Δυο λόγια για το έργο του τριημέρου...

Οι δύο φασιστικές-παρακρατικές εμπρηστικές επιθέσεις που δέχτηκε ο Θερσίτης την προηγούμενη χρονιά καθώς και η λεηλασία του Πευκώνα στους Άγιους Ανάργυρους έχει πεισμώσει τόσο όσον αφορά την καλύτερη δυνατή διεξαγωγή του τριημέρου όσο και την επιλογή να πραγματοποιηθεί αυτό στον χώρο του Πευκώνα. Ο Πευκώνας λεηλατημένος μπορεί να δυσκολεύει πάρα πολύ την ίδια τη διεξαγωγή των εκδηλώσεων αλλά με κάποιο τρόπο δηκτικό και συναισθηματικό δεν θα "επέτρεπε" την επιλογή ενός άλλου χώρου. Τριήμερο έστω και στο πλάι του τελευταίου δέντρου...
Η παρουσία μας -όπως φυσικά και η παρουσία του καθένα/καθεμιάς- στο τριήμερο στον Πευκώνα αποκτά έτσι με έναν ιδιαίτερο τρόπο ένα δυνατό μήνυμα ανυπακοής, αντίστασης, αγώνα και εξέγερσης προς κάθε κατεύθυνση.
Ενάντια σε κάθε λεηλασία ανθρώπων και φύσης να σταθούμε το ίδιο ανελέητοι απέναντι σε κάθε θεσμισμένο ή μη φασίστα, σε κάθε επίδοξο εργολάβο της τύχης του κόσμου.

28 Ιούνη: συνεπείς στο ραντεβού

Η Ωχρά Σπειροχαίτη υπάρχει μέσα στο τριήμερο του Θερσίτη από καταβολής του μια και αποτελεί έναν από τους πυλώνες του εγχειρήματος. Δεν πρόκειται για μια σχέση μεταξύ ενός μουσικού και ενός πολιτικού εγχειρήματος αλλά για μια ταυτοσημία που εκφράζεται κάθε φορά και με διαφορετικούς τρόπους. Από τη σκηνή της συναυλίας στο "τεραίν" των συζητήσεων και από τα συνοδευτικά βίντεο της συναυλίας στα ενημερωτικά- προπαγανδιστικά ταμπλό του τριημέρου. Ξεπερνώντας την λογική ότι, έτσι κι αλλιώς, αυτό ακριβώς πρεσβεύει το πρόταγμα της αυτοοργάνωσης: να μην υπάρχουν, δηλαδή, συμμέτοχοι αλλά συνδιοργανωτές, μπορούμε να προσθέσουμε μια βαθιά συναισθηματική σχέση που κάθε φορά δοκιμάζεται για να ανανεώσει την συλλογική δυναμική κάθε πλευράς της κάθε απόπειρας του τριημέρου.
Μαζί με τους Ινκόγνιτα Σπέρανς το Σάββατο 28 Ιούνη μια ακόμη ανοιχτή δοκιμή επικοινωνίας, μια ακόμη επιβεβαίωση του πείσματος της άρνησης και της εξεγερσιακής αυαισθησίας.

Παρασκευή 13 Ιούνη στην κατάληψη Υφανέτ

Περίσκεψη, αναστοχασμός, αισιοδοξία, αυθεντικότητα, η αισθαντικότητα και το γήτεμα της εξέγερσης σε μια μυσταγωγική βραδιά για τον Μπαρμπα-Γιάννη. Μόνο έτσι.

Σε ό,τι μας αφορά θα επενδύσουμε μουσικά μικρά ηχητικά αποσπάσματα φωνής του συντρόφου Μπαρμπα-Γιάννη, θα του αφιερώσουμε -απολύτως δικαιωματικά- την τριλογία για την Μακρόνησο και θα δοκιμάσουμε μερικά τραγούδια μας στο ιδιαίτερο κλίμα της βραδιάς.

Θα είμαστε εκεί γιατί είναι τιμή μας
κάθε φορά
που η ιστορία μας συναντιέται με την ιστορία του συντρόφου μας.

Τζάμπα πράμα...

Ξέρω πάρα πολύ καλά πως η πραγματοποίηση μιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης, και η ζωή της, δεν θα είναι καθόλου απλές, πως σε κάθε βήμα τους θα συναντούν δύσκολα προβλήματα...
...Κι αν έστω, εγώ και οι άλλοι, συναντούσαμε την αποτυχία σ' αυτό το δρόμο, προτιμώ την αποτυχία σ' αυτό το νόημα, παρά μια κατάσταση που μένει πριν ακόμα κι από την αποτυχία ή την μη αποτυχία, που μένει γελοία.

Κ. Καστοριάδης

Αυτοοργάνωση των ήχων μας

Στην σημερινή οργάνωση του συλλογικού «καλλιτεχνικού» έργου κυριαρχεί –κι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο- η μέθοδος του «σκηνοθέτη»: όλοι πραγματώνουν το όνειρο ενός και μόνον ανθρώπου, όλοι επικοινωνούν μεταξύ τους μέσω ενός και μόνον ανθρώπου. Ένας τόσο εύκολος και «αποτελεσματικός» τρόπος, όσο και αδιέξοδος. Γιατί η αποσπασματική και αυστηρά προσωπική εμπειρία του έργου, η εμπέδωση της προσωποκεντρικής διαδικασίας αντανακλάται στο έργο:

-περιορίζοντας την ολικότητα που θα πετύχαινε αν ήταν το αποτέλεσμα συνεργασίας των ελεύθερων και αυτόνομων προσεγγίσεων όλων των δημιουργών

-διαιωνίζοντας τις λογικές για χαρισματικούς ηγέτες και θεαματικές ιεραρχίες, λογικές που είναι κυρίαρχες και σαν τέτοιες είναι υπεύθυνες για την διάχυτη φιλοσοφία του απομονωτισμού, της εξατομίκευσης και της παθητικοποίησης

-καταστρέφοντας ευθύς εξαρχής κάθε προοπτική για αυθεντική επικοινωνία και ανατροπή των κατεστημένων παθολογικών σχέσεων.

