής λογικής από υποψιασμένους αντικαπιταλιστές-αντιεξουσιαστές-αναρχικούς- αυτόνομους-αντικαθεστωτικούς κι ό,τι άλλο θέλετε. Η συγκεκριμένη κίνηση δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από μια -καινοτόμα αν μη τι άλλο- υπεράσπιση των συμφερόντων της Radiohead A.E. στο βαθμό που τα άτομα αυτά δεν έχουν αποποιηθεί τίποτε άλλο απ’ αυτό που πάντοτε ήταν. Το παρήγορο για τους καταναλωτές είναι ότι στο συγκεκριμένο θα βγουν κομμάτι κερδισμένοι όπως και από κάθε προσφορά στο σούπερ μάρκετ…

Ωχρά Σπειροχαίτη, 11 Οκτώβρη 2007

Σύγκρουση των επιλογών: Νο 1

Ο προαύλιος χώρος του Πανεπιστημίου Μπίλγκι της Κωνσταντινούπολης είναι μια μικρή φθινοπωρινή όαση. Φοιτητές ξαπλωμένοι στο γρασίδι, φοιτήτριες (με μαντίλες ή με ξεσκέπαστο κεφάλι) διαβάζουν στα παγκάκια και τσιμπολογάνε σάντουιτς, ενώ τριγύρω οι οδικές αρτηρίες της πόλης έχουν τη συνηθισμένη φρενήρη κίνηση, ακόμα μεγαλύτερη αυτές τις ημέρες λόγω του Ραμαζανιού. Σε αυτό το περιβάλλον της ηρεμίας, της αποστασιοποίησης και της σπουδαστικής ευζωίας παρουσιάζεται από χθες το έργο της Καλλιόπης Λεμού «Κύκλειο ταξίδι»: στο μαλακό «χαλί» του γκαζόν δύο βάρκες κρέμονται -η μια ανάποδα από την άλλη- κάτω από μια περίεργη αιγίδα.

Τα δύο πλεούμενα που τώρα έγιναν έργο τέχνης και κοσμούν τον κήπο ενός πανεπιστημίου, έχουν «ελλιμενισθεί» εδώ έπειτα από μεγάλη διαδρομή. Η καλλιτέχνις τα εντόπισε στις ακτές της Χίου εγκαταλελειμμένα από τους λαθρέμπορους που τα χρησιμοποιούν για να περνούν μετανάστες από την Τουρκία στην Ελλάδα. Ναι, είναι μια εικαστική εγκατάσταση με ready mades (αυτές οι βάρκες έχουν ακόμα τα σημάδια από την πάλη με τα κύματα και τους βράχους) που μπορεί να διηγηθεί μια χιλιοειπωμένη ιστορία, η οποία πάντα αλλάζει μορφή: εκείνη της μετανάστευσης...

...Το θέμα παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ. Η εγκατάσταση της Λεμού, που θα παραμείνει εκεί μέχρι τον Μάρτιο του 2008, θίγει με καίριο τρόπο ένα σημαντικό ζήτημα: Είναι πολύ πιο εύκολο να ευαισθητοποιήσεις την κοινή γνώμη με μια καλλιτεχνική δημιουργία παρά με μια ντιρεκτίβα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η τέχνη μπορεί να προσεγγίσει τη μετανάστευση πολύ πιο εύγλωττα και ουσιαστικά από τα πλάνα των ειδήσεων με τους εξαθλιωμένους επιβάτες ενός σκάφους που βυθίστηκε ή τις εξαγγελίες τύπου Σαρκοζί με το πώς θα διώξουμε τους «ανεπιθύμητους».

Εφημερίδα "Καθημερινή", 10/10/2007

Εφημερίδα "Θεσσαλία", 8/10/2007

ΟΙ ΠΡΟΤΗΓΑΝΙΣΜΕΝΕΣ ΠΑΤΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΕΣ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΕΣΕΝΑ

Όσα χάμπουργκερ κι αν έχω φτιάξει σ’ αυτόν τον κόσμο, αδυνατώ να εκφραστώ μουσικά γι’ αυτά. Πώς να γράψω μουσική για ένα χώρο θορυβικό, όπου τα πάντα τρίζουν, στενάζουν, ανυπομονούν.

Οι φριτέζες κάνουν ένα συνεχόμενο τεράστιο μπιπ-μπιπ για να σε ειδοποιήσουν για τις πατάτες που είναι πλέον τηγανισμένες. Ο φούρνος μικροκυμάτων κάνει μόνο τρία μπιπ διαρκείας για να σου πει για τη μακαρονάδα που κρύβει στα εσώψυχά του, η οποία ζεστάθηκε.

Τα μπιφτέκια πέφτουν το ένα πίσω από το άλλο κάνοντας φλοπ σα λαστιχένια που είναι. η παγωτομηχανή τρίζει Σα καράβι που ταλανίζεται και ξερνάει παγωτό. Τα ψυγεία μουρμουρίζουν γκρινιάρικα λόγω της ψυχρής τους καρδιάς. Το ασανσέρ με τα άπλυτα πιάτα ανεβοκατεβαίνει με το συνεχόμενο κομπασμό του.

Οι άνθρωποι δεν θορυβούν, μόνο φωνάζουν δυνατά για χάμπουργκερ, πατάτες, αναψυκτικά, κλαμπ σάντουιτς, μπιφτέκια, κοτόπουλα, μακαρόνια, παγωτά, σαλάτες, σάλτσες, μπέϊκον. Τα προϊόντα όλα είναι νεκρά.