Το προσωπικό βίωμα, το ταξίδι στην βαθιά του ουσία, η έμπνευση μέσα σε αυτό και απ’ αυτό, η ανάδυση. Τα εκφραστικά μέσα και ο επικοινωνιακός λαβύρινθος. Είναι ανατρεπτική επιλογή να εκθέτεις αυτή την προσωπική διαδικασία και να την μοιράζεσαι. Διαρκής οικειοποίηση κοινών ή μοναχικών εμπειριών. Αλληλεγγύη, συντροφικότητα, δεκτικότητα για να σμιλευτεί ο ένας και κοινός ήχος. Συνεισφέρει καθένας -χωρίς να έχει απειληθεί η μοναδικότητα του σ’ έναν ήχο που θα αγκαλιάζει την έμπνευση ενός συντρόφου του, εμπλουτίζοντας την με την δική του εκφραστικότητα. Αυτός ο ήχος δεν μπορεί παρά να είναι μοναδικός. Αυτή η διαδικασία – ένα επώδυνο αλλά ζωογόνο παιχνίδι- που επιλέγουμε στον αντίποδα της ασφάλειας που προσφέρει η κατεστημένη «καλλιτεχνική» ενασχόληση.

Ουσία αντί εξουσία

Αγνοώ αντί συγκατανεύω

Ερίζω αντί βάλτος

Έκθεση αντί ασφάλεια

Άφθαρτος αντί ανίατος

Φλογιστία αντί υποταγή

Ευθύνομαι αντί νομίζω

Αβίαστος αντί αδημονώ

Φοβάμαι αντί φοβάμαι

Αλλά το κάνω αντί δειλός

Συγκίνηση αντί ερημιά

Αυθεντικός αντί αυθέντης

Αυτοοργάνωση στην «διακίνηση» των ήχων μας

Το έργο που παράγεται απ’ αυτή τη σύμπραξη, καθώς διανύουμε την κοινωνία του θεάματος, δεν θα μπορούσε παρά να περιφρουρηθεί. Σε μια κοινωνία που έχει εκπαιδευτεί στην αφομοίωση και φετιχοποίηση της μορφής, απαλείφοντας κάθε περιεχόμενο…το περιεχόμενο πρέπει να θωρακιστεί απέναντι σ’ αυτή τη διαδικασία. Και το έργο να πραγματωθεί συνολικά σ’ ένα χώρο όπου θα μπορεί να ανασαίνει ελεύθερα για να ανατρέψει τους κατεστημένους όρους επικοινωνίας και να οξύνει τα κριτήρια του κοινωνικού απεγκλωβισμού. Έτσι, το συγκεκριμένο έργο πραγματώνεται σε χώρους όπου πραγματώνονται η αλληλεγγύη και η συντροφικότητα, σαν αξίες του καθενός από τους δημιουργούς. Ένα αυτοοργανωμένο πείραμα αυτοαναιρείται όταν είναι κλειστό ή αύταρκες. Δεν μπορεί παρά να συναντιέται με άλλα αυτοοργανωμένα κοινωνικά εγχειρήματα για να στηρίζει και να στηρίζεται. Θεωρούμε ότι η μετάγγιση αντιθεαματικών αγωνιών και αντιεμπορευματικών χαρακτηριστικών σε κάθε αυτοοργανωμένη προσπάθεια –με οποιοδήποτε απελευθερωτικό στόχο- συνολικοποιεί και δυναμώνει την σύγκρουση. Τη σύγκρουση όχι μόνο με τον καπιταλισμό αλλά με το σύνολο των δομών του αστικού πολιτισμού.

Τα ακριβά "εξτρεμιστικά" αστειάκια...

Τις πρώτες μέρες του Απρίλη πραγματοποιήθηκε συναυλία ενάντια στο εργοστάσιο της ΔΕΗ που πρόκειται να κατασκευαστεί στις εγκαταστάσεις της Χαλυβουργικής και που θα σημάνει το οριστικό και τελεσίδικο περιβαλλοντικό τέλος του πολύπαθου Θριάσιου Πεδίου. Στην συναυλία συμμετείχαν οι Λαβρέντης Μαχαιρίτσας, Διονύσης Τσακνής, Δημήτρης Σταρόβας.

Κατά τη διάρκεια της συναυλίας ακούσθηκαν διάφορα… «εξτρεμιστικά» από τα στόματα των τραγουδιστών… απευθυνόμενοι στο μαθητόκοσμο που είχε σχηματίσει ασφυκτικό κλοιό γύρω και πάνω στην εξέδρα.

«Καλά είμαστε εδώ, αρκεί όμως αυτό… ή πρέπει να πάτε, να αρχίσουμε να πάμε να τους βάζουμε τίποτις μπόμπες μπας και καταλάβουν» ήταν η ερώτηση από την εξέδρα που ακούσθηκε από τα ηχεία.