Τα μπιφτέκια ανασταίνονται από την κατάψυξη σε ένα λεπτό. Η θαυματομηχανή ονόματι boiler, σαν σύγχρονος Ιησούς Χριστός λεει: «Μπιφτέκι! Δεύρο έξω!» και ώ του θαύματος αυτό έχοντας μόλις μπει από τη μια νεκρό κατεψυγμένο, βγαίνει από την άλλη ζωντανό, ζεστό, ετοιμοφάγωτο. Όμως, το μπιφτέκι είναι πάλι νεκρό. Δεν ζωντάνεψε. Οι πλαστικές του ίνες ζεστάθηκαν, απλώς το κρέας που περιέχει δεν μπορεί να βελάξει, είναι μια ανάμνηση, μια εικόνα φαγητού. Έτσι είναι ένα φαστ-φουντ. Μια φαγώσιμη εικόνα. Εξ ου και οι πραγματικές φωτογραφίες πάνω από τα ταμεία. Για να μη δυσκολεύεσαι να ταυτίσεις το φαγητό που βλέπεις με αυτό που πάει στην κοιλιά σου. Η θεαματική κατάποση. Έτσι είναι σε ένα φαστ-φουντ. Όλα αναλώσιμα. Όλα γρήγορα. Όλα εικονικά.

Οι σακούλες των σκουπιδιών είναι η ουσία της ύπαρξης ενός φαστ-φουντ. Αν δουλεύεις εξωτερικός συνειδητοποιείς την εικόνα της κοινωνίας μας. Η ταύτιση με το προϊόν είναι στιγμιαία. Η επιθυμία είναι στιγμιαία, μόλις καταναλώσαμε, πιας΄τηκαμε από πάνω του, από μια σειρά ψευδαισθησιακές επιθυμίες, απολαύσεις. Ναι. Η κοινωνία είναι ένα φαστ-φουντ. Είναι ολοφάνερο. Τι σχέση έχει η μουσική με τους πραγματικούς ήχους που βιώνεις όταν σε καλούν να βιαστείς γιατί οι προτηγανισμένες πατάτες είναι έτοιμες και φωνάζουν εσένα.

Πόσες ομοιοκαταληξίες να φτιάξω με ένα κλαμπ και μια σαλάτα του σεφ; Ποιος θα τραγουδήσει για τις κροκέτες κοτόπουλου, για τον κατεψυγμένο κιμά; Ποιος θα εμπνευστεί από το μαύρο λάδι που θέλει άλλαγμα; Δεν μπορείς να εξωραίσεις την ψοφιμίλα, δεν μπορείς να μιζεριάσεις το κοινό. Μα θα συνεχίσουμε να εμπεδώνουμε σχέσεις στυλ κέτσαπ-μπιφτέκι, όπου το ένα είναι νερωμένο και το άλλο άψητο; Κάποιος πρέπει να γράψει ένα τραγούδι. Όμως δεν είμαι εγώ.

Δεν θα γράψω το τραγούδι μου για το φαστ-φουντ.

Κείμενο στη συναυλία αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, Βόλος, Γενάρης 2002

Σε ένα από τα πολλά υπερ-σουπερμάρκετ της Αθήνας, σε έναν από τους ναούς της κατανάλωσης που έχουν ξεφυτρώσει στις φτωχογειτονιές της Μητρόπολης, συμβαίνει το εξής: τα απογεύματα, την ώρα που κλείνει το μαγαζί, στους κάδους των σκουπιδιών στο πίσω μέρος, πετούν τα σκουπίδια της μέρας μαζί με τα αποφάγια και τις μερίδες έτοιμου φαγητού που δεν καταναλώθηκαν. Εκεί μαζεύονται τους τελευταίους μήνες αρκετές δεκάδες εξαθλιωμένων μεταναστών και προσφύγων περιμένοντας να ψαχουλέψουν στις μεγάλες μαύρες σακούλες για λίγη τροφή.

Η διεύθυνση του καταστήματος ενοχλήθηκε από το γεγονός, εφόσον τα σκουπίδια γίνονται σκουπίδια μόνον όταν πια δεν μπορούν να αποφέρουν κέρδος. Έδωσε λοιπόν εντολή στους σεκιούριτι να περιλούζουν με χλωρίνη τα αποφάγια πριν πεταχτούν, ευελπιστώντας με αυτόν τον τρόπο να ¨κόψει¨ το κακό συνήθειο που έχουν αυτοί οι «ιδιόρρυθμοι» επισκέπτες. Ή πελάτης λοιπόν ή τίποτα.

Οι διευθυντές "διοικούν" το κατάστημα τους κάνοντας τη δουλειά τους, οι σεκιούριτι "εκτελούν εντολές" γιατί αυτή είναι η δουλειά τους και οι υπάλληλοι πρέπει κι αυτοί επίσης να κάνουν "τη δουλειά τους". Από κει και πέρα, πελάτες και γείτονες πρέπει να «κοιτάζουν τη δουλειά τους». Τελικά, όλοι φαίνονται να κινούνται μέσα σε περιχαρακωμένες συμπεριφορές που επιτάσσονται από προκαθορισμένους ρόλους. Όπου και να βρίσκεσαι πρέπει να έχεις κάποια «δουλειά». Και καμία τέτοια δουλειά, κανένας ρόλος δεν αφορά το ενδιαφέρον για τους μετανάστες και τους αποκλεισμένους. Λάθος! Υπάρχουν κάποιοι που δουλειά τους είναι να ασχολούνται μαζί τους και να «ενδιαφέρονται» γι’ αυτούς: οι μπάτσοι με το ζήλο του κεφαλοκυνηγού, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις με τον ζήλο του επιδοτούμενου ανθρωπιστή και στο βάθος κάτι θλιβεροί παραθρησκευτικοί.

Οι επιχειρήσεις-σκούπα της αστυνομίας σε βάρος των μεταναστών, οι άθλιες συνθήκες «εργασίας» τους, τα ευτελή μεροκάματα, τα υποτιμητικά βλέμματα των ντόπιων, τα παγωμένα πρόσωπα των προσφύγων, το τσουβάλιασμα και η φιλοξενία τους σε χώρους που έχουν χαρακτηριστικά στρατοπέδων συγκέντρωσης- ταυτόχρονα με τις ενέργειες για την απέλαση τους- είναι καταστάσεις που δημιουργούν το ίδιο σφίξιμο στο στομάχι. Αποτελούν όμως ταυτόχρονα και τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την χρήση της χλωρίνης στα αποφάγια.

Δημιουργούν μια αίσθηση αγανάκτησης ή οργής που για να γενικευτεί σε πράξη αντίδρασης ή παρέμβασης ενάντια σε αυτό που συμβαίνει, είναι απαραίτητη η υπέρβαση τη νοητικής καθήλωσης της ξενοφοβίας και των αυταπατών που προσφέρει απλόχερα η εθνική ιδεοληψία. Πρέπει να διαρρηχθεί η κρούστα του κοινωνικού εφησυχασμού, της εξατομίκευσης και της παθητικότητας. Να καταπέσουν ανόητα επιχειρήματα περί ευθύνης των ξένων για την αύξηση της ανεργίας και της εγκληματικότητας ( τι ειρωνεία ειδικά σε μια πόλη σαν το Βόλο, που εδώ και δεκαετίες κατέχει υψηλά επίπεδα ανεργίας φροντισμένα επιμελώς από τις επιλογές και τις επιδιώξεις των ντόπιων αφεντικών).

Να προσπεραστεί ο σκόπελος της εκκλησιαστικής και κοινωνικής φιλανθρωπίας που προσδίδουν έναν εύκολο τρόπο και ανώδυνο απενοχοποίησης και επαναχαύνωσης της συνείδησης, καθώς και την εναπόθεση αυτής της κατάστασης στις αρμοδιότητες κρατικών, κομματικών και δημόσιων φορέων σε βάρος κάθε κοινωνικής και πολιτικής αυτενέργειας.

Ας μην γελιόμαστε, δεν ζητάς τη λύση σε ένα οποιοδήποτε κοινωνικό πρόβλημα από αυτούς που στη χειρότερη περίπτωση το έχουν δημιουργήσει, ενώ στην καλύτερη των περιπτώσεων συναινούν και στηρίζουν έναν πολιτισμό εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Η ουσία της αλληλεγγύης προς κάθε καταπιεσμένο –και στην προκειμένη περίπτωση στους εξαθλιωμένους πρόσφυγες –μπορεί να έχει αφετηρία την έμπρακτη έκφραση της με είδη πρώτης ανάγκης, τρόφιμα και συνθήκες ανθρώπινης διαβίωσης, δεν μπορεί όμως να σταματά εκεί.

Είναι απαραίτητες μέσα από συνευρέσεις και συλλογικές διαδικασίες μεταξύ ανθρώπων που δεν ζητούν την διαχείριση του προβλήματος υπό το πρίσμα ψηφοθηρικών συμφερόντων και επιλεκτικής ευαισθητοποίησης.

Η αλληλεγγύη είναι αξία, που κινεί την εναντίωση σε κάθε περιορισμό της ατομικής και κοινωνικής ελευθερίας. Είναι επιθετική προς κάθε φυλετικό, εθνικό, κοινωνικό διαχωρισμό καθώς και σε αυτούς που τους επιβάλλουν.

Η πραγματική ιστορία της Πολυξένης

Η Πολυξένη έφυγε μετανάστρια στην Γερμανία την δεκαετία του '60 μαζί με χιλιάδες άλλους έλληνες. Δούλεψε σε μια μεγάλη αυτοκινητοβιομηχανία ζώντας στο ΧΑΙΜ, μια πόλη γκέτο-εργατών με τεράστια κτιριακά συγκροτήματα και διαμερίσματα "κλουβιά".

Βέβαια, θα πει κάποιος πως η περίπτωση των Ελλήνων μεταναστών είχε ως συνθήκη την αποστολή τους σε συγκεκριμένες θέσεις εργασίας για να συμβάλλουν στο τότε οικονομικό 'γερμανικό θαύμα". Αλλά μήπως σήμερα στην Ελλάδα δεν λειτουργούν εταιρείες που ενοικιάζουν αλλοδαπούς εργάτες (κυρίως Ινδούς) για να καλυφθούν οι ανάγκες της εγχώριας αγοράς εργασίας;

Το ζήτημα λοιπόν είναι αν τα κοινά αυτά βιώματα θα έκαναν μια τουλάχιστον Πολυξένη ή και περισσότερες, να βρίσκονται κοντά σε ανθρώπους που σήμερα μαστίζονται από την προσφυγιά.