Για λίγα δευτερόλεπτα έπεσε μια μουγκαμάρα… Οι περισσότεροι παρευρισκόμενοι πάγωσαν στο άκουσμα της ιδέας. Οι μαθητές απάντησαν με χειροκροτήματα σφυρίγματα και ανάλογα συνθήματα… ενώ ο τραγουδιστής… έσπευδε να συμπληρώσει… « ε καλά τώρα μην πανικοβάλλεστε, πλάκα κάνουμε ένα αστείο είπαμε…»

Λίγες μέρες μετά τα "εξτρεμιστικά" αστειάκια πραγματοποιήθηκε συνέλευση της Επιτροπής Αγώνα για τη διάσωση του Θριάσιου Πεδίου, επιτροπή που αποτελείται από θεσμικούς φορείς της περιοχής, δήμους, κοινότητες, νομαρχίες κλπ. Σε μια στιγμή της συνέλευσης κάποιος δημοτικός σύμβουλος ανέφερε ότι οι καλλιτέχνες ζήτησαν από την Επιτροπή 50.000 ευρώ για να παίξουν. Ένας άλλος τον διόρθωσε κατεβάζοντας το ποσό στα 20.000 ευρώ. Τα χρήματα αυτά τα πλήρωσε η αντίστοιχη Νομαρχία που κινείται στο πλαίσιο μιας παραδοσιακής στα πολιτικά παιχνίδια αντιπολιτευτικής λογικής.

Έχουμε και λέμε λοιπόν: στην εκδήλωση παραβρέθηκε κόσμος που στην ουσία διαδήλωνε την απόγνωση και την ευαισθησία του απέναντι στο έγκλημα τόσο εναντίον του όσο και εναντίον του τόπου του. Θεωρούσε, προφανώς, αυτός ο κόσμος ότι όλη η εκδήλωση, οι ομιλητές, η συναυλία, οι καλλιτέχνες διατρέχονταν από μια γενικευμένη ευαισθησία...

Πρόκειται για τον ίδιο κόσμο που ίσως να μην μάθει ποτέ πόσο ακριβώς αποτιμούνται οι ευαισθησίες των φορέων εξουσίας και των διαφόρων επωνύμων. Πόσο ακριβώς αποτιμούνται οι πολιτικές κορώνες και τα "εξτρεμιστικά" αστειάκια. Εκείνο που θα μάθει είναι ότι όταν "σβήσουν τα φώτα" θα μείνει μόνος απέναντι στο πρόβλημα. Για μια ακόμη φορά "πουλημένος"...

Πώς γίνεται;

Ρέκβιεμ για τη Nativity!

Το φθινόπωρο του 2007 σε έκθεση Μπιενάλε ένα ασπόνδυλο από αυτά που περιφέρονται μέσα στον "καλλιτεχνικό " κόσμο, ασπόνδυλο με το όνομα Guillermo Habacuc Vargas είχε μια "μεγαλειώδη" έμνευση. Το "έργο" του ήταν ένα αδέσποτο σκυλάκι, το όποιο είχε μαζέψει από τους δρόμους της πόλης San Jose στην Κόστα Ρίκα απ' όπου και ο ίδιος κατάγεται, ένα σκυλάκι που το έδεσε σε κάποιο σημείο της έκθεσης και το άφησε να πεθάνει από ασητεία εκεί δεμένο. Ένα μελλοθάνατο έκθεμα.
Ο "καλλιτέχνης" δήλωσε:

“Το όνομά μου είναι Guillermo Habacuc Vargas. Είμαι πενήντα χρονών και είμαι καλλιτέχνης. Πρόσφατα δέχτηκα κριτική για τη δουλειά μου με τίτλο “Eres lo que lees”, που παρουσιάζει ένα σκύλο που ονομάζεται Nativity (ωροσκόπος). Ο σκοπός αυτής της δουλειάς δεν ήταν να προκαλέσει πόνο (δεινά) στο φτωχό, αθώο πλάσμα αλλά το να απεικονίσει μια σκέψη. Στην πατρίδα μου το San Jose στη Costa Rica, δεκάδες χιλιάδες αδέσποτων σκυλιών λιμοκτονούν και πεθαίνουν από αρρώστιες στους δρόμους και κανένας δεν σπαταλάει μια δεύτερη σκέψη για αυτό.
Αν τώρα δημοσίως εκτεθεί ένα από αυτά τα πεινασμένα πλάσματα όπως στη περίπτωση της Nativity, δημιουργεί μια αντίδραση που καταδεικνύει τη γενικευμένη υποκρισία. Η Nativity ήταν ένα πολύ άρρωστο πλάσμα που θα πέθαινε στους δρόμους έτσι και αλλιώς.”

Το συγκεκριμένο ασπόνδυλο έχει αλλάξει δηλώσεις ανάλογα με τις δημόσιες κριτικές:

Δήλωση 1: «Το σκυλί θα πέθαινε έτσι και αλλιώς»

Δήλωση 2: «Δεν γνωρίζω αν το σκυλί πέθανε ή όχι»

Δήλωση 3: « Ήθελα να το κάνω στη μνήμη του κυρίου Nativitad Canda (ένας ληστής που πέθανε από σκυλιά φύλακες)

Δήλωση 4: «Πραγματοποίησα την έκθεση για να δείξω την τραγική κατάσταση των αδέσποτων»

Έχουν μαζευτεί περίπου 200.000 υπογραφές μέσω του διαδικτύου που καταγγέλουν το γεγονός και έχουν αποφασίσει να ενοχλούν με ηλεκτρονικό μπλοκάρισμα τις γκαλερί που πρόκεται να φιλοξενήσουν έργα του ασπόνδυλου. Είναι αλήθεια ότι οι υπογραφές αποτελούν ήδη ένα είδος διαφήμισης, έστω και αρνητικής, που απ' ότι φαίνεται αυτό που κάνει είναι να επιβεβαιώνει τον ναρκισσισμό του ασπόνδυλου. Είναι σίγουρο ότι θα επικαλεστεί την ελευθερία έκφρασης του καλλιτέχνη, την ασυλία της γενικευμένης ασυδοσίας, την δημοκρατία του τίποτα. Είναι σιγουρο επίσης ότι ήδη έχουν ενεργοποιηθεί σύντροφοι που μπορεί να μην υπογράψουν στο διαδίκτυο αλλά στα μούτρα του "καλλιτέχνη". Δεν είναι πρόκληση; Με δυσκολία κάποιος μπορεί να μείνει ψύχραιμος. Να αντισταθεί στο να αντιστρέψει την ίδια τη λογική του "καλλιτέχνη" σε βάρος του: έτσι κι αλλιώς κι αυτός κάποτε θα πέθαινε...

Και το κλου της μπιενάλε δεν είναι άλλο από το φιλοθεάμον, άπραγο και αδιάφορο κοινό:

Ισπανία 1936, Καζαντζάκης, Ντεμπρέ, έμπνευση και θέση, μοίρα κι εξέγερση

Ο Νίκος Καζαντζάκης, σταλμένος από μια δεξιά εφημερίδα, στο στρατόπεδο του Φράνκο, τα μπέρδεψε λίγο από την άποψη ετούτη. Απόφυγε ή δεν μπόρεσε, με απαράδεχτο τρόπο, να καταλάβει το απλό νόημα των γεγονότων – χάθηκε μέσα σε ανεπίκαιρες φιλοσοφικές γενικεύσεις.

Ξεχώρισε, λεει, πίσω από τις πρόσκαιρες μάσκες, κόκκινες ή μαύρες, που φορούσαν οι αντιμαχόμενοι, το όλο πάθος και φλόγα γυμνό πρόσωπο του Ισπανού. Το ίδιο αυτό πρόσωπο το είδε πριν λίγα χρόνια στις ταυρομαχίες…Τώρα παραστεκόταν σε όμοιο πόλεμο όχι πια ανθρώπου και ταύρου παρά ανθρώπου και ανθρώπου. Και σε όλα τούτα έβλεπε ο συγγραφέας «την προαιώνια μυστηριώδη μέθη που δίνει το αίμα»… «Την επιστροφή στις ρίζες του ανθρώπου και του ζώου»…Είδε ένα στρόβιλο, λέει, ανθρώπινο, πέρα από τη λογική και από το συμφέρο». Σωστά πλην άκαιρα πράγματα. Έτσι εξίσωσε, θέλοντας και μη τις δυο παρατάξεις κι έριξε την ευθύνη στη μοίρα.

Τη Μαδρίτη, την είδε από μακριά, από το στρατόπεδο των εθνικιστών, να καίγεται από τις μπόμπες (όπως και το Τολέδο), και σκέφτηκε πως πρέπει να βιαστούμε να δούμε ό,τι πιο όμορφο απόμεινε στη γης πριν το αφανίσουν οι σκοτεινές δυνάμεις! Η στάση του δεν ήταν στάση σύγχρονου ανθρώπου με προσανατολισμένη καρδιά, παρά μάλλον ψυχρού ανθρωπολόγου που πήγε επιτόπου να επιβεβαιώσει τις ζωώδικες καταβολές του ανθρώπινου είδους, σα να τις είχε αμφισβητήσει κανείς.

Τώρα, τις μέρες που γράφονται αυτές οι γραμμές, διάβασα την απολογία του Γάλλου φιλόσοφου Ρεζί Ντεμπρέ, που πιάστηκε αντάρτης στην Βολιβία, μπροστά στους δικαστές που τον καταδίκασαν σε ισόβια κάθειρξη. Είναι η ακραία αντίθετη αντίληψη του Νίκου Καζαντζάκη. «Ο καθένας οφείλει, λέει, να αποφασίζει σε ποιο στρατόπεδο ανήκει – με τη βία που καταπιέζει ή με τη βία που απελευθερώνει; Εγκλήματα γίνονται και από τις δύο πλευρές. Για ποια απ’ αυτά αποφασίζουμε να φέρουμε τη συλλογική ευθύνη; Να είμαστε συνένοχοι και όργανά τους; Εσείς διαλέξατε ορισμένα. Εγώ άλλα».

Ήξερε βέβαια και τότε ο καθένας σε ποιο στρατόπεδο ανήκε, μα η δημοκρατία επέμβαινε με τα λόγια και ο φασισμός με τις μπόμπες…

Ασημάκης Πανσέληνος, 1984

Με το μελτέμι σου που δυναμώνει τη νύχτα...

Το τελευταίο μέρος της τριλογίας για την Μακρόνησο από sound check στην Υφανέτ με πρόχειρο εποπτικό μέσο μεν, με μεράκι δε. Θέλουμε να προβάλλουμε το κλίμα στον χώρο (κι όχι την εικόνα μας) ως έναν εύγλωττο απολογισμό της βραδιάς που ακολούθησε. Ευχαριστούμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες για την απλόχερη φιλοξενία όπως και όσους/ες μοιράστηκαν μαζί μας την ένταση και την συγκίνηση της συναυλίας. Ελπίζουμε η συνεισφορά της βραδιάς στην υπόθεση των διωκόμενων συντρόφων να αποτιμάται όσο πιο θετικά γίνεται -πιο πολύ μέσα στην ίδια μας την συνείδηση. Καλή αντάμωση και λευτεριά σε όλους μας...