Ολόκληρα χωριά της Ηπείρου και της Μακεδονίας, είχαν προσβληθεί από τον πυρετό της μετανάστευσης. Θα μπορούσε να παραλληλίσει κανείς αυτή τη φυγή με την έξοδο των Εβραίων στη γη της Επαγγελίας. όλοι μιλούσαν με θαυμασμό για το "γερμανικό θαύμα". Tα πρώτα γράμματα, ήταν γιομάτα υπερβολές. Κύρια, των νέων αγοριών, που μιλούσαν για κατακτήσεις γερμανίδων με διψήφιους και τριψήφιους αριθμούς.

τα θυμότανε όλα αυτά το βράδυ του χωρισμού η Πολυξένη. Δεν είχε μήπως η ίδια προσβληθεί από τον ίδιο πυρετό; Δεν ταπεινώθηκε στους παράγοντες της περιοχής, να της εξασφαλίσουν μια θέση στον ήλιο, το διαβόητο πιστοποιητικό "κοινωνικών φρονημάτων" που στάθηκε αφορμή να απαρνηθεί τους αγώνες του πατέρα της, που είχε δώσει τη ζωή του για τη λευτεριά και την τιμή της πατρίδας της;

δεν άρχιζε τάχα με τούτο το τρένο, η αντίστροφη μέτρηση; Με τα ίδια αυτά τρένα, δεν κουβαλούσαν πριν δέκα πέντε με είκοσι χρόνια χιλιάδες εργάτες να δουλέψουν στην χιτλερική βιομηχανία και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης; "Με τη διαφορά", σκέφτονταν όλον αυτό τον καιρό που έμεινε στο γκέτο των μπλοκ η Πολυξένη, "ότι τότε, σέρνανε τους ανθρώπους με τη βία ενώ εμείς ήρθαμε με τη θέληση μας". "Με την θέληση;". Ήταν αλήθεια, έτσι; Είχε κουβαληθεί εδώ όλος αυτός ο κόσμος επειδή το ήθελε;

είχε περάσει η πρώτη βδομάδα. τα μπλοκ, γέμισαν με καινούργια πρόσωπα. στο δικό τους, έφτασε μια νέα φουρνιά απ' τα μέρη του Έβρου. Έδειχναν τσακισμένες απ' την κούραση και τα την ταλαιπωρία. Κοιτούσαν γύρω τους σαν τρομαγμένα πουλιά που είχαν αιφνιδιαστεί από μια ξαφνική μπόρα. Ακολούθησαν σαν τα κλωσσοπούλια το διερμηνέα, ώσπου χάθηκαν στο βάθος του μεγάλου διαδρόμου.

ξημέρωνε Κυριακή. Μέρα για λάτρα. απ' την μεγάλη κουζίνα, έρχονταν μυρωδιά μαγειρεμένου φαγητού. Όλα τα μπλοκ, βρίσκονταν στο πόδι. τα παράθυρα γέμισαν απλωμένα ρούχα που μύριζαν σαπουνάδα. Στο τελευταίο μπλοκ ανέμιζαν φαρδιές βράκες σε διπλές σειρές. εκεί είχαν βάλει τις τουρκάλες. θα πρέπει να' ρχονταν απ' τα βάθη της Ανατολίας.

στο τμήμα της Πολυξένης, Είχαν γίνει κάποιες μικροαλλαγές. Δέχτηκε με ανακούφιση τη μετάθεση της Πηνελόπης. Την είχαν στείλει στην αποθήκη όπου πακετάρονταν τα δέματα. "Εκεί τουλάχιστον δεν θα κάνει εμετό" κούνησε με ικανοποίηση το κεφάλι η Πολυξένη.

Πολλές, ωστόσο δεν άντεξαν. Έσπασαν τα συμβόλαια κι έφυγαν. Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του εξήντα με τις μεγάλες φουρνιές των ξένων εργατών να κατακλύζουν τη γερμανική αγορά εργασίας θα μείνουν στην ιστορία του "γερμανικού θαύματος" σαν τα χρόνια με τις μεγαλύτερες αναστατώσεις. Η λέξη "φερτράκσμπρούχ" (σπάσιμο συμβολαίου), βρίσκονταν στα χείλη όλων. Ο κίνδυνος να ανατραπούν τα πλάνα ανησύχησε τη γερμανική βιομηχανία προειδοποιώντας την Κυβέρνηση για τις τεράστιες συνέπειες.

ήταν η πρώτη φορά που η Πολυξένη θα' ρχονταν πρόσωπο με πρόσωπο με τους κατοίκους αυτής της πόλης. Όλον αυτόν τον καιρό που έμενε στο Χάιμ, πολύ λίγα πράγματα γνώριζε για τη ζωή και τις συνήθειες των γερμανών. Ζούσε κάτω από την προστατευτική ασπίδα του συμβολαίου και τη βοήθεια του διερμηνέα. Είχε αποκτήσει τη νοοτροπία και τις συνήθειες του γκέτο με όλα τα τυπικά χαρακτηριστικά μιας κλειστής κοινωνίας, που ζούσε παραγκωνισμένη και ξεκομμένη από τον κύριο κορμό και την κοινωνική ζωή των ντόπιων.

Ήταν η πρώτη μεγάλη απόπειρα που επιχειρούσε να προσεγγίσει αυτόν τον άγνωστο γι' αυτήν κόσμο που ζούσε το δικό του ρυθμό με έναν εντελώς διαφορετικό απ' το δικό της και που -πολλές φορές χρειάστηκε να τον δοκιμάσει ή να τον απορρίψει. Ήταν ένα πολύ δύσκολο ξεκίνημα για την Πολυξένη που σε κάθε της βήμα θα δοκίμαζε την ταπείνωση και την περιφρόνηση -τη σκληρή συμπεριφορά καθώς της έκλειναν την πόρτα μόνο και μόνο από την εμφάνιση- που την έκανε πολλές φορές να κλάψει πικρά.