Συναυλία στην ΥΦΑΝΕΤ, Θεσσαλονίκη 1 Μάρτη

Το γεγονός της σύλληψης του συντρόφου Β. Μποτσατζή και της δίωξης δύο ακόμη συντρόφων και μιας συντρόφισσας στην Θεσσαλονίκη, προφανώς δεν αφορά μόνο τα «στενά» πλαίσια ενός συγκεκριμένου πολιτικού χώρου και των κοινωνικών του παρυφών. Ο χαρακτήρας των αστυνομικών και διωκτικών χειρισμών του κρατικού μηχανισμού στην συγκεκριμένη υπόθεση σηματοδοτεί την πλήρη οικειοποίηση και εφαρμογή της ευρωπαϊκής κατασταλτικής εμπειρίας. Η έννοια της τρομοκρατίας έχει οριστεί πλέον σε πλήρη διαστολή για να συμπεριλάβει κάθε πρακτική αντίστασης και, ταυτόχρονα, οι αντίστοιχοι μηχανισμοί δίωξης και καταστολής επιστρατεύουν όλη την «ευρωπαϊκή σπουδή» σε αυτήν την κατεύθυνση. Η κρατική επιθετικότητα ορθολογικοποιείται και αποκτάει το «ευρωπαϊκό φλέγμα» βάσει του οποίου, το ευγενικό δημοκρατικό χαμόγελο εκφράζεται πλέον από τα ανοιχτά στόματα των φυλακών. Ο εγκλεισμός λοιπόν, χωρίς να έχει χάσει ποτέ του την «σωφρονιστική αίγλη», στην εποχή μας επιχειρεί μια ιδεολογική, νομική και ηθική ενδυνάμωση με σκοπό από τη μια να κατοχυρώσει μιά ευρεία κοινωνική συναίνεση και από την άλλη να αποκτήσει την μοναδική προοπτική κάθε αντιστασιακής πρακτικής που διαπραγματεύεται τα όρια της με την καθεστωτική πολιτική νομιμότητα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η έννοια της αλληλεγγύης στους διωκόμενους συντρόφους δεν περιορίζεται στην άμεση απελευθέρωσή τους αλλά

προχωράει στην ίδια την ρηγμάτωση της νέας εκδοχής της κατασταλτικής στρατηγικής

εναντιώνεται στην ίδια την φιλοσοφία του εγκλεισμού υπονομεύοντας έτσι κοινωνικά την βαρύτητα που θέλει να αποκτήσει ενάντια στις κοινωνικές αντιστάσεις

Αυτήν την κοινωνική και πολιτική εναντίωση στον εγκλεισμό είναι που θέλει να ενισχύσει η παρουσία, η εκδήλωση, η συναυλία μας στην Υφανέτ.

Σε αυτήν την κατεύθυνση πρόκειται να παρουσιάσουμε μια τριλογία με θέμα τη Μακρόνησο, βασισμένη στα ποιήματα του Τ. Πατρίκιου: «προσχέδια για τη Μακρόνησο». Στίχοι και μουσικές που θα προσπαθήσουν να μας μεταφέρουν στην ψυχική και συγκινησιακή κατάσταση του εγκλεισμού, ενός εγκλεισμού που δεν περιορίζεται σε μια ιστορική ιδιοτυπία αλλά αναγνωρίζει τον εαυτό του στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και τα διάφορα απανταχού «γκουαντανάμο». Aυτός είναι και ένας τρόπος, αφενός μεν, να νιώσουμε κοντά μας, ανάμεσά μας τους έγκλειστους συντρόφους και αφετέρου, στην υλική διάσταση, να δημιουργήσουμε μια συλλογική αφορμή ώστε κάθε είδους έσοδο από συνεισφορές στην εκδήλωση να κατατεθεί για τις άμεσες υλικές ανάγκες τους.

Θεωρούμε, επιπλέον, ότι η διοργάνωση και παρουσία στην εκδήλωση αποτελεί και πράξη αλληλεγγύης σε έναν ανοιχτό αυτοοργανωμένο κοινωνικό χώρο, την Υφανέτ, έναν χώρο που, στο γεγονός ότι βρίσκεται στο στόχαστρο της καταστολής δεν παύει να απαντά διευρύνοντας διαρκώς τις κοινωνικές της αναφορές.

Ραντεβού λοιπόν στην Υφανέτ, το Σάββατο 1 Μάρτη

Καλή αντάμωση!

Φωτογραφίες από την συναυλία της 14 Δεκέμβρη 2007 στην Villa Amalias, "τραβηγμένες" από μια φίλη...

Θ. Παπακωνσταντίνου- Δ. Σαββόπουλος: οι άνθρωποι είναι ό,τι γίνονται

Στην τελευταία πρόβα της 23 Γενάρη, του Διονύση και του Θανάση, δειλά-δειλά μια παρέα φώναξε αδύναμα το σύνθημα «το πάθος για τη λευτεριά είναι δυνατότερο απ’ όλα τα κελιά». Πρόκειται για τον απόηχο μιας «παράξενης» συνήθειας συντρόφων και συντροφισσών να φωνάζουν συνθήματα του δρόμου, των διαδηλώσεων και των εκδηλώσεων του «χώρου», σε μαγαζιά και δημοτικά αμφιθέατρα, προσδίδοντας σε χώρους αναπαραγωγής του θεάματος χαρακτηριστικά κοινωνικής ζύμωσης. Σε όλον αυτόν τον συγκερασμό θυμικού και πολιτικού από μεριάς του «κοινού», η ανταπόκριση του καλλιτέχνη Θανάση ήταν οι γλυκές αφιερώσεις. Οι αμοιβαίες φιλοφρονήσεις προσέδιδαν λοιπόν μια κοινωνική νομιμοποίηση ενός κώδικα μεταξύ κοινού και καλλιτέχνη που υποτίθεται ότι σάρκαζε, αλλά στην ουσία «εθελοτυφλούσε» μπροστά στους θεαματικούς όρους, στην ίδια τη συνθήκη της επικοινωνίας, στα ολοφάνερα όπλα της αλλοτρίωσης.

Όλο αυτό το κοινό περίμενε τον τελευταίο καιρό μια στροφή από τον καλλιτέχνη προς την «κουλτούρα των συνθημάτων», προς τα «παιδιά που εξεγείρονται», μια και αυτός αναμφισβήτητα έχει κατοχυρώσει και την κοινωνική αποδοχή αλλά και την υλική υποδοχή για μια τέτοια επιλογή. Και όμως. Η επιλογή του Θανάση Παπακωνσταντίνου ήταν η σαφής απόρριψη οποιασδήπτε τέτοιας προσδοκίας. Πρόκειται για ακόμη ένα πράδειγμα της «κλασσικής» πορείας των καλλιτεχνών προς την αυτοπραγμάτωση, προς τον καλλιτεχνικό «πειραματισμό», χωρίς «ιδεολογικές αγκυλώσεις». Τίποτε, ωστόσο, δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη. Τον Μάρτη του 2006 σε μια συνέντευξή του στην «Καθημερινή» και στην ερώτηση γιατί θεωρεί τον Σαββόπουλο ανώτερο του Χατζηδάκι και του θεοδωράκη διατύπωνε: «Μπορώ να υποστηρίξω ότι ο Σαββόπουλος είναι πιο ολοκληρωμένος δημιουργός –μουσική, λόγια, ερμηνεία- και μέχρις ενός χρονικού σημείου με εντυπωσιακά λίγες άνισες στιγμές. Πρέπει επίσης να παραδεχτώ ότι από ένα σημείο και μετά, γίνονται εξίσου εντυπωσιακά πολλές αυτές οι άνισες στιγμές». Ιδού λοιπόν η συνειδητή επιλογή του καλλιτέχνη να πάρει τη θέση του στις άνισες στιγμές (sic) του Διονύση. Πιθανόν να θεωρεί ότι ο ίδιος θα αποτελεί ένα θετικό πρόσημο στις βαυκαλιστικές παλλινδρομήσεις του «μουσικού εθνάρχη». Το σύνθημα όμως στην πρόβα ήταν ήδη πολύ αδύναμο, αποτυπώνοντας το μέγεθος της δυσφορίας, αποτυπώνοντας την «προδοσία» των χρόνια αυταπατώμενων, ωστόσο, προσδοκιών.

Τώρα τα κολπάκια με την ταυτόχρονη κυκλοφορία του καινούργιου δίσκου και έναρξης των εμφανίσεων στο μαγαζί, είναι απλές εμπορικές συνήθειες του κόσμου των Διονύσηδων και των –επιτέλους πιο ξεκάθαρων δεν γίνεται- Θανάσηδων. Ας μην επεκταθούμε επιπλέον και σε πρόσφατο δημοσίευμα για τους ανεκδιήγητους αστεϊσμούς μεταξύ παρέας "αντιεξουσιαστών" και Γιωργάκη Παπανδρέου στην μπάρα του μαγαζιού για το ποιός είναι αυθεντικός αντιεξουσιαστής.

Πρόκειται για απλές ασκήσεις ευτελισμού...

Οι ερασιτέχνες και οι επαγγελματίες

"Το γράψιμο ποιημάτων, ακόμα και των πιο κακών, κάνει καλό σ' εκείνους που τα γράφουν" είπε ο Γ. "Αποτελεί μιαν ευπρόσιτη κι ανέξοδη αυτοανάλυση. Γίνεται φθοροποιό από τη στιγμή που οι γράφοντες ενδιαφέρονται περισσότερο για το τί μπορούν να αποκομίσουν από τα γραφτά τους, παρά για το τί πρέπει να θυσιάσουν στα γραφτά τους. Εδώ βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα στους ερασιτέχνες και στους επαγγελματίες."
Ύστερα από δυο χρόνια, ο Δ., που θυμότανε αυτά τα λόγια, έφερε στον Γ. ένα παλίο τεύχος, ήταν του Ιουνίου '63, του γαλλικού περιοδικού Mercure de France. "Μου το χάρισε μια συμπαθητική κοπέλα πριν από δέκα μέρες. Δες πως τελειώνει μια μελέτη του Valery Larbaud. " Και του έδειξε τη φράση: " Εt les amateurs, ce sont presque tous les ecrivains qui vivent de leur art, qui en titent profit et notoriete. Les professionnels, sont ceux qui en meurent" ("Ερασιτέχνες είναι όλοι σχεδόν οι συγγραφείς που ζουν από την τέχνη τους, που αποκομίζουν κέρδη και φήμη. Επαγγελματίες, είναι εκείνοι που πεθαίνουν από την τέχνη τους.")
Ο Δ. είχε μείνιε κατάπληκτος από την σύμπτωση. Όμως ο Γ. δεν είχε εκπλαγεί. Ούτε είχε ενοχληθεί. Αντίθετα ένιωθε μια βαθιά ικανοποίηση.