Είχε ζήσει το δράμα χιλιάδων ξένων που ξενυχτούσαν στα περίπτερα των σιδηροδρομικών σταθμών με αγωνία τη σαββατιάτικη έκδοση των τοπικών εφημερίδων για να ξεχυθούν στους δρόμους με τα "Ενοικιαστήρια" στα χέρια, δοκιμάζοντας την τύχη τους.

Αυτές οι επιταγές που διέσχιζαν το γερμανικό ουρανό με κατεύθυνση την Ελλάδα, έμοιαζαν πολύ με μια γέφυρα ελπίδας που είχε στηθεί τότε ανάμεσα στις δυο χώρες. Δεν πρόκονταν εδώ για μια απλή πράξη, για μια συνηθισμένη ενέργεια ή για κάτι ασυνήθιστο που, ενδεχομένως, να ήθελαν πολλοί να πιστεύουν. Μέσα από αυτά τα ουράνια τόξα, διοχετεύονταν το απαραίτητο οξυγόνο που τόσο πολύ είχαν ανάγκη οι δικοί τους εκεί κάτω στην πατρίδα, για να προφτάσουν καθημερινές ανάγκες και δεν ήταν λίγες οι φορές, που είχαν σωθεί από την ταπείνωση και την καταστροφή, χιλιάδες νοικοκυριά.

Οι σιδηροδρομικοί σταθμοί στη Γερμανία είχαν γίνει για τους ξένους εργάτες, το δεύτερο τους σπίτι. Ένα ιδιότυπο γκέτο που βόλευε τους πάντες καθώς έδινε με απλοχεριά το άλλοθι της ελευθερίας στις κοινωνίες της αφθονίας. Έμοιαζαν με κείνες τις απατηλές νησίδες των ωκεανών που, πάνω στην απελπισία τους, έβλεπαν την ευκαιρία οι ναυαγοί για να σωθούνε και δεν διέφεραν και πολύ από τους αντικατοπτρισμούς της ερήμου που στάθηκαν μοιραίοι για όσους έτυχε να βρεθούν κάτω από την επιρροή τους. Εδώ μέσα, γεννιόντουσαν και πέθαιναν τα όνειρα. Καταστρώνονταν τα σχέδια για την επιστροφή στην πατρίδα. Ανταλλάσσονταν γνώμες για πολλά και διάφορα. Έκλειναν αρραβώνες και δουλειές του ποδαριού. Φιλοδοξίες και επιθυμίες που -όλες τους σχεδόν- έσβηναν στους μεθυστικούς αχνούς της μπύρας.

Ωχρά Σπειροχαίτη

Απαντήσεις εν τάχει στο www.diymusic.org

Θέλουμε να έχουμε κι εμείς ένα λόγο στο προφίλ μας όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται από άλλους πέρα από μας τους ίδιους. Έτσι, θα παραθέσουμε το κείμενο παρουσίασης της Ωχράς Σπειροχαίτης όπως αυτό κατατίθεται στον δικτυακό τόπο www.diymusic.org "κοκκινίζοντας" τις διαφωνίες μας και αφήνοντας άθικτα τα σημεία όπου η υποκειμενική άποψη του συντάκτη δεν υπερβαίνει τα όρια της αυτονομίας μας:

Οι Ωχρά Σπειροχαίτη είναι μια έντονα αναρχική (απ’ ό,τι καταλαβαίνουμε θα υπάρχουν και οι μη έντονα αναρχικές μπάντες, μόνο που δεν αντιλαμβανόμαστε τι ακριβώς χαρακτηρίζει το βαθμό της χαμηλότερης έντασης της αναρχίας τους) και καθαρά πολιτική μπάντα (θα προτιμούσαμε τη λέξη ξεκάθαρα πολιτική μπάντα, μια και έχουμε συλλογική πολιτική θέση και έχουμε επιλέξει να μη την κρυβόμαστε πίσω από προσχηματικά «απολίτικες» θολούρες) που χρησιμοποιεί την μουσική της (συνδιαλεγόμαστε με τους ήχους, δεν τους χρησιμοποιούμε, ειδάλλως θα χρησιμοποιούσαμε απλά μια ντουντούκα) μόνο ως δρόμο για να μεταδώσει αυτά που θέλει παρά ως μουσική (η φροντίδα μας για την μουσική, η βραδύτητα επεξεργασίας της έμπνευσής μας με σημείο αναφοράς τον σεβασμό στην μορφή που προβάλλεται εξάλλου και στα λίγα σχετικά κομμάτια που έχουμε σε σχέση με τον χρόνο ζωής του σχήματος άλλα δείχνει κι όχι την απαξίωση της μουσικής ως εκφραστικό μέσο) αυτό είναι και κάτι που έχουν δηλώσει αρκετές φορές στην μέχρι τώρα πορεία τους (ποτέ δεν έχουμε δηλώσει οτιδήποτε σχετικό). Μεγάλο σε χρονική διάρκεια συγκρότημα το οποίο έχει ως τελείως καινοτομικό χαρακτηριστικό τα βιολιά και τα ακορντεόν καθώς και μία από τις πιο ξεχωριστές φωνές του χώρου. Στιχουργικά χρησιμοποιούνε επί των πλείστων έτοιμα ποιήματα ή ακόμα και αποσπάσματα απο διάφορα έγγραφα τα οποία προωθούν κατά την γνώμη τους μία έντονη αντίθεση (προσπαθούμε η αντίθεσή μας να έχει αντικειμενικά κοινωνικά και ταξικά κριτήρια) στα δρώμενα (δεν είμαστε αντίθετοι στα δρώμενα γενικώς και αορίστως,... είμαστε αντίθετοι στην αστική επικυριαρχία) της κοινωνίας μας. Μια από της καλύτερες "ομάδες" του χώρου,δ εμένοι όλοι μεταξύ τους και κρατημένοι δυνατά από τα πιστεύω τους θεωρούνται για πολλούς "ακραίοι" , ίσως και λάθος σε μερικά πράγματα αλλά είναι αληθινοί σε αυτό που κάνουν και υποστηρίζουν την ανταλλαγή αγαθών χωρίς αντίτοιμο και χωρίς καν την απαραίτητη για πολλούς τιμή κόστους. Περισσότερες απόψεις του συγκροτήματος μπορείτε να βρείτε στο site.

Υ.Γ. Η παράθεση αυτή δεν αναιρεί επ' ουδενί την καλή πρόθεση των συντρόφων και φίλων που μας φιλοξενούν στον δικτυακό τους τόπο. Και είναι αυτονόητο ότι τους ευχαριστούμε για την φιλοξενία πέρα από τις όποιες διαφωνίες μας.

Εγώ η Ούλιρικε Μάινχοφ καταγγέλω

03 03 Κομμάτι 3 - eSnips, share anything

Σύγκρουση των αποφθεγμάτων Νο1

Ξαφνικά βρέθηκα πουλημένος σε άλλη εταιρία (Legend) λες και ήμουν μέρος της επίπλωσης. Ξέρω γω πώς θα διαχειριστούν τώρα το υλικό μου; Πριν είχαμε και δυο ανθρώπους και συνεννοούμασταν...

Παντελής θαλασσινός, ΝΕΑ, 30/8/2007

Η συνείδηση της επιθυμίας και η επιθυμία της συνείδησης είναι αυτό ακριβώς το εγχείρημα που στην αρνητική του μορφή επιθυμεί την κατάργηση των τάξεων, δηλαδή την άμεση κατοχή των εργαζομένων σε όλες τις μορφές της δραστηριότητάς τους. Το αντίθετό του είναι η κοινωνία του θεάματος, όπου το εμπόρευμα ενατενίζει τον εαυτό του σε έναν κόσμο που αυτό δημιούργησε!

Γκυ Ντεμπόρ, η κοινωνία του θεάματος, 1972

Κάτοψη...9 Μάρτη 2003 Λόφος Φιλοπάππου

Απαντήσεις εν τάχει Νο 1

Χωρίς «αντίτιμο»;

Το πρόβλημά μας δεν περιορίζεται στο αν θα υπάρχει εισιτήριο σε μια εκδήλωση ή όχι. Γίνονται εκδηλώσεις που δεν έχουν «είσοδο» και διοργανώνονται από δήμους, ευρωπαϊκή ένωση, κόμματα, εταιρίες κ.ά. Στις συγκεκριμένες εκδηλώσεις το αντίτιμο, βέβαια, δεν αφορά την τσέπη του θεατή αλλά το μυαλό, την ιδεολογία, την πολιτική ή προσωπική υπεραξία, τις ψήφους ή τη διαφήμιση. Το πρόβλημα είναι οι εμπορευματικές σχέσεις στο σύνολό τους. Θεωρούμε ότι στο βαθμό που πρεσβεύεις την εναντίωση στον κόσμο των εμπόρων πρέπει αυτό να αποκτά απτή υπόσταση και στη βάση αυτής της λογικής εξορίζουμε τα εμπορεύματα και τη φιλοσοφία τους από τις εκδηλώσεις μας. Δεν μπορούμε να εξορίσουμε τον κόσμο των εμπόρων από την καθημερινή μας ζωή γιατί αυτός ο κόσμος ορίζει και ελέγχει τα όρια της επιβολής του. Στα πράγματα όμως και τις καταστάσεις που εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε, εμείς οι ίδιοι έχουμε και τον πρώτο λόγο. Και τον ασκούμε.

Γιατί όχι μπαρ στις εκδηλώσεις;

Παρότι η απάντηση βρίσκεται στη φυσική προέκταση του παραπάνω σκεπτικού χρήζει μιας ιδιαιτερότητας μιας και ως τέτοια ερώτηση έχει τεθεί πολλαπλώς και από πολλούς. Η λογική «μα γιατί να κάνετε πλούσιο τον περιπτερά;» φαίνεται ως η κατακλείδα του σκεπτικού έστω και μέσα στον κυνισμό και τον λαϊκισμό της. Δεν είναι όμως τίποτε παραπάνω από ένα επόμενο λογικό ανάχωμα από αυτούς που εξαντλούν την επιχειρηματολογία τους σε σχέση με το αντίτιμο. Είναι οι ίδιοι που έχουν τη λογική «μα εντάξει με το αντίτιμο, αλλά και με τις μπύρες ρε παιδιά; Τι δογματισμός είναι αυτός;». Είναι αλήθεια ότι στην ουσία δεν υπάρχει τέλος σ’ αυτόν τον διάλογο. Εμείς αν ακολουθήσουμε αυτή τη λογική τότε απαντάμε: «δηλαδή γιατί να κάνουμε πλούσιο το σούπερμάρκετ ή την κάβα και ταυτόχρονα να βάλουμε κι έναν σύντροφο -που στην ουσία βρίσκεται σ’ αυτό το χώρο για να αλλάξει τον κόσμο και- την ώρα μιας εκδήλωσης να κάθεται και να κάνει τον μπάρμαν;». Η απάντηση που θα έρθει έχει να κάνει με το κόστος και τη φθήνια και η άλλη απάντηση είναι ότι αυτά αφορούν ένα κόσμο της καπιταλιστικής οικονομίας κ.ο.κ. Πάντως πέρα από όλα τα άλλα, και θεωρώντας ότι πράγματι η απάντησή μας έχει δοθεί παραπάνω, μας αρέσει το κλίμα του ρεφενέ σε κάθε εκδήλωσή μας όπως εξάλλου και σε κάθε γιορτή με δικούς μας ανθρώπους.