Τ.Πατρίκιος, 1993

"Κι επιτέλους να πράξουμε"...

Μεταφέρουμε μια ενδιαφέρουσα διένεξη, σύντομα αποσπάσματα ενός ενδιαφέροντος ενδοκαλλιτεχνικού εμφυλίου από το μπλογκ του art atack και συγκεκριμένα από το ποστ: http://artattackgr.blogspot.com/2008/01/blog-post_15.html

Βρισκόμαστε στο αρχικό σχόλιο που όπως πάντα διατυπώνει ο οικοδεσπότης και στο προκείμενο αφορά τον Νίκο Ξυδάκη, «τεχνοκριτικό», έναν «μετατακαταστασιακό» αρχισυντάκτη του καλλιτεχνικού τμήματος της εφημερίδας «Καθημερινή»:

O Art attack στις 15 Γενάρη γράφει:

Γραφει μεταξυ αλλων ο Νικος Ξυδακης σ'ενα τελευταιο του ποστ....
"Προς τα πού θα γείρει το παρόν; Στον πάτο – αν το αφήσουμε να κυλάει, παθητικοί και αδιάφοροι. Προς το φως – αν η ανησυχία γίνει απόφαση και δράση, δηλαδή πολιτική."
Για να καταλαβω δηλαδη, προσπαθει καποιος (ο οποιος εχει και τη θεση και την δυναμη) να μας πει τι πρεπει να κανουμε οταν την ιδια ωρα ποτε ο ιδιος δεν εχει βγει να πει σταρατα και θαρραλεα τα στραβα του χωρου του εκτος απο κατι κατα καιρους επιδερμικες νυξεις που εχει κανει εδω και κει?
Μα καλα θα μας τρελανουν σ'αυτη τη χωρα η μας περνανε για ηλιθιους?
Ρε τους παρλαπιπες....

Μετά από μερικά σχόλια άλλων που στην συντριπτική τους πλειονότητα στηρίζουν τον οικοδεσπότη παρεμβαίνει ο ίδιος ο αρχισυντάκτης:

Καλή χρονιά!
Αρτ, εμφανίζεσαι σαν τιμητής πολλών, και εμού.
Και ζητάς παράλογα πράγματα από τους μη έχοντες.
Ποια "θέση και δύναμη" νομίζεις ότι έχω ώστε να αλλάξω ό,τι ΕΣΥ θεωρείς "στραβά του χώρου";
Εξήγησέ το αυτό, και κάνε το επωνύμως πλίιζ.
Επωνύμως και μέσα σε μια εργασιακή σύμβαση γράφω κάποιες απόψεις μου για κάποια θέματα. Αν θέλεις να μάθεις τις απόψεις μου, μπορείς να βρεις τα κείμενα, πολλών ετών· πολλά απ' αυτά είναι απλωμένα στο Δίκτυο, όλα τα υπολοιπα σε δημόσια αρχεία.
Δεν είμαι μεσσίας καμιάς art θρησκείας, δεν κατέχω καμία κρατική θέση, δεν είμαι παράγων και curator, δεν μοιράζω χαρτζιλίκια.
Και βεβαίως δεν κατέχω τη δική σου αλήθεια.
Νίκος Γ. Ξυδάκης

Η μάχη ανάβει καθώς μεταξύ άλλων στον Ν. Ξυδάκη απαντά κάποιος «κλάσμα»:

Ναι ρε συ αρτ αττάκ γίνε πιο συγκεκριμένος. Έτσι γενικόλογα δηλαδή. Δεν σου αρέσει ο Ξυδάκης που τα γράφει κι ωραία και καθόλου γενικόλογα;
Ή στη λογική μιας άλλης επιχειρηματολογίας από προηγούμενο ποστ "Μα αφού ΟΙ ΠΙΟ ΠΟΛΛΟΙ λένε καλά λόγια, εσύ τι ζόρι τραβάς;"
Έτσι είναι θίξαμε το μπουμπούκι της ελλ. λογοτέχνιας, της ελλ. κριτικής και εν τέλει του ελλ πολιτισμού. Θίξαμε τη μπεμπέκα των επιφυλλίδων, το μπαλσάμικο της καθημερινής.
Μα πως τα γράφει τόσο ωραία το ατιμούλικο και με τέτοια χάρη. Κι έρχεσαι εσύ ψωραλέε γραφικέ και κομπλεξικέ μπλογκά να μας το μολύνεις το παιδί με το βρωμόστομα σου;
Καταπληκτική γραφή, ύφος, επιχειρηματολογία. Από τους πιο σπουδαίους στο είδος του. Ελπίζω μόνο να μην παραλείψουν να τον διδάξουν στα παν/μια και στα σχολεία του μέλλοντος. Τέτοια τρισμέγιστη διάνοια και γραφή.
Μόνο που 'ανήσυχε' οι μπαταρίες σαν την αφεντιά σου που τροφοδοτούν αυτούς τους κάκιστης ποιότητας δονητές του λόγου είναι εξίσου μούφες. Κακοφορμισμένοι μικροαστοί που θαμπώνεστε από τη απατηλή λάμψη που εκπέμπουν κάτι τέτοιες 'χρυσές' μικρότητες πόσο τραγικά θλιβεροί είστε όπως άλλωστε κι αυτοί...