Τα «έξοδα»;

Τα έξοδα μιας εκδήλωσης καλύπτονται από την ελεύθερη οικονομική συνεισφορά όλων όσοι συμμετέχουν και διοργανώνουν αυτή την ίδια την εκδήλωση. Ρόλοι δεν υπάρχουν όπως δεν υπάρχει οικονομικό πλαφόν συνεισφοράς. Καθένας συνεισφέρει στο βαθμό της δυνατότητας ή της ελεύθερης βούλησής του. Και μπορούμε να ισχυριστούμε από την ίδια μας την πολύχρονη εμπειρία ότι σχεδόν ποτέ δεν υπήρξε πρόβλημα, στην συντριπτική πλειονότητα των εκδηλώσεων –και μάλιστα τα τελευταία χρόνια πάντα- τα έξοδα καλύπτονταν. Και δεν χρειάζεται να αναφερθούμε τώρα στις περιπτώσεις που υπερκαλύπτονταν όταν επρόκειτο για εκδηλώσεις οικονομικής ενίσχυσης.

Η «σκηνή»;

Το πρόβλημα με τις σκηνές και τα πάλκα δεν αφορά μόνο την ενοχλητική τους σημειολογία: έναν διαχωρισμό «κοινού» και «καλλιτέχνη», μιαν απόσταση, μια φιλοσοφία του βάθρου. Αν προσέξει κανείς το ζήτημα της αναγκαιότητας ύπαρξης της σκηνής στην πιο αθώα εκδοχή αφορά δύο λειτουργικά προβλήματα: την προστασία των καλωδίων και των μηχανημάτων και –το πιο σημαντικό- το να μπορεί κάποιος να σε δει από απόσταση. Όλα όμως λύνονται. Για το τεχνικό μέρος τα προβλήματα που έχουμε αντιμετωπίσει θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι χαριτωμένα. Όσον αφορά το να είσαι ορατός από απόσταση, μπορείς απλά να έχεις πιο συχνή και ευέλικτη παρουσία έτσι ώστε να υπονομεύεις τη φιλοσοφία της ποσότητας στοχεύοντας σε λιγότερο μαζικές συναυλίες με άμεσο ανθρώπινο μέτρο.

Αφισολόγιο: ενδεικτικές παρουσίες μας πριν το 1996

AUTO DA FE

Θεωρούμε ότι αργήσαμε πάρα πολύ να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες του διαδικτύου. Παρά το ότι έχουμε, εδώ και αρκετά χρόνια, “ανεβασμένη” την ιστοσελίδα μας στο διαδίκτυο (www.disobey.net/wxra) και παρά το ότι εκεί μπορεί κανείς να έχει πρόσβαση σε όλο μας το υλικό χωρίς καμία απολύτως διαμεσολάβηση, είναι αλήθεια ότι η ιστοσελίδα αυτή δεν εξυπηρέτησε το «νεύρο» της επικοινωνίας που εμείς θα επιθυμούσαμε. Ο λόγος είναι ότι την διαχείριση της ιστοσελίδας δεν την είχαμε εμείς αλλά σύντροφοι από την Θεσσαλονίκη που εξαρχής είχαν τις απαιτούμενες τεχνικές γνώσεις και όλη την καλή θέληση –προς τιμή μας- να την στήσουν. Η άγνοιά μας για τα τεχνικά διαχειριστικά ζητήματα και η ίδια αυτή καθεαυτή η απόσταση δεν επέτρεπαν τελικά την πρόσβαση μας στην ιστοσελίδα με τον τρόπο που θα θέλαμε.

Με την δυνατότητα, την ευκολία και το «νεύρο», ωστόσο, του μπλογκ μας δίνεται πλέον η ευκαιρία για άμεση επικοινωνία. Μπορούμε να διατηρήσουμε την ιστοσελίδα ως αρχείο του υλικού μας και με μια σύνδεση από εδώ να εξασφαλίζεται η πρόσβαση στον οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο. Και την ίδια στιγμή μπορούμε εδώ να εκτεθούμε, να δοκιμάσουμε τις απόψεις μας, να ενημερώσουμε και να ενημερωθούμε. Προφανώς δεν μας ενδιαφέρει με κανένα τρόπο να υποκαταστήσουμε την αμεσότητα της δια ζώσης επαφής. Θεωρούμε απλά ότι αυτή εδώ η δικτυακή τοποθεσία καταθέτει με τη δική της ιδιότυπη αμεσότητα τη συνεισφορά της στο μεγάλο διακύβευμα της αυθεντικής επικοινωνίας.

Ιστορικό συναυλιών 1997-2007

1997

12/4 αλληλεγγύη στην εξέγερση στην Αλβανία ΠΑΤΡΑ

24/5 για την ολική άρνηση στράτευσης ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ

5/7 ενάντια στο στρατό ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

12/7 ενάντια στη συνθήκη Σένγκεν ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ

25/7 για την ενίσχυση του στεκιού ΧΑΝΙΑ

20/12 ενάντια στην καταστολή της Βίλας Βαρβάρα ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

1998

31/1 για τις μαθητικές καταλήψεις σε σχολείο του ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ

21/3 για την Γέφυρα (στέκι των λαών της ανατολής) ΑΘΗΝΑ

1/4 για το σαμποτάρισμα των φοιτητικών εκλογών ΑΣΟΕΕ

9/5 ενάντια στην καταστολή της Βίλας Βαρβάρα ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

16/5 ενάντια στα σύνορα ΜΥΤΙΛΗΝΗ

25/6 εκδήλωση ενάντια στις εμπορευματικές σχέσεις ΤΕΙ ΑΘΗΝΑΣ

4/7 για την από(επανα)δόμηση του ελεύθερου χρόνου ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ

11/12 για τις μαθητικές καταλήψεις ΠΑΤΡΑ

12/12 εκδήλωση ενάντια στην εμπορευματοποίηση ΑΓΡΙΝΙΟ

19/12 αλληλεγγύη στη Γέφυρα ΑΘΗΝΑ

1999

16/1 για την πρωτοβουλία μαθητών ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

30/1 αλληλεγγύη σε Μητροπέτρο-Ευαγγελίδη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

6/2 αλληλεγγύη σε Μητροπέτρο-Ευαγγελίδη ΑΘΗΝΑ

13/2 για τα μαθητικά ΠΑΤΡΑ

6/3 αλληλεγγύη στον Μητροπέτρο ΗΡΑΚΛΕΙΟ

13/3 για την ολική άρνηση στράτευσης ΓΙΑΝΝΕΝΑ

22/5 για τον πόλεμο στο Κόσοβο Ν. ΛΙΟΣΙΑ

29/5 για τον πόλεμο στο Κόσοβο ΑΓΡΙΝΙΟ

29/6 αλληλεγγύη στον Μαζιώτη ΧΑΝΙΑ

9/7 αλληλεγγύη στον Μαζιώτη ΠΑΤΡΑ

29/10 αλληλεγγύη στον Μητροπέτρο ΕΞΑΡΧΕΙΑ

2000

4/2 ενάντια στην εμπορευματοποίηση ΚΕΡΚΥΡΑ

…/3 αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας Καρπούζο και Κατσίλα ΑΘΗΝΑ

1/5 ενάντια στα εθνικά ιδεώδη για την ολική άρνηση στράτευσης ΑΓΡΙΝΙΟ

8/5 για την ολική άρνηση στράτευσης ΞΑΝΘΗ

15/6 ενάντια στον κοινωνικό έλεγχο Ν. ΛΙΟΣΙΑ

30/9 αλληλεγγύη στον Νίκο Μαζιώτη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

2001

22/6 τριήμερο Θερσίτη ΑΓ. ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ

29/6 διήμερο Κερατσινίου-Νίκαιας ΝΙΚΑΙΑ

τέλος 9^ου ΠΑΤΡΑ

2002

11/1 ενάντια στις κρατικές δολοφονίες ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

26/1 αλληλεγγύη στους πρόσφυγες ΒΟΛΟΣ

22/6 προετοιμασία για τον Ιούνη 2003 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

6/7 3ήμερο Θερσίτη ΑΓ. ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ

2/11 3ήμερο +τεχνία-

2003

17/1 3ήμερο +τεχνία- ΠΑΝΤΕΙΟΣ ΑΘΗΝΑ

9/3 επιτροπή κατοίκων Πετραλώνων ΦΙΛΟΠΑΠΠΟΥ

5/7 3ήμερο Θερσίτη ΑΓ. ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ

9/7 για τους 8 της Θεσσαλονίκης ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

13/12 2ήμερο +τεχνία- ΚΕΡΚΥΡΑ

2004

28/2 +τεχνία- Πανεπιστήμιο, Κατάληψη Ευαγγελισμού ΗΡΑΚΛΕΙΟ

8/5 +τεχνία- XANIA

19/6 Θεσσαλονίκη ΥΦΑΝΕΤ

3/7 3ήμερο Θερσίτη ΑΓ. ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ

11/12 Πανεπιστήμιο, ενάντια στο ρατσισμό ΞΑΝΘΗ

2005

25/6 3ήμερο Θερσίτη ΑΓ. ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ

10/11 Αλληλεγγύη στις εργάτριες της sex form ΙΛΙΟΝ

3/12 υφανέτ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

2006

25/2 παράρτημα ΠΑΤΡΑ

20/6 αλληλεγγύη στην "Γέφυρα", ΕΞΑΡΧΕΙΑ

24/6 τριήμερο Θερσίτη ΑΓ. ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ

2007

10/2 συντονιστικό φοιτητικών καταλήψεων ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

23/3 αλληλεγγύη στους διωκόμενους της διαδήλωσης 8 Μάρτη ΘΗΣΕΙΟ

18/5 στο πλάισιο του 7ου πανελλαδικού συντονιστικού αναρχικών-αντιεξουσιαστών για την αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες ΠΑΤΡΑ

23/6 τριήμερο Θερσίτη ΑΓ. ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ

14/12 ενάντια στην "τέχνη", αλληλεγγύη σε διωκόμενους αναρχικούς Villa Amalias