Ο εμφύλιος συνεχίζεται και όπου να’ ναι πλησιάζει τα εκατό σχόλια αποδεικνύοντας ότι κάτι κινείται στον καλλιτεχνικό βούρκο μια και μπαίνουν ζητήματα ΠΡΑΞΗΣ…

Ολίγον αφοριστικό το δίλημμα του συνθήματος αλλά ό,τι πρέπει για την περίσταση...

Μην μας αφήνετε μόνους με τους έλληνες...

Νέα διαφήμιση του Καζίνο της Πάρνηθας από τον Κωνταντίνο Β.;

Ας παραθέσουμε λαμπρόν απόσπασμα από στίχους του καινούργιου τραγουδιού του Κωνσταντίνου Β. "ανεπάρκεια":

"θα γυρίσω στο νου όταν θάχουν γκρεμιστεί
όσα φτιάξαμε μαζί μια κόκκινη αυγή
πόσο αδύναμη είναι η γη, πότε θα ελευθερωθεί
η πικρή ομορφιά μες σε πέλαγα βαθιά
ναι, θα μείνω μοναχός στη χρυσή λοφοσειρά..."

Πρόκειται προφανώς για τη νέα εκκολαπτόμενη διαφήμιση του Καζίνο της Πάρνηθας αφιερωμένη τους 27 διωκόμενους ακηδεμόνευτους οικοακτιβιστές που πρόσφατα αθωώθηκαν για την συμβολική επίθεση εναντίον του..."Χρυσή λοφοσειρά;" τι να εννοεί άραγε (ο ναός του τζόγου και) ο διάσημος τραγουδοποιός (του);

Μια βαθιά υπόκλιση στον σύντροφο μπαρμπα-Γιάννη

Είναι αλήθεια ότι ο θάνατος σε τυλίγει αργά αργά έως ότου χαθεί και η τελευταία σου πνοή. Καθώς τα χρόνια περνάν οι άνθρωποι γύρω σου πεθαίνουν, φίλοι ή εχθροί, αγαπημένοι ή αδιάφοροι, γνωστοί ή φευγαλέα πρόσωπα. Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις που καταλύουν τον κανόνα. Βλέποντας μια φορά τον μπαρμπα-Γιάννη στην κατάληψη της Βίλας Βαρβάρα ή της Υφανέτ, να στέκεται ανάμεσα σε συντρόφους και συντρόφισσες δεκάδες χρόνια νεότερούς του, θα καταλάβαινε κανείς ότι ο θάνατος είχε χάσει πια στο γνωστό του παιχνίδι. Τον μπαρμπα-Γιάννη τον τύλιγε πια η ζωή, στη θέση των χαμένων του συντρόφων τα ζεστά βλέμματα των καινούργιων, η δύναμη για την αλλαγή του κόσμου, ο πιο πεισμωμένος πυρήνας ενάντια στην εξουσία. Δεν υπήρχαν καφενεία στη ζωή του μπαρμπα-Γιάννη, δεν υπήρχε παραίτηση από την πραγματικότητα, δεν υπήρχε απογοήτευση στα μάτια του, δεν υπήρχε θάνατος τριγύρω του. Ο αγώνας ήταν το φόντο σε κάθε του φράση και σε κάθε του χειρονομία, με έναν δικό του απλό και ανθρώπινο τρόπο, με μια επιχειρηματολογία που σε έκανε να νιώθεις ότι ο κόσμος αυτός της εξουσίας και της εκμετάλλευσης είναι αρρωστημένα αυτονόητος.

Η ζωή είναι ανελέητη. Και είναι αλήθεια ότι δεν χαρίστηκε ούτε στον μπαρμπα-Γιάννη. Τον αγάπησε όμως πολύ. Γι’ αυτό και τον κράτησε για έναν ολόκληρο αιώνα μαζί της. Καλό κατευόδιο σύντροφε και να’ σαι σίγουρος ότι συνεχίζουμε ακόμη περισσότερο πεισμωμένοι.

Τιμής ένεκεν

Τιμής ένεκεν σε χώρους μας που σιγά-σιγά κλείνουν τους κύκλους τους. Οι εικόνες αφιερώνονται σε όλους/ες όσοι/ες αναγνωρίζουν κομμάτια της ζωής τους, χαρές και λύπες, γιορτές και μελαγχολίες, έριδες και μεγάλες αγάπες. Όλα συνεχίζονται...Δυνατά!

Μη με ανακατεύεις με τη διαφήμισή σου

15 Ιανουαρίου 1964
"Στο διάολο εσύ και τα λεφτά σου μπάσταρδε. ΣΤΟΠ. Αρνούμαι το βραβείο. ΣΤΟΠ. Δεν το ζήτησα ποτέ. ΣΤΟΠ. Με ποταπότητα ανακατεύεις τον καλλιτέχνη, παρά τη θέλησή του, με τη διαφήμισή σου. ΣΤΟΠ. Απαιτώ δημόσια διαβεβαίωση οτι δεν έχω συμμετάσχει στο γελοίο παιχνίδι σου".

Άσγκερ Γιόρν προς τον Χάρρυ Γκουγκενχάιμ
τού περίφημου "Μουσείου Γκουγκενχάιμ",
[αναφέρεται στο βιβλίο "Guy Debord, CORRESPONDANCE", τόμος 2)